tag:blogger.com,1999:blog-72121901828250085602012-01-12T20:20:21.237+02:00ΤΟ ΠΑΡΟΝ BLOG ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΑΣΠΑΖΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΑΛΛΑ,ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ.ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΙΔΕΕΣ,ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ,ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΝΕΟΥΣ/ΕΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.Paxnoreply@blogger.comBlogger481100tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-92127312777523278852010-08-10T22:29:00.000+03:002010-08-10T22:31:14.118+03:00<div class="post-header"> <h2><span style="font-size:85%;">Έχομε στα χέρια μας <a title="" href="http://eccoci.pblogs.gr/662064.html">τούτο το "διαμάντι"...</a></span></h2> </div> <p style="font-family: book antiqua,palatino;">Ένα σχέδιο - από την εμπνευσμένη πένα και την εμπειρία <a title="" href="http://www.plori.gr/">του φίλου Αντώνη.</a> Ένα σχέδιο - με την αξιόλογη και πολύτιμη συνεισφορά ακούραστων φίλων και φίλων!</p> <p style="font-family: book antiqua,palatino;">Ξεκινάμε - για δεύτερη φορά! Περισσότερο υποψιασμένοι και πάντοτε αισιόδοξοι! <a title="" href="http://pamebrosta.blogspot.com/2010/08/blog-post.html">Όσο κι αν μας ταλαιπώρησαν - πολλά δεν γράφονται - οι προηγούμενες συναναστροφές...</a> Όσο κιαν επεδίωξαν κάποιοι να μας "φορέσουν" καπέλο τη γραμμή τους...</p> <p style="font-family: book antiqua,palatino;">Κρατώ και σημειώνω τούτο: μέσα σε ένα πολύ ζεστό και υγρό καλοκαίρι... συναντηθήκαμε πολλές φορές! Πολλές φίλες, πολλοί φίλοι... Με μια μεγάλη βεβαιότητα: όσο - βήμα το βήμα - θα γινόμαστε ομάδα, τόσο οι στόχοι μας θα είναι πιο κοντά!!</p> <p style="font-family: book antiqua,palatino;">Ξεκινάμε!</p> <h3 style="font-family: book antiqua,palatino; font-weight: normal;" class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span><span style="font-size:85%;"><span class="UIStory_Message">Τούτον τον Νοέμβρη θα κάνουμε μια... "με λογική και όνειρο" προεκλογική δουλειά!</span></span></span></h3> <span style="font-weight: bold;font-size:78%;" ><span style="font-family: book antiqua,palatino;">ΥΓ. Αν χάθηκα - που χάθηκα δηλαδή - από το blog... έχω και τη μοιράζομαι μαζί σας, μια καλή δικαιολογία!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-9212731277752327885?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Α.ΣΤΕΓΟΣhttp://www.blogger.com/profile/07766974668683261781noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-71074274374265082572010-07-20T22:25:00.000+03:002010-07-20T22:26:22.251+03:00Τριάντα έξι χρόνια μετά το έγκλημα της χούντας κατά του Μακάριου και την τουρκική εισβολή ο αγώνας για την επανένωση της Κύπρου δεν σβήνει.<br /><br />Είμαστε στο πλευρό του Κυπριακού λαού και του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια που ηγείται, με υπευθυνότητα και ρεαλισμό, του αγώνα για δίκαιη, για όλους τους Κύπριους, λύση. Τώρα απαιτείται πραγματική ενότητα και η δημοκρατική υπευθυνότητα όλων._<br /><br />Αθήνα, 20/7/10<br /><br />Το γραφείο τύπου της Δημοκρατικής Αριστεράς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-7107427437426508257?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-70901363779597770182010-07-17T16:13:00.004+03:002010-08-03T18:39:41.453+03:00Εκφράζουμε την υποστήριξή μας στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και ευχόμαστε επιτυχία στη μεγάλη προσπάθεια που ξεκινάει.<br /><br />Μέσα στην πολύπλευρη κρίση οικονομική, κοινωνική αλλά και κρίση αξιών και ηθικής που βιώνει η χώρα μας, η «Δημοκρατική Αριστερά», ένα κόμμα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, δημοκρατικό και ανανεωτικό, μπορεί να δώσει με τις ιδέες, τις προτάσεις και τους αγώνες της, μια νέα ελπίδα στους Έλληνες και στις Ελληνίδες<br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><br /><br />Αγγελίδης Μιχάλης Καθηγητής Τμήματος Περιβάλλοντος Πανεπ. Αιγαίου<br /><br />Αγριαντώνη Χριστίνα Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας<br /><br />Ακρίβος Κώστας Συγγραφέας<br /><br />Αναγνωστόπουλος Δημήτρης Συγκοινωνιολόγος<br /><br />Αναγνωστοπούλου Άννα Αρχιτέκτων - Πολεοδόμος<br /><br />Αναστασιάδης Κώστας Μουσικός<br /><br />Αρβανίτη Μπέτυ Ηθοποιός<br /><br />Αρδίττης Βίκτωρ Σκηνοθέτης-Θεατρολόγος<br /><br />Αρμάος Νίκος Σκηνοθέτης<br /><br />Αρσένη Κίτυ Ηθοποιός<br /><br />Βαγενάς Νάσος Συγγραφέας<br /><br />Βαλαβανίδης Γιάννης Ζωγράφος, Καθηγητής ΑΣΚΤ<br /><br />Βαλλιάνος Περικλής Αναπλ. Καθηγητής ΕΚΠΑ<br /><br />Βασιλάκη Μαρία Ιστορικός Τέχνης, Καθηγήτρια Παν. Θεσσαλίας<br /><br />Βασιλικός Βασίλης Συγγραφέας<br /><br />Βασταρδής Νίκος Ηθοποιός<br /><br />Βενετσάνου Νένα Τραγουδίστρια<br /><br />Βέρνυ Σουζάννα Επίκ.Καθηγήτρια ΕΚΠΑ<br /><br />Βιλαέτη Ιωάννα Δικηγόρος<br /><br />Βλαβιανός Χάρης Συγγραφέας<br /><br />Βλάχου Ελένη Συντ/χος ΕΡΤ<br /><br />Βουδούρης Λάζαρος Ζωγράφος<br /><br />Βούλγαρης Γιάννης Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου<br /><br />Γαλανάκη Ρέα Συγγραφέας<br /><br />Γαλανοπούλου Ελεωνόρα Φιλόλογος, Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Ν. Σμύρνης<br /><br />Γεωργακοπούλου Βένα Δημοσιογράφος<br /><br />Γεωργακοπούλου Μιμή Γιατρός ΕΣΥ<br /><br />Γιαννουκάκος Κούλης Ερευνητής Δημοκρίτου<br /><br />Γιαννουλόπουλος Γιώργος Δημοσιογράφος<br /><br />Γιαταγάνας Ξενοφών πρ. Νομικός Σύμβουλος Ευρ.Επ.<br /><br />Γιωγλερής Γιώργος Ηθοποιός<br /><br />Γκανά Πόπη Εκδότρια<br /><br />Γκάρτζος Κωστής Αρχιτέκτων - Πολεοδόμος, Ομ.. μέλος ΤΕΕ<br /><br />Γυφτοδήμος Γιώργος Πανεπιστημιακός<br /><br />Δαββέτας Νίκος Συγγραφέας<br /><br />Δαμιανίδη Άννα Δημοσιογράφος<br /><br />Δασενάκης Μάνος Αναπλ. Καθηγητής ΕΚΠΑ<br /><br />Δεμερτζής Νικόλας Καθηγητής ΕΚΠΑ<br /><br />Δημητρακάκη Αντζελα Συγγραφέας<br /><br />Δημητρίου Στέφανος Αναπλ. Καθηγητής Παν/μίου Ιωαννίνων<br /><br />Δημοπούλου Έντα Ζωγράφος<br /><br />Διακογιάννη Ιωάννα Βιολόγος- Συγγραφέας<br /><br />Διαμαντάκου Πόπη Δημοσιογράφος<br /><br />Δουβίτσας Μάκης Αναπλ. Καθ. ΕΚΠΑ, Αντιπρ. Ελλ. Οδοντ.Ομοσπ.<br /><br />Δρακονταειδής Φίλιππος Συγγραφέας<br /><br />Ελευθεριάδης Χρήστος Αναπλ. Καθηγητής ΑΠΘ<br /><br />Ελευθερίου Μάνος Συγγραφέας<br /><br />Ευδοκιμίδης Γιάννης Αναπλ. Καθηγητής ΕΚΠΑ<br /><br />Ευσταθιάδη Μαρία Συγγραφέας<br /><br />Ευσταθιάδης Γιάννης Συγγραφέας<br /><br />Ζάρπα Ζωζώ Ηθοποιός<br /><br />Ζαχαρέας Αιμίλιος Οικονομολόγος<br /><br />Ζεβελάκης Γιώργος Κριτικός λογοτεχνίας<br /><br />Ζορμπαλά Μυρτώ Νομικός<br /><br />Ζουγανέλης Γιάννης Ηθοποιός, Τραγουδοποιός<br /><br />Ζουμπουλάκη Μανίνα Συγγραφέας-Δημοσιογράφος<br /><br />Ζουμπουλάκης Μιχάλης Καθηγητής Πανεπ. Θεσσαλίας<br /><br />Ζουμπουλάκης Σταύρος Δ/ντής περιοδ. "Νέα Εστία"<br /><br />Ηλιοπούλου Καλλιόπη Ζωγράφος<br /><br />Θεοδώρου Βασίλης Αρχιτέκτων<br /><br />Θερμού Κική Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Κρήτης<br /><br />Ίσαρης Αλέξανδρος Συγγραφέας<br /><br />Καγγελάρη Δηώ Θεατρολόγος, ΑΠΘ<br /><br />Καγιαλής Τάκης Αναπλ. Καθηγητής, Ελλην. Ανοικτού Πανεπιστ.<br /><br />Κακλέας Γιάννης Σκηνοθέτης<br /><br />Καλαϊτζή Μάρω πρόεδρος ομίλου λαϊκών χορών, Ελένη Τσαούλη<br /><br />Καλλιπολίτης Άρης Δρ. Χημικός<br /><br />Καλογήρου Ορέστης Καθηγητής Φυσικής, ΑΠΘ<br /><br />Καλογήρου Χρυσόστομος Πρόεδρος Πανελ. Σωμ. Εργαζ. Κοινοτ. Πλ. Στήριξης<br /><br />Καμούτση Τέτη Ζωγράφος<br /><br />Κανάκη Ελένη Εκδότης<br /><br />Καπέλας Κώστας Βιβλιοπώλης<br /><br />Κάπρος Παντελής Καθηγητής ΕΜΠ, τ. πρόεδρος ΡΑΕ<br /><br />Καρα Ματίνα Ηθοποιός<br /><br />Καραγιαννίδης Γιώργος Αναπλ. Καθηγητής ΑΠΘ<br /><br />Καραγιώργος Βασίλης Εκδότης<br /><br />Καρακάσης Γιάννης Αν. Καθηγής Πανεπιστημίου Κρήτης<br /><br />Καραντζόλα Ελένη Αναπλ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου<br /><br />Καρούνου Βασιλική Αναλύτρια Συστημάτων Πληροφορικής<br /><br />Καρούσιας Νίκος Αναπλ. Καθηγητής ΕΚΠΑ<br /><br />Κασόλας Μήτσος Συγγραφέας<br /><br />Καστρινάκη Αγγέλα Αναπλ. Καθηγήτρια Παν. Κρήτης, Συγγραφέας<br /><br />Κατή Δήμητρα Αναπλ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών<br /><br />Κεχαγιόγλου Ελένη Φιλόλογος<br /><br />Κηλαηδόνη Γιασεμή Ηθοποιός<br /><br />Κηλαηδόνης Λουκιανός Συνθέτης, Τραγουδοποιός<br /><br />Κιντή Σοφία Δημοσιογράφος<br /><br />Κιντής Γιώργος Οικονομολόγος, Νομικός, Πρόεδρος του Πανιωνίου<br /><br />Κλουτσινιώτη Ράνια Πολεοδόμος-Χωροτάκτης<br /><br />Κοκκινίδης Δημοσθένης Ζωγράφος,Καθηγητής ΑΣΚΤ<br /><br />Κομνηνός Δημήτρης Σκηνοθέτης<br /><br />Κονταράτος Σάββας Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΕΜΠ<br /><br />Κοσμίδης Θανάσης Ζωγράφος<br /><br />Κοταμανίδου Εύα Ηθοποιός<br /><br />Κούβελας Ηλίας Καθηγητής Παν. Πατρών<br /><br />Κουτσομύτης Κώστας Σκηνοθέτης<br /><br />Κυριακοπούλου Μένη Ηθοποιός<br /><br />Κυρτάτας Δημήτρης Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας<br /><br />Λαζάνης Αντρέας Ζωγράφος-Γραφίστας<br /><br />Λαλένης Κωνσταντίνος Επίκουρος Καθηγητής Πανεπ. Θεσσαλίας<br /><br />Λεβίδη Ειρήνη Συγγραφέας<br /><br />Λειβαδάς Κώστας Τραγουδοποιός<br /><br />Λογοθέτης Ηλίας Ηθοποιός<br /><br />Λύτρας Νίκος Ηθοποιός<br /><br />Μάγκλαρης Βασίλης Καθηγητής ΕΜΠ<br /><br />Μαγκλίνης Ηλίας Συγγραφέας<br /><br />Μακατσώρης Γιάννης Μηχ/γος Ηλ/γος<br /><br />Μαλικιώσης Θόδωρος Εκδότης<br /><br />Μαμαλάκη Αυγή Ερευνήτρια Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ<br /><br />Μαραγκόπουλος Άρης Συγγραφέας<br /><br />Μαρίνου Δέσποινα Αρχιτέκτων<br /><br />Μαρκομιχελάκης Νίκος Γιατρός ΕΣΥ<br /><br />Μαρτινίδης Πέτρος Συγγραφέας<br /><br />Ματθαίου Σοφία Ιστορικός, ΙΝΕ ΕΙΕ<br /><br />Μαυρακάκης Κωστής Αρχιτέκτων<br /><br />Μαυρή Μάνια Λέκτορας Πανεπιστημίου Αιογαίου<br /><br />Μαυροειδής Λευτέρης Δημοσιογράφος<br /><br />Μαχιάς Θανάσης Δ/ντής Ερευνών ΕΚΘΕ<br /><br />Μέλη Ελλή Ζωγράφος<br /><br />Μήτσου Ανδρέας Συγγραφέας<br /><br />Μιχαηλάρης Παναγιώτης Ιστορικός, ΙΝΕ ΕΙΕ<br /><br />Μιχαλιτσιάνου Άννα Δημοσιογράφος<br /><br />Μιχαλοπούλου Αμάντα Συγγραφέας<br /><br />Μουρσελάς Κώστας Συγγραφέας<br /><br />Μούτσης Δήμος Συνθέτης, Τραγουδοποιός<br /><br />Μπακοπούλου Ντόρα Πιανίστα<br /><br />Μπάλιας Στάθης Επίκουρος Καθηγητής Παν. Πατρών<br /><br />Μπασιάκος Γιάννης Επίκουρος Καθηγητής ΕΚΠΑ<br /><br />Μπέζος Γιάννης Ηθοποιός<br /><br />Μπέικου Μαρία Συγγραφέας<br /><br />Μπέικου Λουκία Σχεδιάστρια Μόδας<br /><br />Μπότσογλου Χρόνης Ζωγράφος, τ. Πρύτανης ΑΣΚΤ<br /><br />Μπότσογλου - Σακαντάνη Ελένη Εκπαιδευτικός<br /><br />Μπούρα Ελένη Εκδότρια<br /><br />Ναζίρης Δημήτρης Ηθοποιός<br /><br />Νικολαντωνάκης Κώστας Επίκουρος Καθηγητής Πανεπ. Δυτ. Μακεδονίας<br /><br />Νομίδου Βάλλυ Ζωγράφος<br /><br />Ξαγοράρης Ζάφος Ζωγράφος,Καθηγητής ΑΣΚΤ<br /><br />Ξενάριος Γιώργος Συγγραφέας<br /><br />Παγιατάκης Σπύρος Ιστορικός Θεάτρου<br /><br />Πάλλης Θάνος Επίκ.Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου<br /><br />Παναγιωτίδης Ζήνος Παραγωγός Κινηματογράφου<br /><br />Παναγόπουλος Αλέξανδρος Ιστορικός<br /><br />Παπαγρηγοράκης Μανώλης Επίκ.Καθηγητής ΕΚΠΑ<br /><br />Παπαδημητρίου Μάχη Δασκάλα χορού<br /><br />Παπαδημητρίου Αντώνης Μουσικός<br /><br />Παπαδήμος Γιώργος Δικηγόρος<br /><br />Παπαδόπουλος Σπύρος Αρχιτέκτων<br /><br />Παπαδοπούλου Βαρβάρα Εικαστικός<br /><br />Παπαθανασόπουλος Γιώργος Αρχαιολόγος<br /><br />Παπαθανασόπουλος Θάνος Αρχαιολόγος<br /><br />Παπανδρέου Nικηφόρος θεατρολόγος, ομότιμος καθηγητής AΠΘ Νικηφόρος Θεατρολόγος, ομότιμος καθ. ΑΠΘ<br /><br />Παπαστάθης Λάκης Σκηνοθέτης<br /><br />Παπαχριστοδούλου Κώστας πρώην Γ.Γ. ΓΣΕΕ<br /><br />Παπούλιας Θόδωρος Συγγραφέας<br /><br />Παρασκευά Πολυάννα Αρχιτέκτων<br /><br />Πασχαλίδης Γρηγόρης Αναπλ. Καθηγητής ΑΠΘ<br /><br />Πατάκη Άννα Εκδότρια<br /><br />Παυλίδου Νιόβη Καθηγήτρια ΑΠΘ<br /><br />Πετσόπουλος Σταύρος Εκδότης<br /><br />Πολίτης Αλέξης Καθηγητής Πανεπ. Κρήτης<br /><br />Πολιτοπούλου Μαρλένα Δημοσιογράφος- Συγγραφέας<br /><br />Πολυβίου Μιλτιάδης Αρχιτέκτων, Κριτικός λογοτεχνίας<br /><br />Πολυκανδριώτη Ουρανία Φιλόλογος, ΙΝΕ ΕΙΕ<br /><br />Πουλαντζάς Βασίλης Πολιτικός Μηχανικός<br /><br />Πούλος Τάκης Επικ. Καθηγητής ΑΣΚΤ<br /><br />Πρόιος Μιχάλης Αρχιτέκτων<br /><br />Προκοπάκη Χρύσα Θεατρολόγος<br /><br />Προκοπάκης Γιώργος Χημικός Μηχανικός<br /><br />Ραγιά Άννυ Εκδότρια<br /><br />Ραφτόπουλος Δημήτρης Συγγραφέας<br /><br />Ρεπούση Μαρία Αναπλ. Καθηγήτρια ΑΠΘ<br /><br />Ροδαμίτης Θέμης Καλλιτεχν. Δ/ντής Φεστιβάλ Σύρου<br /><br />Ροντήρη Κλεοπάτρα Ηθοποιός<br /><br />Ρούσης Γιάννης Αναπλ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων<br /><br />Ρουσομάνη Καλλιόπη Εκπαιδευτικός<br /><br />Σακελλαρίου Άντα Αρχιτέκτων<br /><br />Σαλτερής Νίκος Σχολικός Σύμβουλος, Γραμ. Παν. Εν. Σχολ. Συμβ.<br /><br />Σελλά Όλγα Δημοσιογράφος<br /><br />Σκούρα Βουβούλα Εικαστικός<br /><br />Σκούρτης Γιώργος Συγγραφέας<br /><br />Σκρουμπέλος Θανάσης Συγγραφέας<br /><br />Σμόνου Γιούλη Αναπλ. Καθ. Πανεπιστημίου Κρήτης<br /><br />Σπηλιόπουλος Μάριος Ζωγράφος<br /><br />Σταμάτης Αλέξης Συγγραφέας<br /><br />Σταμούλη Εφη Ηθοποιός<br /><br />Στεφανή Εύα Σκηνοθέτης<br /><br />Σχινά Κατερίνα Δημοσιογράφος<br /><br />Σωτάκης Δημήτρης Συγγραφέας<br /><br />Σωτηριάδης Μάνος Ψυχαναλυτής<br /><br />Τζεβελέκου Μαρία Γλωσσολόγος, Διευθ.Ερευνών ΙΕΛ, Ε. Κ "Αθηνά"<br /><br />Τομαράς Βλάσης Αναπλ. Καθηγητής Ιατρικής ΕΚΠΑ<br /><br />Τόμπρου Γιάννα Συγγραφέας<br /><br />Τσακνιά Εύη Εικαστικός<br /><br />Τσακνιάς Γιώργος Ιστορικός<br /><br />Τσαλίκη Ναταλία Ηθοποιός<br /><br />Τσαντίλη Άννα Καθηγήτρια ΕΚΠΑ<br /><br />Τσατσαρώνη Έφη Αναπλ. Καθηγήτρια ΑΠΘ<br /><br />Τσέρτος Μπάμπης Τραγουδιστής<br /><br />Τσικληρόπουλος Μπάμπης Συγγραφέας<br /><br />Τσινόρεμα Σταυρούλα Αναπλ. Καθηγήτρια Παν. Κρήτης<br /><br />Φάις Μισέλ Συγγραφέας<br /><br />Φλωράτου Μάρθα Σχολική Σύμβουλος<br /><br />Φραγκονικολόπουλος Χρήστος Επίκουρος Καθηγητής ΑΠΘ<br /><br />Φραγκόπουλος Μίλτος Ιστορικός Τέχνης<br /><br />Φωτόπουλος Δημήτρης Μαθηματικός<br /><br />Χαμπίμπης Θάνος Δικηγόρος, τ. Νομάρχης<br /><br />Χατζηδημητρίου Νίκη Συγγραφέας<br /><br />Χατζηιακώβου Βασίλης Εκδότης, Διευθυντής Ιανού<br /><br />Χατζησάββας Μηνάς Ηθοποιός<br /><br />Χατζοπούλου Ολυμπία Αρχιτέκτων-Πολ.Μηχ/κός,ΔΣ Συλ.Αρχ/νων Θεσ/νίκης<br /><br />Χιωτάκη Βιργινία Ζωγράφος<br /><br />Χοντολίδου Ελένη Επίκουρη Καθηγήτρια ΑΠΘ<br /><br />Χρονόπουλος Διαγόρας Σκηνοθέτης<br /><br />Χρυσοβιτσάνου Αγγελική Γλύπτρια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-7090136377959777018?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-86843390608200009352010-07-16T13:25:00.003+03:002010-08-03T20:43:02.195+03:00<div align="justify"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Ξεφυλλίζοντας</span> το περιοδικό "Πρόσωπο" έπεσα τυχαία σε ένα άρθρο που αναφερόταν στο 20ο Συνέδριο Παραγωγικής Μάθησης που έλαβε χώρα πρόσφατα στο Βουκουρέστι με τη συμμετοχή μεταξύ άλλων χωρών και της Ελλάδας.<br /><br /><a name='more'></a><br />Διαβάζοντας το άρθρο αυτό προέκυψαν τα παρακάτω ερωτήματα όσον αφορά την ελληνική παιδεία:</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">-Πώς γίνεται σε μια χώρα όπως η Ελλάδα στην οποία πρώτα γεννήθηκαν οι εναλλακτικές μορφές παιδείας να υπάρχει τέτοια αδυναμία προσέγγισης και εφαρμογής εναλλακτικών και καινοτόμων μοντέλων εκπαίδευσης και μάθησης στα σχολεία;</div><div align="justify"></div><div align="justify">-Πως ενώ το ότι κάθε μαθητής έχει διαφορετική προσωπικότητα και αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο από τους υπόλοιπους είναι κοινώς αποδεκτό, οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα δεν λαμβάνουν ποτέ υπόψη το γεγονός αυτό;</div><div align="justify"></div><div align="justify">-Πως είναι δυνατόν να καλούνται οι νέοι μέσα στη σύντομη φοίτησή τους στα πανεπιστημιακά ιδρύματα να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους και που αυτό αποτελεί κοινωνική ανάγκη;</div><div align="justify"></div><div align="justify">-Πως γίνεται στα σχολεία κάθε είδους πρόληψη να αποτελεί μάθημα χωρίς το ίδιο το σχολείο να είναι πρόληψη και γιατί οι γονείς και οι καθηγητές είναι παραδοσιακά σε αντιμέτωπα στρατόπεδα ρίχνοντας ο ένας στον άλλον την ευθύνη για τη συμπεριφορά των παιδιών αντί να συνεργάζονται για την καλύτερη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος και το καλό των ίδιων των παιδιών;</div><div align="justify"></div><div align="justify">-Πως γίνεται τα παιδιά να τελειώνουν το σχολείο έχοντας πλήρη άγνοια του τι σημαίνει ελεύθερος, συνειδητοποιημένος και υπεύθυνος πολίτης;</div><div align="justify"></div><div align="justify">-Πως γίνεται το σχολείο να είναι ένας αγώνας δρόμου εισαγωγής σε ένα πανεπιστήμιο το οποίο παραδίδει διπλώματα σε ένα ουσιαστικά ανειδίκευτο δυναμικό το οποίο ουδεμία σχέση έχει με της πραγματικές κοινωνικές και εργασιακές ανάγκες;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τα παραπάνω ερωτήματα είναι αυτά που δημιουργούν την πολυσύνθετη εικόνα της πλήρως <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">εξαθλιωμένης</span> ελληνικής εκπαίδευσης του σήμερα. Είναι αυτά τα ερωτήματα που πρέπει να βρουν απάντηση και λύση πριν αποφασιστεί η οποιαδήποτε νέα μεταρρύθμιση και είναι σίγουρα προβλήματα που δεν απορρέουν αποκλειστικά από την έλλειψη κρατικής επιχορήγησης στη παιδεία αλλά έχουν τις ρίζες τους και στην υποτιμητική στάση των πολιτών απέναντι στη δημόσια εκπαίδευση, στην παντελή έλλειψη συνεργασίας γονιών και καθηγητών κι τέλος στη μη ρεαλιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων από τους ιθύνοντες.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω κρίνεται απαραίτητη η αλλαγή και η αναδιαμόρφωση του σχολικού <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">προγράμματος.</span> Είναι θέμα μείζονος σημασίας η εκπαίδευση να μην περιορίζεται στην αποστήθιση τυποποιημένων γνώσεων αλλά αντίθετα να παροτρύνει μέσα από το διάλογο τα παιδιά να αποκτήσουν ανησυχίες, ενδιαφέροντα, μια καλή σχέση με το βιβλίο και το διάβασα γενικά και κυρίως κριτική σκέψη και ικανότητα. Με αυτόν τον τρόπο οι νέοι θα γνωρίζουν πιο γρήγορα τον εαυτό τους και τα θέλω τους και θα καταλαβαίνουν τι ρόλο θέλουν να έχουν μέσα στην κοινωνία. Τέλος καθώς το σχολείο είναι κατά πολύ υπεύθυνο για τη σωστή κοινωνικοποίηση των παιδιών είναι πολύ σημαντικό να διδάσκεται έμμεσα η ομορφιά της πολιτισμικής <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">πολυχρωμίας</span> και της πολυφωνίας και να εξαλείφεται η ξενοφοβία.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Όλα τα παραπάνω μπορούν να επιτευχθούν με την ενσωμάτωση καινούριων μαθημάτων στο καθημερινό σχολικό πρόγραμμα με τη διαφοροποίηση και την εξέλιξη του τρόπου διδασκαλίας, με τον απεγκλωβισμό του σχολείου από τις πανελλήνιες εξετάσεις και κυρίως με το να συνειδητοποιήσουν γονείς και καθηγητές ότι εφόσον έχουν αμφότεροι κοινούς στόχους και επιδιώξεις οφείλουν να συνεργάζονται αρμονικά προς την ίδια κατεύθυνση. Τέλος όσον αφορά τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, είναι θέμα ζωτικής σημασίας να υπάρξει αξιολόγηση των διδασκόντων καθηγητών, αναβάθμιση των πτυχίων και ουσιαστική αναγνώρισή των από την αγορά εργασίας. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-8684339060820000935?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>irohttp://www.blogger.com/profile/05323693562899149115noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-79573998888424644002010-07-09T21:35:00.002+03:002010-08-03T20:43:47.383+03:00Οι υπογράφοντες αυτό το άρθρο ξεκινήσαμε έναν μακρύ διαδικτυακό διάλογο για την συγγραφή του χρησιμοποιώντας, αν όχι όλα, τα περισσότερα προσφερόμενα τεχνολογικά μέσα που μπορεί να κατέχει ένας μέσος πολίτης έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας δύο βασικούς στόχους. Ο πρώτος είναι ο προφανής. Να καταφέρουμε να αναπτύξουμε μια όσο το δυνατόν περισσότερο ολοκληρωμένη αλλά κυρίως φρέσκια οργανωτική πρόταση για την δομή και λειτουργία του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΑ). Ο δεύτερος σκοπός αποτέλεσε ταυτόχρονα και ένα πείραμα στον τρόπο εργασίας μας. Θέλαμε βιωματικά να δοκιμάσουμε κατά πόσο η τεχνολογία και εν προκειμένω το διαδίκτυο μπορεί να καλύψει την υπαρκτή - χωροταξική - απόσταση που μας χωρίζει και να γεφυρώσει τις πολιτικές μας διαφωνίες. Σε αυτό το άρθρο θα υποστηρίξουμε μέχρι εμμονής το αξίωμα ότι ζητήματα λειτουργίας και οργάνωσης δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μια καθαρά εσωτερική υπόθεση - τουναντίον - ο τρόπος που δομούμε το κόμμα αντικατοπτρίζει τον τρόπο που επιθυμούμε να οργανωθεί η κοινωνία, χωρίς όμως να οδηγηθούμε σε περιχαράκωση, αποφεύγοντας την επαφή με ευρύτερες διεργασίες σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.<br /><br /><a name='more'></a><br /><br />Θα θέλαμε να ξεκινήσουμε κάνοντας την αυτοκριτική μας. Οι Οργανώσεις Βάσης (ΟΒΑ) και οι Πολιτικές Κινήσεις (ΠΚ) που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα έκρυβαν μέσα τους έναν δομικό περιορισμό. Επέτρεπαν την επαφή μόνο ανάμεσα σε μέλη της ίδιας ΟΒΑς ή ΠΚ ενώ η συγκέντρωση όλων των μελών μιας πόλης ή περιφέρειας γινόταν μέσα από σπάνιες πλην κατά κανόνα άκαρπες συνεδριάσεις. Χανόταν έτσι η ευκαιρία μιας οριζόντιας επικοινωνίας. Η επαφή με την ηγεσία γινόταν μέσα από πολυέξοδα ταξίδια καθοδήγησης και συχνά χάνονταν κάπου στο ενδιάμεσο. Στη διαδικασία αυτή μπορεί να εντοπίσει κανείς μια μορφή δημοκρατικού ελλείμματος. Το πρόγραμμα συντασσόταν από επιτροπές σοφών και απλά αποστελλόταν για έγκριση στη βάση περιορίζοντας υπερβολικά την συμμετοχή της στην διαμόρφωση του. Μέλη και φίλοι του κόμματος αποκλείονταν (και) λόγω χωροταξικών εμποδίων, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ΠΚ δύο ταχυτήτων.<br /><br />Θεωρούμε ότι η ΔΑ πρέπει να καινοτομήσει και να προχωρήσει σε σημαντικές τομές στο ζήτημα των εσωκομματικών διαδικασιών. Δυο είναι τα βασικά διακυβεύματα: από τη μια, η σε βάθος κριτική στις οργανωτικές δομές και στη λειτουργία του κόμματος νέου τύπου και από την άλλη η διατύπωση εναλλακτικών μορφών συγκρότησης, οι οποίες θα συντονίσουν αποτελεσματικά τη δράση των μελών και των φίλων της ΔΑ. Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε υπόψη μας ένα ολοκληρωμένο μοντέλο. Σε αυτό το σύντομο σημείωμα, όμως, επιθυμούμε να θέσουμε προς συζήτηση ορισμένες ιδέες μας.<br /><br />Ένα βασικό ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι πώς ένα νέο κόμμα μπορεί να χρησιμοποιήσει το πλέον διαδεδομένο μέσο επικοινωνίας, το διαδίκτυο, για την οργάνωση του και την παραγωγή πολιτικής. Στο ερώτημα αυτό δεν θα δώσουμε ποτέ ολοκληρωμένες απαντήσεις αν δεν λάβουμε σοβαρά υπ όψιν μας το γεγονός ότι απλά και μόνο μια ψηφιοποίηση των δομών και λειτουργιών των κομμάτων που γνωρίσαμε ως σήμερα θα ήταν μια πράξη κενή νοήματος. Η απάντηση κρύβεται στο να επιτρέψουμε στο διαδίκτυο να επιφέρει αλλαγές στην οργάνωση του πολιτικού φορέα, αλλαγές που σχετίζονται με την άμεση, ουσιαστική και οριζόντια επαφή των μελών.<br /><br />Καταρχάς, θεωρούμε ότι, παρά τη ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό και την πιθανή αποδέσμευση πολλών μελών των μεγαλύτερων κομμάτων, πολλοί άνθρωποι του αριστερού και προοδευτικού χώρου δεν επιθυμούν να ενταχθούν ενεργά σε κάποιο άλλο κομματικό φορέα. Παρόλα αυτά, αυτό δεν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη, για να τους προσδιορίσουμε ως απολίτικους. Για αυτό το λόγο, είναι επιτακτική ανάγκη να επανακαθορίσουμε την έννοια του μέλους. Πιστεύουμε ότι πρέπει να υπάρχουν ποικίλες μορφές συμμετοχής στη ΔΑ. Η διάκριση σε μέλη και φίλους θα αποτελούσε μια πιθανή λύση. Όμως, καθώς το ενδεχόμενο μέλη άλλων χώρων να παρουσιάζονται ως φίλοι μόνο στις προσυνεδριακές διαδικασίες, με στόχο να καθορίσουν τον προσανατολισμό της ΔΑ, θεωρούμε απαραίτητη την επώνυμη συμμετοχή των φίλων, καθώς και τη διαβάθμιση της ψήφου των μελών και των φίλων. Επιπλέον, θεωρούμε απαραίτητο τα μέλη και οι φίλοι να συμμετέχουν τόσο σε ΠΚ, όσο και σε θεματικές επιτροπές. Κάθε μέλος και φίλος της ΔΑ μπορεί να συμμετέχει, πέρα από την ΠΚ, σε τουλάχιστον μια θεματική επιτροπή. Το διαδίκτυο έρχεται να συνδράμει καθοριστικά στην οριζόντια δικτύωση των θεματικών επιτροπών. Εδώ κρίνεται αναγκαία η ύπαρξη ενός διαδικτυακού φόρουμ στο οποίο θα περιλαμβάνονται οι ενότητες (threads) που αντιστοιχούν σε κάθε θεματική επιτροπή. Σαφέστατα σε αυτό το κομμάτι εγείρονται ερωτήματα για το πώς θα λειτουργήσουν μέλη και φίλοι που δεν είναι εξοικειωμένα με τη νέα τεχνολογία. Μπορούμε να προτάξουμε εδώ την αλληλεγγύη και κάποια νεότερα ή πιο εξοικειωμένα μέλη ή φίλοι από τις ΠΚ να αναλαμβάνουν να μεταφέρουν την άποψη των μη εξοικειωμένων, φροντίζοντας παράλληλα για την ενημέρωση τους. Είναι προφανές ότι δεν θέλουμε να άρουμε αποκλεισμούς δημιουργώντας νέους. Σε αυτό το σημείο προτείνουμε να μεταφερθεί το βάρος από την ΠΚ στο φόρουμ. Η κάθε θεματική επιτροπή θα μπορεί να εκλέγει τους αντιπροσώπους της στο συνέδριο που θα συγκροτούν αντίστοιχα θεματικά τραπέζια. Παρά το γεγονός ότι τα μέλη και οι φίλοι θα έχουν το δικαίωμα συμμετοχής κατά βούληση σε θεματικές ενότητες (threads), αποκλειστικά τα μέλη θα μπορούν να εκλέγουν και να εκλέγονται σε μια θεματική επιτροπή με δικό τους δικαίωμα επιλογής. Αυτό αποτελεί μια υπέρβαση του μέχρι τώρα μοντέλου συνεδρίου το οποίο έθετε σε ρόλο παθητικού δέκτη την συντριπτική πλειονότητα του σώματος του. Μια ιδέα θα ήταν από αυτά τα τραπέζια να εκλέγονται τα μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής (ΚΠΕ) ή του αντίστοιχου οργάνου χωρίς βέβαια να αποκλείεται η υποψηφιότητα τρίτων. Με τον τρόπο αυτό πιθανότατα να καταφέρουμε να περιορίσουμε φαινόμενα παραγοντισμού με αποτέλεσμα το σώμα του συνεδρίου να εκλέγεται περισσότερο αξιοκρατικά βάσει του έργου που έχει παρουσιάσει, τους προβληματισμούς που έχει θέσει και τη σύνθεση απόψεων που έχει πραγματώσει μέσα στο διαδικτυακό φόρουμ. Ακόμη διευρύνεται και η δυνατότητα ψήφου πέρα από τα στενά τοπικά στεγανά. Τέλος, μια άλλη παράμετρος που θα θέλαμε να θέσουμε αφορά στη σχέση της ΔΑ με την κοινωνία των πολιτών. Πιστεύουμε ότι η σχετική προσέγγιση του Ρήγα Φεραίου, τουλάχιστο σε επίπεδο διακηρυκτικών αρχών, υπήρξε γόνιμη. Αναφερόμαστε στην αρχή των «μαζικών, αυτόνομων, πολύμορφων και ενωτικών κινημάτων της νεολαίας», η οποία θεωρούμε ότι μπορεί να έχει ισχύ και πέραν της νεολαίας και των κινημάτων. Ο πυρήνας της προσέγγισης αυτής στηριζόταν στο ότι «το κέντρο λήψης των αποφάσεων βρίσκεται μέσα στο μαζικό φορέα, [.] η δική του δράση δεν γίνεται αντικείμενο παραταξιακής αξιοποίησης από κάποιον τρίτο». Κατά συνέπεια, θέλουμε να υποστηρίξουμε ότι τα μέλη της ΔΑ πρέπει να συμμετέχουν ενεργά σε τοπικούς φορείς, είτε οργανωμένους, όπως Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, είτε άτυπους, χωρίς να τους αντιμετωπίζουν ως ιμάντες μεταβίβασης της γραμμής του κόμματος. Η πολλαπλή ένταξη πρέπει να ιδωθεί ως κάτι το προσδοκώμενο και όχι ως πρόβλημα. Τα μέλη θα πρέπει να αντιμετωπίζουν την πολλαπλότητα αυτή ως μια μορφή αμφίδρομης επικοινωνίας και να μπολιάζουν τις διαδικασίες των ΠΚ και των θεματικών επιτροπών στις οποίες συμμετέχουν με προβληματισμούς που αναπτύσσονται στην κοινωνία των πολιτών και αντιστρόφως. Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, θα ήταν καλό να πραγματοποιούνται σε τακτά διαστήματα ανοικτές συνεδριάσεις των ΠΚ, όπου θα συμμετέχουν και φορείς από την κοινωνία των πολιτών- θα μπορούσε ενδεικτικά να τεθεί ως νούμερο η μία από τις τρεις συνεδριάσεις κάθε ΠΚ. Οι φίλοι του κόμματος θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ένα πολύ δημιουργικό ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση, φέρνοντας τα μέλη σε επαφή με τους προαναφερθέντες φορείς. Στην ίδια κατεύθυνση, το παραδοσιακό κομματικό γραφείο, που περιέχει αφίσες του Μαρξ και του Βελουχιώτη και την κομματική εφημερίδα, πάλι δημιουργεί φαινόμενα περιχαράκωσης. Όπου αυτό είναι εφικτό, θα προτείναμε να αντικατασταθεί από ανοιχτούς πολυλειτουργικούς χώρους, οι οποίοι θα περιλαμβάνουν αίθουσες για συζητήσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, αλλά και χώρους αναψυχής και συνάντησης.<br /><br />Σαφέστατα πέρα από την οριζόντια λειτουργία της βάσης της ΔΑ, μελών και φίλων, μας απασχολεί έντονα και το θέμα της ηγεσίας. Συνεχίζοντας την αυτοκριτική που ξεκινήσαμε στις παραπάνω παραγράφους, θεωρούμε ότι η ηγεσία που γνωρίσαμε ως τώρα, παρά τα κατά κανόνα ανιδιοτελή κίνητρα, πιθανότατα δεν απέδωσε τόσο όσο θα ήθελε η πλειονότητα του κόσμου του χώρου. Για εμάς, αυτό δεν είναι ένα ζήτημα «ηθικό» αλλά προϊόν της δομής του κόμματος νέου τύπου. Η ηγεσία είχε έναν ασαφή ρόλο καθοδήγησης της βάσης, μιας βάσης που τις περισσότερες φορές αδυνατούσε να κατανοήσει τα εσωκομματικά τεκταινόμενα των κεντρικών γραφείων. Το να διατυπώσουμε απλά ότι χρειαζόμαστε μια άλλου τύπου ηγεσία προφανώς και δεν επαρκεί. Θεωρούμε ότι στη ΔΑ η ηγεσία οφείλει να παίξει έναν ρόλο περισσότερο συντονιστικό και λιγότερο καθοδηγητικό. Ο συντονισμός αυτός δεν θα γίνεται μόνο σε επίπεδο ΠΚ αλλά κυρίως στο διαδικτυακό επίπεδο, αυτό των θεματικών ενοτήτων. Έτσι η ηγεσία δεν θα προσπαθεί να μεταφέρει τις γνώσεις της στην βάση αλλά θα την αφουγκράζεται και θα συστηματοποιεί τις απόψεις σε έναν ανοιχτό και συνεχώς εξελισσόμενο διάλογο. Σαφέστατα και δεν μπορούμε να «περικόψουμε» από το οργανωτικό σχήμα που προτείνουμε θεσμοθετημένα όργανα όπως το «Γραφείο Τύπου» κλπ., αλλά θεωρούμε ότι τα μέλη δεν πρέπει να αναλώνονται σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Όπως μας έδειξε η πρόσφατη εμπειρία, όργανα όπως τα συμβούλια πόλης, παρά το γεγονός ότι συστάθηκαν έχοντας ως στόχο την καλύτερη επαφή βάσης-ηγεσίας, δεν λειτούργησαν προς αυτή την κατεύθυνση και η θέση αυτή έμεινε χωρίς αντίκρισμα. Επιπλέον, μπορούμε να προτείνουμε την συγκρότηση μιας ΚΠΕ από τα εκλεγμένα μέλη των θεματικών ενοτήτων. Θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά το πώς η ηγεσία της ΔΑ θα είναι και η ηγεσία που θα νομιμοποιείται στα μάτια των μελών και των φίλων. Σε αυτό το πλαίσιο, προκειμένου να μην παγιωθεί μια διάκριση μελών-στελεχών και για να μην χάνουν τα στελέχη της ΚΠΕ την επαφή με την κοινωνία, θεωρούμε ότι θα πρέπει να περιορίζεται η δυνατότητα του εκλέγεσθαι σε αυτό το όργανο στις δυο συνεχόμενες θητείες.<br /><br />Η διακήρυξη αρχών της ΔΑ σαφέστατα και έχει ελλείμματα, όπως για παράδειγμα τις έμφυλες σχέσεις στην Αριστερά και στην ελληνική κοινωνία. Δεν θεωρήσαμε ότι πρέπει να αναφερθούμε εκτενώς σε τέτοιες ελλείψεις αλλά προσπαθήσαμε να προτείνουμε έναν τρόπο λειτουργίας της ΔΑ όπου οι θέσεις θα καταρτίζονται από την βάση του κόμματος με τρόπο που θα σέβεται την αυτονομία των μαζικών χώρων. Θεωρούμε ότι αν υιοθετηθεί ένας συμμετοχικός τρόπος λειτουργίας, τα ελλείμματα αυτά θα περιοριστούν. Δεσμευόμαστε να τοποθετηθούμε γι’ αυτά στις ανάλογες θεματικές ενότητες. Μόνο ένα κόμμα των μελών θα είναι ένα κόμμα με μέλλον.<br /><br />------<br /><br />*Ο Νίκος Παπαδογιάννης είναι υποψήφιος διδάκτορας του πανεπιστημίου του Cambridge και φίλος της ΔΑ.<br /><br />*Ο Διονύσης Νοταράκης είναι απόφοιτος του τμήματος Κοινωνικής Εργασίας και μέλος της προσωρινής Πολιτικής Επιτροπής της ΔΑ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-7957399888842464400?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-36195590838307366312010-07-09T21:29:00.001+03:002010-07-09T21:33:28.871+03:00Με αφορμή την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τα δικαιώματα των Νέων οι Νέοι και Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς εξέδωσαν την παρακάτω ανακοίνωση:<br /><br />"Δεν είναι εύκολο μέσα σε μία σελίδα να γραφτεί τι ακριβώς ζητάμε ως νέοι και νέες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, ως νέοι και νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με σιγουριά όμως ξέρουμε τι είναι αυτά που δεν ζητάμε. Και σίγουρα δεν ζητάμε κανενός είδους αγιοποίηση, κανένα διαπιστευτήριο για την αγνότητα μας, καμία βεβαίωση ότι είμαστε η μόνη δύναμη αλλαγής. Αν μπορούσαμε τεχνητά να διαχωρίσουμε την όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα σε τρεις και έναν τομείς, την προσωπική ζωή, την εκπαίδευση, την εργασία και τον στρατό για τους νέους άντρες, με σιγουριά μπορούμε να διατυπώσουμε αυτά που δεν μας αρέσουν. Και αυτά που δεν μας αρέσουν, είναι αυτά που θέλουμε να αλλάξουμε.<br /><br />Για εμάς, οι διαπροσωπικές σχέσεις των νέων εξακολουθούν να αποτελούν εξαιρετικά επίκαιρο πολιτικό ζήτημα. Πιστεύουμε πως «το προσωπικό είναι πολιτικό» και συνομιλούμε με την πλούσια παρακαταθήκη του φεμινιστικού κινήματος της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Παράλληλα, επεκτείνουμε τους προβληματισμούς μας από τις γυναίκες στο φύλο, στις σχέσεις, δηλαδή, νέων ανδρών και γυναικών. Στις αγωνίες όσων μαθητών και φοιτητών δεν θέλουν να συμπεριφέρονται ως ’γαλάζια αγοράκια’, όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης. Στα αγόρια και τα κορίτσια, ντόπια ή παιδιά μεταναστών, που πέφτουν θύματα λεκτικής ή και σωματικής βίας. Επίσης, δεν αγνοούμε τη σημασία του ίντερνετ για τους νέους ως μέσου να ξεπεράσουν τη μοναξιά τους. Διεκδικούμε δωρεάν πρόσβαση σε όλους τους νέους στο γρήγορο διαδίκτυο. Παράλληλα, αναγνωρίζουμε τους κινδύνους που συχνά το σερφάρισμα ελλοχεύει. Φαινόμενα, όπως το cyber-bullying ή η καταγραφή προσωπικών δεδομένων, αποτελούν πολύ σημαντικά πολιτικά ζητήματα για εμάς, που χρήζουν συλλογικής αντιμετώπισης.<br /><br />Ούτε και στην εκπαίδευση τα πράγματα είναι όπως τα ονειρευόμαστε. Θέλουμε να αλλάξει το σύστημα, που από πολύ νωρίς μας βάζει σε διαδικασίες μιας άγονης βαθμοθηρικής αντιπαλότητας, όπου βλέπουμε τον συμμαθητή μας σαν ανταγωνιστή και όχι ως έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούμε μέσα από τη συνεργασία να δημιουργήσουμε συνθέτοντας τις ανησυχίες μας. Απορρίπτουμε τα σχολεία πολλαπλών ταχυτήτων, που δημιουργούν διαχωρισμούς που δεν προσπαθούν να αναδείξουν τα ιδιαίτερα ταλέντα μας. Ενοχλούμαστε που ένα μέτριο σχολείο το οποίο λογοδοτεί σε μια πεπαλαιωμένη ιεραρχία θα μας οδηγήσει σε ένα εξ ίσου μέτριο πανεπιστήμιο. Σε ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί αυθαίρετα και όχι αυτόνομα, που φροντίζει για την αναπαραγωγή του και όχι για την παραγωγή γνώσης, που ακόμα και οι ελάχιστοι του πόροι κατασπαταλώνται σε δραστηριότητες πέρα της διδασκαλίας και της έρευνας. Θέλουμε δημόσια, διαπολιτισμική εκπαίδευση, απαλλαγμένη από αυταρχισμό, σε όλες τις βαθμίδες. Ζητάμε να χρηματοδοτείται γενναία, αλλά ταυτόχρονα να υπόκειται σε μηχανισμούς αξιολόγησης που θα αντιμετωπίσουν φαινόμενα ασυδοσίας, τα οποία δυστυχώς έχουν γιγαντωθεί στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η αξιολόγηση αυτή απαιτούμε να στηρίζεται σε ακαδημαϊκά και όχι σε κριτήρια της αγοράς. Επίσης, θα πρέπει να εμπλέκει άμεσα όλους τους φορείς, διδάσκοντες, μαθητές, φοιτητές και γονείς, να ενέχει το στοιχείο της αυτοαξιολόγησης και να μην πραγματοποιείται από γκρίζους γραφειοκράτες. Απαιτούμε την ενίσχυση της κινητικότητας των φοιτητών σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο με ριζική αύξηση των υποτροφιών. Είναι απαραίτητη η ενθάρρυνση των νέων που πραγματοποιούν μέρος των σπουδών τους στο εξωτερικό να συνεργάζονται με φορείς στην Ελλάδα, μεταλαμπαδεύοντας τις εμπειρίες που απέκτησαν.<br /><br />Ασφαλώς, μία από τις βασικές αγωνίες των νέων σήμερα είναι το επαγγελματικό τους μέλλον. Τα τελευταία χρόνια τροποποιείται καθολικά το τοπίο στην αγορά εργασίας, όπου έχει γιγαντωθεί η ανασφάλιστη εργασία των νέων με εξαντλητικά ωράρια και χαμηλούς μισθούς. Η εργασία από πηγή δημιουργίας γίνεται βάρος. Οι συνθήκες εργασιακής επισφάλειας αποτελούν γενικευμένο φαινόμενο, που δεν αγγίζει μόνο τα παιδιά από τα κατώτερα στρώματα, τις νέες γυναίκες ή τους νεαρούς μετανάστες, αλλά και τα παιδιά μικροαστικών και μεσοαστικών οικογενειών. Στη νέα ασφαλιστική πραγματικότητα το κόστος της ασφάλισης μετακυλύεται συνολικά στους νέους εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα αυξάνονται τα όρια ηλικίας κατοχύρωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος, γεγονός που εντείνει την εκμετάλλευση. Αγωνιζόμαστε για μια μεικτή οικονομία, όπου το κράτος θα εγγυάται τα εργασιακά και τα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Παράλληλα, πιστεύουμε ότι το δημόσιο δεν μπορεί να αποτελεί το μεγάλο χωνευτήρι για όλους, αλλά πρέπει να ενθαρρυνθεί η καινοτομία και η νεανική επιχειρηματικότητα. Επίσης, θεωρούμε ότι όλοι οι πολίτες πρέπει να λειτουργούμε πιο συστηματικά ως συνειδητοί καταναλωτές, αποφεύγοντας τα προϊόντα των εταιριών που δεν σέβονται το περιβάλλον και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ιδίως όσων επιβάλλουν καθεστώς εργασιακής επισφάλειας. Επιθυμούμε να καταπολεμήσουμε την προκλητική ακρίβεια και ταυτόχρονα να επιβαρύνουμε το περιβάλλον όσο το δυνατόν λιγότερο με θεσμούς, όπως τα χαριστικά παζάρια, όπου ανταλλάσουμε αντικείμενα που πλέον δεν μας χρειάζονται. Χωρίς να γινόμαστε ασκητές, αγαπάμε την απλότητα και αξιοποιούμε πρακτικές που προάγουν τη συλλογικότητα: προτιμούμε το ποδήλατο, τα μαζικά μέσα μεταφοράς και ιδίως το τρένο, πειραματιζόμαστε με προγράμματα φιλοξενίας μέσω Διαδικτύου, όπως το couch surfing.<br /><br />Τέλος, ακόμη και αν στρατηγικός μας στόχος - για να μιλήσουμε και με όρους στρατού - είναι η κατάργηση του, κάτι που θεωρούμε εφικτό ακόμη και βραχυπρόθεσμα, ο στρατός αποτελεί μια πραγματικότητα για τους νέους της χώρας. Σαφέστατα και υποστηρίζουμε τη θεσμική αναγνώριση των μορφών εναλλακτικής θητείας ως ισάξιες και ισόχρονες με αυτήν. Επιπλέον, διεκδικούμε την κατάταξη σε σώματα σχετικά με την ειδικότητα μας και τα ταλέντα μας και την μέσα στον στρατό ύπαρξη εκπαιδευτικών δομών, που σαν δείγμα αλληλεγγύης θα μπορούν να διαμορφώνονται από ειδικευμένους συν-στρατιώτες μας και θα έρχονται να καλύψουν κενά και ανησυχίες μας.<br /><br />Μας πήρε περισσότερο από την μία σελίδα που μας ζητήθηκε για να παραθέσουμε σε πολύ γενικές γραμμές τους στόχους μας και να περιγράψουμε τι ονειρευόμαστε όσο πιο συμπυκνωμένα γίνεται. Σίγουρα υπάρχουν πολλά κενά και ελλείψεις. Κεντρικό ζήτημα για εμάς παραμένει το πώς. Και πάνω σε αυτό το πως πρέπει να συζητήσουμε με την κοινωνία βασικό συμμέτοχο αρωγό και εμάς ενεργό ακροατή."<br /><br />Νέοι και Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3619559083830736631?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-35140994555333663842010-07-08T21:56:00.001+03:002010-07-08T21:58:32.222+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_D24okNwXnoo/TDYfosQSi4I/AAAAAAAAACE/MM-UVDV4-50/s1600/ananeotiki.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 191px; height: 86px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_D24okNwXnoo/TDYfosQSi4I/AAAAAAAAACE/MM-UVDV4-50/s320/ananeotiki.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491611579559611266" /></a><br />Εμείς, οι νέες και οι νέοι της Δημοκρατικής Αριστεράς σας καλούμε στην πρώτη μας συζήτηση το ερχόμενο Σάββατο 10/7 και ώρα 6:30 στα γραφεία του κόμματος μας(Πλατεία Βικτωρίας 5,5ος όροφος).Είναι ευπρόσδεκτοι όλοι!Μέλη,φίλοι ή απλά περίεργοι!Απαραίτητη προϋπόθεση να φέρετε μαζί σας τις απόψεις και να είστε κεφάτοι!<br />Σας περιμένουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3514099455533366384?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-55281128601760888222010-07-07T03:13:00.000+03:002010-07-07T03:14:10.822+03:00Ε.Π.: Τι σας έκανε να ταυτιστείτε με τους αποχωρήσαντες από την Κ.Ο.(Κοινοβουλευτική Ομάδα) του ΣΎΡΙΖΑ και όχι με τους εναπομείναντες;<br /><br />Γρ.Ψ.: Εμένα προσωπικά. (και να κοπούν οι πληθυντικοί).. Ξερετε, δεν ήμουν στο ΣΥΝ(Συνασπισμό) έτσι και αλλιώς,δεν ανήκα σε καμία συνιστώσα ως γνωστόν και σε καμία τάση του ΣΥΝ. Θεωρώ τον εαυτό μου ανένταχτο από το '90, από τον Ενιαίο Συνασπισμό και μετά. Τα 2,5 χρόνια της κοινοβουλευτικής μου δραστηριότητας είχανε πολλά θετικά πράγματα,είχανε και αρκετά αρνητικά,είχανε και υπέροχες στιγμές και εμπνευσμένες στιγμές, θεώρησα όμως ότι είχε φτάσει το πράγμα σε ένα σχεδόν αδιέξοδο. Αυτό που εγώ πίστευα για το ΣΎΡΙΖΑ,για το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς ήταν να γίνει μία πλατιά λαϊκή συμμαχία και όχι μια τεχνητή συμμαχία συνένωσης μικρών ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ενός βασικού κορμού,προερχόμενου από το ΚΚΕ ή από το ΚΚΕ εσωτερικού. Περίμενα πολλά περισσότερα πράγματα από τη συμμαχία του ΣΎΡΙΖΑ, τα οποία κάποια στιγμή άρχισαν να καταγράφονται και ως ποσοστά και με την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα στην προεδρία άρχισα να έχω μία μεγάλη ελπίδα ότι θα επενδύσουμε σε αυτόν τον κόσμο που μας στήριζε. Δεν το καταφέραμε, δεν το κάναμε, συρρικνώθηκε το εγχείρημα και ψάχναμε να δούμε αν θα μπούμε στη Βουλή. Επειδή η ηγεσία του ΣΥΝ, στο κατά την γνώμη μου αδιέξοδο πείραμα του ΣΎΡΙΖΑ, επέμενε στη μία αριστερή στροφή μετά από μία άλλη αριστερή στροφή, έκανε δύο αριστερές στροφές. Όποιος κάνει δύο αριστερές στροφές, βρίσκεται εκεί που ήταν. Άμα κάνεις δύο στροφές γύρω από τον εαυτό σου, πάλι θα είσαι εκεί που ήσουνα, δεν προσφέρεις τίποτα ''στο κίνημα''. Η αριστερή στροφή δεν είναι στα λόγια, είναι στην πράξη, αντίθετα υπήρχαν ενδείξεις αυτού που λέμε πολιτικών και αντιλήψεων αριστερισμού. Αυτοί ήταν οι βασικοί λόγοι που με οδήγησαν να αισθανθώ ότι δεν μπορώ πια να εκπροσωπώ και να εκφράζω τον ΣΎΡΙΖΑ και με δεδομένο τις ανάλογες ανησυχίες και αμφισβητήσεις που είχαν τα στελέχη και οι 3 βουλευτές της Α.Π.(Ανανεωτικής Πτέρυγας), αποχωρίσαμε μαζί και οι 4.<br /><br />Ε.Π.: Πολλοί λένε ότι από τη στιγμή που βγήκες βουλευτής με τα ψηφοδέλτια του ΣΎΡΙΖΑ, θα έπρεπε να παραιτηθείς από τη βουλευτική σου έδρα. Τι απαντάς;<br /><br />Γρ.Ψ.: Έχει μια λογική αυτό αλλά για κόμματα που κατεβαίνουν σε ψηφοδέλτια με λίστες. Δηλαδή αν το κόμμα έχει κάνει μία λίστα στελεχών με τη σειρά που θα εκλέγονται, θα μπορούσα να το δεχτώ ως επιχείρημα αλλά, όταν ο κόσμος ψηφίζει άτομα με κάποιο ψηφοδέλτιο, δεν ψηφίζει μόνο το ψηφοδέλτιο, ψηφίζει και τους ανθρώπους. Γιατί ψήφισε εμένα ο κόσμος και όχι πχ τον Γιούνη Τζουρλέκα ή την Μπούμπη Πατούμπη της ΑΝΤΙΠΑΚΟΕ/δξ ; Κάτι ήθελε που ψήφιζε εμένα, κάτι περίμενε από εμένα, κάτι ήξερε ότι εκφράζω, κάτι είχε καταλάβει και γι' αυτό με ψήφισε. Εξ' άλλου ας υποθέσουμε ότι ο Τσίπρας σε μία σύσκεψη της Κ.Π.Ε.( δεν το έκανε στο συνέδριο που θα έπρεπε να το έχει κάνει), αποφασίζει ότι ο ΣΥΝ απεμπλέκεται από το ΣΎΡΙΖΑ, θα πρέπει να ''επιστρέψουν'' οι βουλευτές του ΣΥΝ τις 10 έδρες τους σε διάφορους άσχετους και άγνωστους και μυστηριους και ''παρμενους''που δεν έχουν εκλεγεί; Δεν είναι λογική αυτή. Δηλαδή αν εγώ τώρα υποχρεούμαι να παραδώσω την έδρα μου, τη στιγμή που ο ΣΥΝ θα απεμπλακεί από το ΣΎΡΙΖΑ (κάτι που θα γίνει πολύ σύντομα κατά τη γνώμη μου), υποχρεουνται οι 10 βουλευτές του ΣΥΝ να παραδώσουν τις έδρες τους! Τυχαιο; Δεν νομίζω! Χαχαχα...<br /><br />Ε.Π.: Μετά την αποχώρηση σου ποιά είναι η σχέση σου με τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπόλοιπους συναδέλφους σου από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ;<br /><br />Γρ.Ψ.: Έχουμε με όλους πάρα πολύ καλές σχέσεις, φιλικές και συντροφικές, είμαστε σαν αδέλφια και δεν ήμασταν τσακωμένα αδέλφια. Μαζί θα βρεθούμε πάλι! Θα βρισκόμαστε μαζί σε πολλά πράγματα! Με το ΣΥΝ έχουμε πάρα πολλά κοινά, με το ΣΥΡΙΖΑ, εγώ προσωπικά έχω ελάχιστα. Πρέπει να ξαναπώ ότι ο Αλέξης είναι προσωπικός μου φίλος πολλά χρόνια, τον αγαπάω και τον εκτιμάω. Λυπάμαι πολύ που βρέθηκε, με δική του ευθύνη βέβαια, να είναι πρόεδρος του ΣΥΝ τη στιγμή της αποχώρησης της Α.Π. Δεν θα έπρεπε να αφήσει το πράγμα να εξελιχθεί έτσι, το ζητουσαμε ολοι, είχε τρόπους να το αποτρέψει, είχε τρόπους να προχωρήσει το ΣΥΝ σε μία άλλη πλατιά συμμαχία προοδευτικών δυνάμεων. Όχι με 15 γκρούπες, που έχουν από 3 άτομα η κάθε μία, με μηδενική κοινωνική παρέμβαση η εμβέλεια.<br /><br />Ε.Π.: Πως προβλέπεις την πορεία του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς;<br /><br />Γρ.Ψ.: Νομίζω ότι θα είναι μεγάλη έκπληξη, μετά από πάρα πολλά χρόνια θα καταφέρει να κάνε μία μεγάλη έκπληξη! Όχι μόνο με τα εκλογικά ποσοστά, που πιστεύω πως καλώς εχόντων των πραγμάτων σε 5-6 μήνες θα έχει περάσει σε διψήφια ποσοστά, αλλά με δεδομένο την αποσάθρωση αυτού του άθλιου δικομματικού συστήματος, τη διάλυση της Ν.Δ. και την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ που θα επακολουθήσει, θα απελευθερωθούν δυνάμεις του προοδευτικού χώρου, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, προοδευτικοί, δημοκρατικοί άνθρωποι. Δεν είναι ανάγκη να είναι αριστεροί με pedigree από τον κτηνίατρο ή από το pet shop της γειτονιάς τους, γιατί υπάρχουν και τέτοια! Είναι διάφοροι που ζητάνε πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης, πρόκειται περί βλάβης! Εγώ έχω εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που ξέρουν ότι η δημοκρατία πρέπει να προχωρήσει, ότι αυτό το κράτος πρέπει να λειτουργήσει με λογική, με έμπνευση, με όραμα. Πρέπει να σταματήσει αυτή η πελατειακή σχέση που έχει αναπτύξει ο μηχανισμός εξουσίας των δύο μεγάλων κομμάτων με τους πολίτες. Αυτό θα σταματήσει. Δεν μπορεί να πάει παρά μόνο στο γκρεμό και είμαστε ήδη στα πρόθυρα του γκρεμού, για να μην πω ότι πέφτουμε. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη σε αυτό το εγχείρημα, της Δημοκρατικής Αριστεράς και πιστεύω ότι θα είναι πραγματικά δημοκρατική, γιατί πρέπει να το πούμε, πως η αριστερά είχε ένα έλλειμμα δημοκρατίας. Πολλοί λένε: γιατί Δημοκρατική Αριστερά, δηλαδή εμείς οι άλλες αριστερές ομάδες δεν είμαστε δημοκρατικές; Φαινεται πως το παιρνουν βαρια, επειδη ''οποιος εχει τη μυγα, μυγιαζεται''! Ναι, νομίζω υπάρχει ένα έλλειμμα δημοκρατίας και στην αριστερά, δεν το συζητώ ότι υπάρχει και στα λεγόμενα αστικά κόμματα, στη Ν.Δ. ή στο ΠΑΣΟΚ ή στο ΛΑΟΣ βεβαίως, αλλά υπήρχε και υπάρχει και στην αριστερά. Τη δημοκρατία πρέπει να την αναπτύξουμε και μέσα στην οικογένεια μας και στους φίλους μας και στο σχολείο και στο κόμμα μας (αν έχουμε κόμμα) και στις κοινωνικές μας ομάδες και στις κοινωνικές μας δραστηριότητες<br /><br />Ε.Π.: Πολλοί κάνουν λόγο για συνεργασία της Δημοκρατικής Αριστεράς είτε με το ΠΑΣΟΚ, είτε με τους Οικολόγους Πράσινους. Τι απαντάς;<br /><br />Γρ.Ψ.: Τρίχες κατσαρές! Μπούρδες! Παπαρολογίες φοβερές! Πιστεύω ότι και μόνο να κάτσεις να δείς ποιοί άνθρωποι είμαστε σ' αυτή την ιστορία της Δημοκρατικής Αριστεράς, είμαστε αμετακίνητοι στο χώρο της Δημοκρατικής και Ανανεωτικής Αριστεράς εδώ και 40 χρόνια. Θα μπορούσα πχ να έχω πάει στο ΠΑΣΟΚ και να είμαι ήδη εκεί, εδώ και 30 χρόνια. Δεν θέλω να έχω καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ και με αυτού του είδους τη σοσιαλοδημοκρατία. Αν ήταν ένα "καλό" ΠΑΣΟΚ, ένα σοσιαλιστικό κόμμα ευπρεπές(που θα μπορούσε να είναι), θα μπορούσα να το συζητήσω κάποια στιγμή, γιατί όχι; Δεν είναι κάποια ασθένεια να είσαι στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού ή της σοσιαλοδημοκρατίας ή να μετακινηθείς από κομμουνιστογενής σε και να γίνεις σοσιαλοδημοκράτης. Δεν είναι κακό να αναθεωρεί κάποιος τη θέση και τη στάση του απέναντι στα πράγματα. Πως τολμάνε κάποιοι να λένε τέτοιες βλακείες σε αυτή τη φάση; Να πάτε στο αγαπημένο σας ΠΑΣΟΚ! Αυτοί που τα λένε αυτά μια μέρα θα είναι στο ΠΑΣΟΚ ή σε κάτι αντίστοιχο. Όσοι μου έλεγαν άμα δεν σ'αρέσει η αριστερά να πας στο αγαπημένο σου ΠΑΣΟΚ, πήγαν όλοι! Ο Ανδρουλακης, ο Μικρούτσικος, η Δαμανάκη, ο Βουγιας, ο Τρανταλίδης, ο Μπίστης, ο Βαγγέλης ο Παπαχρήστος και δεκαδες αλλοι, κυριως από το ΚΚΕ η από το ΕΚΚΕ, από μαοϊκές και αριστερίστικες ομάδες, πάρα πολλοί άνθρωποι πήγαν στο ΠΑΣΟΚ. Οσοι το περίμεναν αυτό από εμένα, ή από τον Κουβέλη, ή από τον Κύρκο, ή από τον Παπαγιαννάκη και πολλους ακομα, διαψευστηκαν θριαμβευτικα, δεν πήγε κανένας από εμάς στο ΠΑΣΟΚ. Ο Μανώλης Γλέζος που μας λέει άμα δεν σας αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να πάτε στο αγαπημένο σας ΠΑΣΟΚ, ήταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ για χρόνια! Δεν υπάρχει ενδεχόμενο συνεργασίας με ΑΥΤΟ το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει ένα ενδεχόμενο συνεργασίας στο μέλλον με δυνάμεις που προέχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, με δυνάμεις που προέρχονται από το χώρο της οικολογίας, με ανένταχτους αριστερούς.Ειναι, η ΠΡΕΠΕΙ να ειναι, στη φυση, στο προγραμμα, στη στρατηγικη της Αριστερας οι συμμαχιες με αλλες προοδευτικες-δημοκρατικες δυναμεις. Θα γίνει ανακατανομή του πολιτικού σκηνικού, τίποτα σε ένα χρόνο δεν θα είναι όπως τώρα. Αλλά αυτό που λένε: άντε επιτέλους να πάτε στο ΠΑΣΟΚ είναι μία χοντρομαλακία. Και τώρα δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ, τώρα μας λένε να πάμε και στη Ντόρα! Επειδή είναι ανεξάρτητη και επειδή οι 9 ανεξάρτητοι βουλευτές έχουν το δικαίωμα να έχουν κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο και αποφάσισαν να είναι ο Φώτης Κουβέλης, μας λένε: ''Μπά! και στο γραφείο της Ντόρας, άντε και με τις ευχές του Μητσοτάκη.'' Αηδίες και ξεράσματα! Εγώ μπορεί να πάω στο ΛΑΟΣ ας πούμε, στη Χρυσή Αυγή αργότερα! Υπάρχουν αριστεροί άνθρωποι που λένε τέτοιες αρλούμπες;<br /><br />Ε.Π.: Ποιές πιστεύεις ότι θα πρέπει να είναι οι δομές της νεολαίας της Δημοκρατικής Αριστεράς; Θα πρέπει να έχει ξεχωριστές δομές από το κόμμα ή να συμμετέχει ισότιμα στις κομματικές διαδικασίες;<br /><br />Γρ.Ψ: Νομίζω πως θα πρέπει να υπάρχει μία μικτή κατάσταση, η απάντηση για εμένα θα είναι και τα δύο. Θα πρέπει να έχει ξεχωριστές δομές, να λειτουργεί ξεχωριστά ως νεολαία του κόμματος και με ένα τρόπο να συμμετέχει στη συνδιαμόρφωση των αποφάσεων και των προτάσεων. Να συμμετέχει να να συμβάλλει στο διάλογο, γιατί όλη η ιστορία ενός δημοκρατικού κόμματος της αριστεράς, είναι να γίνεται σύνθεση των απόψεων. Η πολιτική δεν είναι Τσελεμεντές, προσαρμόζεται στις καταστάσεις και στους καιρούς. Σε αυτή τη συνδιαμόρφωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις επόμενες φάσεις, θα πρέπει να συμμετέχει και η νεολαία. Νομίζω ότι η νεολαία θα πρέπει να είναι ξεχωριστή οργανωτικά και οι νεολαίοι/ες να μην είναι απευθείας μέλη του κόμματος, όχι όμως να μην έχουν λόγο.<br /><br />Ε.Π.: Διαβάζεις το blog της νεολαίας, Ανανεωτική Άποψη;<br /><br />Γρ.Ψ.: Βέβαια το διαβάζω! Τα έχω διαβάσει όλα και πολλά από αυτά τα έχω ανεβάσει και στο site μου και σε διάφορες σελίδες. Στα facebook ας πούμε, εκεί που παίζουμε με διάφορους και λέγονται φοβερά πράγματα, από πολύ προχωρημένες εξυπνάδες, μέχρι φοβερές σαχλαμάρες. Κάποια από αυτά τα κείμενα ήταν πολύ προχωρημένα και μου άρεσαν πάρα πολύ. Νομίζω ότι πρέπει να γίνουν και άλλες τέτοιες παρεμβάσεις από ομάδες της νεολαίας. Είναι πολλές ωραίες μπλογκόσφαιρες που έχω δεί, η Αριστερή Στρουθοκάμηλος, η Κόκκινη Πιπεριά, η Ανανεωτική Άποψη, πρίν γίνει το κόμμα η Δημοκρατική Αριστερά και πολλά άλλα μεμονωμένων ατόμων, ενταγμένων και μη σε κομματικούς μηχανισμούς. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, και πολυ πλακα επισης, αυτό που γινεται στο διαδίκτυο.<br /><br />Ε.Π.: Σε ευχαριστούμε πολύ Γρηγόρη!<br /><br />Τη συνέντευξη πήρε η:<br />Παξινού-Βαφειάδου Ειρήνη<br /><br />Βοήθησαν οι:<br />Καστανά Ηρώ<br />Παναγιωτόπουλος Νικόλας<br />Παξινού-Βαφειάδου Ειρήνη<br />Τσεκούρα Άννα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-5528112860176088822?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-91465919577278673232010-07-01T21:44:00.001+03:002010-07-01T21:45:56.201+03:00<table><tbody><tr><td style="text-align: justify;" align="justify"> <span id="ListView1_ctrl0_Om_KeimenoLabel"> Σας χαιρετώ από βάθους καρδιάς για τη θερμή σας ανταπόκριση στο μήνυμα, στο κάλεσμα συσπείρωσης και συνδιαμόρφωσης της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ξεκινήσαμε την Κυριακή, εδώ στην Αθήνα και σε όλη τη χώρα. Συναντάμε, επικοινωνούμε με χιλιάδες πολίτες που μας παροτρύνουν, μας στηρίζουν, συμπαρατάσσονται, επιδοκιμάζουν τις πολιτικές μας επιλογές. Η εντολή τους είναι να προχωρήσουμε, να ανοιχτούμε, να τολμήσουμε, να χαράξουμε διέξοδο για την κοινωνία και τη χώρα. Να φέρουμε την πολιτική στους πολίτες και τους πολίτες στην πολιτική. Κι εσείς σήμερα με τη δική σας παρουσία στέλνετε διπλό μήνυμα, μήνυμα αποφασιστικότητας και αισιοδοξίας. Έχει μεγάλη αξία το μήνυμα σας για την κοινωνία και την αριστερά, μέσα στις συνθήκες της γενικευμένης κρίσης αξιοπιστίας των πολιτικών κομμάτων, της οικονομικής ύφεσης, της συμπίεσης των μεσαίων και πλατιών λαϊκών στρωμάτων, του περιορισμού κοινωνικών δικαιωμάτων. Σύντροφοί μας της αντίστασης, πρωτεργάτες της ανανεωτικής πορείας, ξέρετε ότι η ζωή σας, η προσφορά σας, η ηρωική και τολμηρή γενιά σας μας εμπνέει και μας φωτίζει. Αγωνιστές, συναγωνιστές μας των ανεπανάληπτων δημοκρατικών αγώνων και του αντιδικτατορικού κινήματος, που μεταλαμπαδεύετε σήμερα τις αξίες της ενότητας, της ανιδιοτέλειας, των δημοκρατικών κατακτήσεων στους νεώτερους, με τη δυναμική συσπείρωσή σας στην ΔΑ δίνετε την καθοριστική ώθηση. Νέες και νέοι της ανανεωτικής και δημοκρατικής αριστεράς που αγκαλιάζετε, δίνετε παλμό στο νέο ξεκίνημα, είστε στο σπίτι σας. Σε σας θα παραδώσουμε τη συνέχεια της πρωτοβουλίας μας, αυτή είναι η πρώτη ευθύνη μας. Δεν σας λέμε ωραία λόγια. Αντίθετα με τα κόμματα του πελατειακού κράτους, που καθοδήγησαν την κοινωνία να κρύβει τα προβλήματα και να φορτώνει το λογαριασμό στις νέες γενιές, εμείς πρώτο μέλημά μας έχουμε τί θα παραδώσουμε στις νέες και τους νέους, πώς θα δημιουργήσουμε χώρο που να στηρίζει τη δημιουργική, παραγωγική δράση σας σε ένα κόσμο που όλο και περισσότερο αλληλοεπηρεάζεται, γίνεται πιό κοντινός και συνάμα πιο άνισος. Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, συνδημιουργοί του κόμματος της σύγχρονης, δημοκρατικής, ανανεωτικής αριστεράς, φίλες και φίλοι, όλοι εμείς, σε όλη τη χώρα, εργαζόμενες και εργαζόμενοι, άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών, της δημιουργίας, επιστήμονες, νέες και νέοι, χιλιάδες πολίτες, ξεκινάμε, με όρεξη και πίστη στη συλλογικότητα, τη δημιουργική μας δράση με το κόμμα μας, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Θεμέλιο των προτάσεων και της συγκρότησής μας είναι ο πυρήνας των ανανεωτικών ιδεών, των ιδεών της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: δημοκρατικός σοσιαλισμός αριστερός ευρωπαϊσμός μεταρρυθμιστική στρατηγική οικολογική παρέμβαση και εγρήγορση Δημοκρατία και ελευθερία, θεσμοί και δικαιώματα, είναι μια αδιαίρετη ενότητα. Είναι τα θεμέλια της κοινωνίας, της πολιτικής ζωής για την οποία παλεύουμε. Μόνον σε αυτό το πλαίσιο οι αγώνες μας για κοινωνική ισότητα αποκτούν περιεχόμενο και απελευθερώνουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Δεν υπάρχει άλλο πεδίο έξω από τη δημοκρατία για να δώσουμε τη μάχη κατά των κερδοσκοπικών συμφερόντων και υπέρ της εργασίας. Όχι στην υπονόμευση των θεσμών, ναι στην διεύρυνση της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων, χωρίς διακρίσεις και προκαταλήψεις. Όχι στη διαφθορά και την ιδιοποίηση των δημόσιων αγαθών, ναι στο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Όχι στη γοητεία της βίας των λίγων και των εξουσιών, όχι στη στρατηγική του αίματος και της έντασης, που τρομοκρατεί. Σταθερό χωρίς ταλαντεύσεις είναι το “ναι” μας στην Ευρώπη. Η θέση της χώρας στην Ευρώπη είναι στρατηγική επιλογή για τους εργαζόμενους, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό. Δεν αλλάζει μαζί με τους συσχετισμούς που κάθε φορά διαμορφώνονται. Δεν είναι καιροσκοπική πολιτική που εξαρτάται από το ύψος των εισροών και των επιδοτήσεων. Δεν είναι υποταγή στις νεοφιλελεύθερες και αυταρχικές επιλογές. Είναι αγώνας αλλαγής, δικαιοσύνης, και ενοποίησης. Είναι αγώνας για μια Ευρώπη της διεθνούς αλληλεγγύης, της ειρήνης, της ανακατανομής του παγκόσμιου πλούτου. Ο δρόμος των αλλαγών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων, ο δρόμος της συσπείρωσης ευρύτατων δυνάμεων. Είναι ο δρόμος που συνδυάζει την ευθύνη και την επιμονή για μια διαφορετική κοινωνία. Αυτός είναι ο ρόλος της σύγχρονης, δημοκρατικής αριστεράς. Να ενώνει το λαό, να μην τον διαιρεί, να προτείνει συγκεκριμένους και εφικτούς στόχους για να ανοίγει προοπτικές. Θεμελιώδης πεποίθησή μας είναι ότι Αριστερά και Οικολογία μπορούν να πάνε μαζί, να συνθέσουν ένα καινούριο όραμα για τον κόσμο και τις σύγχρονες κοινωνίες. Πρέπει κι εμείς να αλλάξουμε στον τρόπο που δρούμε, στα οράματα, στις αξίες, στις προτάσεις μας. Η πράσινη-οικολογική στροφή της οικονομίας είναι ώριμη δυνατότητα και απαίτηση για ισχυρές μεταρρυθμιστικές αλλαγές για το κλίμα του πλανήτη, για ένα νέο ενεργειακό πρότυπο. Αυτές οι βασικές μας επιλογές, διαμορφωμένες από την εμπειρία των αγώνων και τους προβληματισμούς της ανανεωτικής, δημοκρατικής αριστεράς στον τόπο μας και στην Ευρώπη, μας διακρίνουν και μας καθοδηγούν. Είναι πολιτικές επιλογές για το αύριο αλλά και για το σήμερα. Και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Αυτές οι θέσεις είναι συγχρόνως και η βάση μιάς δημοκρατικής, προοδευτικής διεξόδου από την πολύπλευρη κρίση στην οποία βουλιάζει η Ελλάδα. Εμείς, νέο κόμμα της Αριστεράς, που έρχεται όμως από μακριά και πάει μακριά, δεσμευόμαστε μαζί με τη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής πρότασης εξόδου από την κρίση, να καλλιεργήσουμε και να αναδείξουμε όλα εκείνα τα ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία και χαρακτηριστικά, που θα δώσουν την «πολιτική στους πολίτες». Καλούμε όλους και όλες τους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες να κινηθούν στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, για να γείρουν την πλάστιγγα και τις μεσοπρόθεσμες εξελίξεις υπέρ των εργαζομένων, γυναικών και ανδρών, των ανθρώπων της δημιουργίας, των νέων, επιβάλλοντας νέες ρυθμίσεις και θεσμούς στη θέση των προνομίων και διευκολύνσεων του πελατειακού κράτους. Να πρωτοστατήσουν στους αγώνες για διαφορετικές πολιτικές, για να αλλάξουν ριζικά τα κυβερνητικά μέτρα με στόχους τη δίκαιη κατανομή βαρών, την αντιμετώπιση των δομικών προβλημάτων της ελληνικής διοίκησης, την υλοποίηση νέου αναπτυξιακού προτύπου της παραγωγικής βάσης, την οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας. Η ελληνική κοινωνία έχει, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, ανάγκη από μια σύγχρονη, ανανεωτική δημοκρατική Αριστερά, πρωταγωνίστρια στην κατεύθυνση μεγάλων κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Η οικονομική κρίση, με την ολέθρια παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα, με δυσβάσταχτα και άδικα βάρη στις πλάτες των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με αποσαρθρωμένα τα εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλει καινούργια καθήκοντα για τη σύγχρονη Αριστερά. Και αυτά τα καθήκοντα θέλουμε να τα αναλάβουμε. Η εξέλιξη της κρίσης δεν είναι γνωστή. Θα δυναμώσουν οι δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής ή θα συμπιεστούν περισσότερο για την αναστήλωση του νεοφιλελευθερισμού; Τίποτε δεν έχει κριθεί. Η έκβαση εξαρτάται και από τις ενέργειες, τους αγώνες, τις πρωτοβουλίες της σύγχρονης δημοκρατικής Αριστεράς. Θέλουμε μια Αριστερά ρηξικέλευθη και τολμηρή, που δεν βολεύεται στα εύκολα και γι` αυτό δεν κάνει καμιά παραχώρηση, ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό, ούτε στον μυωπικό αριστερισμό, δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε κεκτημένου και δεν χαϊδεύει συντεχνίες στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Θέλουμε να λειτουργήσουμε ως καταλύτης για την παρουσία της Αριστεράς στην κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από ρήξεις και συνθέσεις για την προώθηση και ικανοποίηση των αιτημάτων που αφορούν στην εποχή μας και στο μέλλον, μακριά από παρελθοντικές αγκυλώσεις και στερεότυπα προηγούμενων εποχών που δεν αντιστοιχούν στο σήμερα. Απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει. Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Αυτός ο ανακαθορισμός αναζητεί την πολιτική του έκφραση. Επιλέξαμε υπεύθυνα να υπηρετήσουμε την ανανεωτική δημοκρατική Αριστερά, που θέλει και ξέρει να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, λύσεις προοπτικής, χωρίς να κλείνεται στις «ασφαλείς» απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών. Μας αφορά η δυναμική θεώρηση των πραγμάτων και η διεκδίκηση νέων κατανομών της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος προς όφελος των εργαζομένων. Η ίδια η ελληνική κοινωνία έχει, ιδιαίτερα σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο, ανάγκη από μια σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά, με δυναμική την παρουσία της στη διαμόρφωση κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Αυτό το κενό σήμερα μόνον η ΔΑ μπορεί να το καλύψει. Αγαπητοί φίλοι και φίλες, συντρόφισσες και σύντροφοι, Η κρίση του χρέους και του δανεισμού δεν είναι ένα λογιστικό μέγεθος. Είναι η τραγική για τη χώρα αποτυχία του πελατειακού κράτους, είναι η δραματική πολιτική και οικονομική αποτυχία των κομμάτων που έστησαν και τροφοδότησαν το πελατειακό κράτος για να αναπαράγουν την εξουσία τους. Φούσκωσαν στα κρυφά το έλλειμμα. Ανέβασαν σε δυσθεώρητα ύψη το χρέος του λαού μας για να χρηματοδοτούνται οι πελατειακές πολιτικές, οι μεγάλες εξυπηρετήσεις, η φοροδιαφυγή, οι φοροαπαλλαγές και η διαφθορά. Διαφθορά, αδιαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, εξυπηρετήσεις, υπέρογκος δανεισμός, οικονομικά μέτρα για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, είναι ένα ενιαίο σύνολο, μια ενιαία καταστροφική πολιτική. Γι αυτό και δεν αντιμετωπίζονται χωριστά. Τώρα οι υπεύθυνοι, αυτοί που οδήγησαν τη χώρα να υποστεί εκβιασμούς και εξευτελισμούς, στα μέτρα του μνημονίου ΕΕ-ΔΝΤ, στην ύφεση, την απογοήτευση, προσπαθούν να μεταμφιεστούν. Η ΝΔ προσπαθεί να μας κάνει να ξεχάσουμε τί έκανε τα τελευταία χρόνια και παριστάνει το σωτήρα μας ... από το μνημόνιο! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κολλημένη στον τοίχο υπογράφει επ’ ονόματι του λαού μέτρα και δεσμεύσεις που κανείς, μα κανείς, δεν τα θεωρεί δίκαια ή εύλογα. Και θέλει να της πούμε και μπράβο! Η οικονομική – δημοσιονομική κρίση και η τελική διαδικασία απαξίωσης και κατάρρευσης του πελατειακού κράτους δεν έχει τη δική μας σφραγίδα. Έχει τη σφραγίδα του νεοφιλελευθερισμού, του ΔΝΤ και, εντέλει, του απαράδεκτου «μνημονίου». Eντάσσεται σε μια ισχυρή πολιτική που απλώνεται σε όλη την Ευρώπη, με στόχο τη μείωση της πραγματικής αμοιβής της εργασίας και κυρίως την αποδιάρθρωση του συστήματος ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης των εργαζομένων με την εργοδοσία. Αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης σημαίνει ότι η αναγκαία μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους δεν φορτώνεται κυρίως ή αποκλειστικά στις πλάτες των συνήθων υποζυγίων, αλλά συνδυάζεται με βαθιά αλλαγή του κράτους. Οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητά τους, καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας, που κατακτήθηκε με αγώνες, καθηλώνουν τους εργαζόμενους, τους υποτάσσουν στις διαθέσεις και τα συμφέροντα της εργοδοσίας και διασπούν τη συνοχή της κοινωνίας. Σε καμμία περίπτωση δεν αποτελούν ρυθμίσεις που μπορούν, έστω και προσχηματικά, να δικαιολογηθούν ότι εντάσσονται στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και της οικονομικής κρίσης. Αντίθετα, συντελούν αρνητικά. Η απομειωμένη και καθηλωμένη αμοιβή εργασίας δεν μπορεί να συμμετέχει στη λειτουργία της οικονομίας της χώρας, που παραμένει σε ακινησία. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές και την κρίσιμη αυτή περίοδο θα μιλήσουμε ξεκάθαρα, για τη διασφάλιση της κοινωνικής ασφάλειας όσων διαβιούν στη χώρα μέσα από ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα εξασφαλίζει τη σταθερή και με ενιαίους όρους χρηματοδότησή του από τους εργαζόμενους, το κράτος και τους εργοδότες, χωρίς την οποιαδήποτε ανάγκη άνισης καταφυγής σε κοινωνικούς πόρους. Την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και εισφοροαπαλλαγής και της ανασφάλιστης εργασίας καθώς και την πρόσβαση και χρήση των υπηρεσιών υγείας, που θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από πλήρη ισότητα για όλους τους πολίτες, μέσα από ένα Ενιαίο Φορέα Υγείας. Το ασφαλιστικό σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση αποδομεί και ανατρέπει τα δικαιώματα των πολιτών και στερεί το δικαίωμα στη σύνταξη τις επόμενες γενιές. Δεν υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις του παρελθόντος, που ανορθολογικά και με πελατειακή στόχευση θεσπίσθηκαν. Υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις που υπηρετούν ένα δίκαιο και βιώσιμο κοινωνικό – ασφαλιστικό σύστημα που αναγνωρίζει και σέβεται τα ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών. Δεν ξεχνούμε τη μεγάλη ευθύνη της πολιτικής και της διαχείρισης της ΝΔ, ούτε αποδεχόμαστε τις πολιτικές της κυβέρνησης. Δεν επιδιώκουμε την αναστήλωση του πελατειακού κράτους. Με ευθύνη, μαζί με τους εργαζόμενους, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, τους συνταξιούχους, τους νέους και τις νέες θα χαράξουμε νέα πορεία, δημοκρατική διέξοδο από την κρίση. Ακριβώς όπως ελπίζει, προσδοκά και διεκδικεί η πλειοψηφία των πολιτών. Αυτό το κενό σήμερα μόνον η ΔΑ μπορεί να το καλύψει. Αγαπητοί φίλοι και φίλες, συντρόφισσες και σύντροφοι, Η κατάρρευση του πελατειακού κράτους μπορεί να γίνει ευκαιρία για την οικοδόμηση νέων σχέσεων εξουσίας, νέων θεσμών, νέας κατανομής της εξουσίας στη χώρα μας, σε αντιπαράθεση με τις πολιτικές που ακολουθούνται. Σε αντίθεση με τις απόψεις που περιορίζουν τη λύση του προβλήματος μόνο στην αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων, είμαστε πεπεισμένοι ότι απαιτείται μια μεγάλη προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπιστίας και της αποτελεσματικότητας της δημοκρατίας μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ριζικά διαφορετική κατάσταση από ό,τι ζήσαμε μετά την μεταπολίτευση. Σε λίγους μήνες μπήκαν σε κρίση με καταιγιστικό τρόπο οικονομικές πολιτικές, τρόποι διαχείρισης του δημοσίου χρήματος, οι πελατειακές πολιτικές, ο υπερδανεισμός, παρασύροντας τη χώρα σε τούνελ με άγνωστη έξοδο. Υπάρχει ανάγκη και δυνατότητα διεξόδου. Τη διέξοδο - το έχουμε πεί πολλές φορές και θα το επαναλάβουμε - δεν την ανοίγουν οι πολλές φραστικές καταγγελίες που είναι χρήσιμες όταν έχουν να μας αποκαλύψουν κάτι που κρύβεται. Τώρα τα μέτρα μιλούν μόνα τους. Και κυρίως με τα μεγάλα λόγια δεν αποτρέπονται οι εξωτερικοί εκβιασμοί. Ο αριστερισμός δεν δίνει λύση και αν κυριαρχήσει επιταχύνει τα αδιέξοδα. Αυτό που τώρα χρειαζόμαστε είναι η συσπείρωση, η ρεαλιστική και υπεύθυνη διέξοδος . Η δική μας θέση είναι δεμένη με την παράδοση της ελληνικής αριστεράς, της πατριωτικής στάσης ευθύνης όταν η χώρα και η κοινωνία βρίσκεται σε μεγάλους κινδύνους. Είναι δικός μας ο τόπος, είναι η πλειοψηφία της κοινωνίας που πλήττεται από τις κυρίαρχες πολιτικές. Νέες αποτυχίες και αδιέξοδα θα τα πληρώσουν πάλι και πιο βαριά οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι , οι νέοι. Δεν επενδύουμε στη κατάρρευση. Διδασκόμαστε, προτείνουμε και διεκδικούμε. Το συμφέρον της χώρας, της κοινωνίας είναι πάνω από το κομματικό μας συμφέρον. Πάντα η συλλογική πορεία της χώρας και της κοινωνίας ήταν πρωτίστως δική μας υποχρέωση, των δημοκρατών, των προοδευτικών, των αριστερών. Είναι ακατάλυτος ο δεσμός της αριστεράς με το λαό, κανένα λάθος ή αριστερισμός δεν μπορεί να τον καταστρέψει, παρά τη ζημιά που έχει προκληθεί. Είναι χρέος μας να αποκαταστήσουμε πλήρως αυτό το δεσμό. Επιμένουμε στην πολιτική ευθύνης, είμαστε υπεύθυνη αριστερά. . Το πανύψηλο διψήφιο έλλειμμα και το υπέρογκο τριψήφιο χρέος δεν είναι ψέματα. Η απειλή αδυναμίας δανεισμού είναι παρούσα – αυτός είναι ο ωμός εκβιασμός- και έχει μετατεθεί χρονικά με τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Ούτε ο τιμάριθμος του 6% είναι ψεύτικος. Πρέπει να αντιμετωπιστούν. Αλλά τίποτα δεν θα πετύχουμε όσο συνεχίζεται η ανοχή απέναντι στην υπέρογκη παραοικονομία που κλέβει τους άλλους πολίτες, υπονομεύει την κοινωνική αλληλεγγύη, συμπιέζει τις πραγματικές αμοιβές της εργασίας, τις συντάξεις και τα επιδόματα ανεργίας, πριν και πάνω από τα μέτρα. Όλοι ξέρουμε ότι υπήρξαν πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές που ανέχθηκαν και στήριξαν τη διαφθορά, την ιδιοποίηση του δημοσίου, τη σπατάλη. Για να ανακάμψει η οικονομία και η κοινωνία δεν αρκεί η αλλαγή στην κεντρική πολιτική. Πρέπει να αλλάξουν πολλά στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος σε όλη την κλίμακα, και στις νοοτροπίες των πολιτών, των δημόσιων λειτουργιών, των ανθρώπων που υπηρετούν στην αυτοδιοίκηση. Να χτυπήσουμε παντού τις νοοτροπίες σπατάλης, διαφθοράς. Να υπερασπισθούμε τα δημόσια αγαθά, το δημόσιο χρήμα. Οι κοινωνικοί, συνδικαλιστικοί αγώνες ας γίνουν πιο τολμηροί. Ας θέσουν το δάκτυλο στην πληγή. Έχουν συλλογικά οι εργαζόμενοι τη δύναμη να βάλουν μεγάλα εμπόδια στη σπατάλη και τη διαφθορά. Οι αγώνες μας εδώ πάνε μαζί με την επιδίωξη αλλαγών στην Ευρωπαϊκή Ένωση προς την επείγουσα κατεύθυνση της ομοσπονδιακής δημοκρατικής ενοποίησης με πρώτους στόχους τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του τραπεζικού συστήματος και των χρηματαγορών από πολιτικούς θεσμούς, την απεμπλοκή από τους ασφυκτικούς δημοσιονομικούς κανόνες και την αποδοχή της βαρύτητας των κριτηρίων απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας, τη στήριξη του ευρώ με ισχυρό κοινοτικό προϋπολογισμό, τη στήριξη χωρών όταν δέχονται τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, δηλαδή κοινή οικονομική πολιτική. Θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας την Ελλάδα της χρεοκοπίας, για να συμβάλουμε στην αναγέννηση της χώρας και της Ευρώπης. Φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές, Τη διέξοδο θέλουμε να τη διαμορφώσουμε μαζί με ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, δυνάμεις της εργασίας, της δημιουργίας, της επιστήμης. Με τους πολίτες που αγωνιούν, που αγωνίζονται, που υπερασπίζονται το συλλογικό συμφέρον. Η αριστερή απάντηση στην κρίση απαιτεί γνώση και θέληση, πλατύ διάλογο στην κοινωνία. Ας ξεκινήσουμε την οργανωμένη συζήτηση στην κοινωνία μας, ειλικρινή, γι’ αυτό και βαθύτατα πολιτική, μακρυά από επικοινωνιακά τεχνάσματα. Τώρα οι πολίτες απαιτούν, θέλουν μια δημοκρατική προοδευτική διέξοδο. Προτείνω μια μεγάλη πρωτοβουλία του κόμματος μας, της ΔΑ. Στα κέντρα και στις γειτονιές της Ελλάδας, παντού, συσπειρώνοντας εκείνους που προσδοκούν ένα κράτος χωρίς πελατειακές εξυπηρετήσεις, πολέμιο και όχι παραγωγό της διαφθοράς και της παραοικονομίας. Εκείνους που αξιώνουν πολιτική που κατανέμει δίκαια τα βάρη της κρίσης. Όλους εκείνους που διεκδικούν οικονομία που να στηρίζει τους ανθρώπους, ειδικά τους νέους. Ανάπτυξη εθνική και τοπική που να μην καταστρέφει το περιβάλλον. Κοινωνικές πολιτικές πραγματικής αναδιανομής υπέρ των πιο αδύνατων και προστασίας τους, σύγχρονη παιδεία και περίθαλψη. Καθολικό, δίκαιο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα. Να διαμορφώσουμε μαζί την εναλλακτική πολιτική πρόταση διεξόδου. Μια πρωτοβουλία ανοιχτή στο διάλογο, σε επικοινωνία με τις κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις. Με τους μαζικούς αγώνες μας να αλλάξουμε ριζικά την εφαρμοζόμενη πολιτική, να αλλάξουμε τους συσχετισμούς. Οι πολίτες να μπούν δυναμικά στην πολιτική – τοπική, εθνική, ευρωπαϊκή. Μόνον έτσι μπορούμε να δώσουμε αποτελεσματικά τη μάχη αποκατάστασης και προστασίας του δημόσιου συμφέροντος, αξίας και καθοδηγητικής γραμμής για το κράτος και τη συλλογική κοινωνική μας δράση. Το πελατειακό κράτος διέβρωσε την κοινή δημοκρατική προοδευτική συνείδηση. Κυριάρχησε ο ατομικισμός, το βόλεμα, η εξυπηρέτηση. Η κατάτμηση της μεγάλης λαικής πλειοψηφίας σε επιμέρους ομάδες, που αναζητούν τη βραχυχρόνια εξυπηρέτηση. Και οι αποφάσεις για τη συλλογική πορεία αφέθηκαν σε κείνους που έβρισκαν τα χρήματα στα δάνεια. Ατομικές λύσεις, ας το πούμε ξεκάθαρα, δεν υπάρχουν. Υπάρχουν συλλογικές δημοκρατικές ρυθμίσεις, μέσα στις οποίες θα μπορεί ο καθένας και η κάθε μια να αναζητεί και την επίλυση του ατομικού του προβλήματος. Η πραγματική απάντηση στην κρίση δε μπορεί να έρθει από τα δεξιά. Η ΝΔ, φορέας συντηρητικών αντιλήψεων, παριστάνει ότι έχει τη λύση. Μα γιατί δεν την εφάρμοσε; Και τί λύση μας προτείνει ; Μεγαλύτερη αποδιάρθρωση του δημοσίου συμφέροντος, περισσότερη ιδιωτικοποίηση και ιδιοποίηση των δημόσιων αγαθών. Είναι λάθος η θέση των κομμάτων που αρνούνται να ασχοληθούν με την ευθύνη και το ρόλο του πελατειακού κράτους στην κρίση. Επισημαίνουμε, χωρίς διάθεση πολεμικής, ότι αποσιωπούν ή υποβαθμίζουν τον άδικο χαρακτήρα του. Κατανοούμε ότι το κάνουν στο πλαίσιο μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε στο παρελθόν, πιστεύοντας ότι έτσι δυναμώνουν το μέτωπο κατά της κυβερνητικής πολιτικής. Μπορεί όμως να είναι λύση η διατήρηση του πελατειακού συτήματος, κάποια παραλλαγή των άδικων, άνισων διευθετήσεων, του άδικου φορολογικού και ασφαλιστικού συστήματος ; Εμείς απαντούμε κατηγορηματικά Όχι, ειδικά μάλιστα από τη σκοπιά των συμφερόντων των δυνάμεων της εργασίας. Θετικό αποτέλεσμα έχει ο αγώνας όταν οργανώνεται γύρω από εναλλακτικές λύσεις, προοδευτικές, δημοκρατικές και δεν δρά απλώς ως εκτόνωση. Αλλιώς οι άνθρωποι δεν πείθονται, κινητοποιούνται πρώτα και μετά αδρανούν. Φίλες και φίλοι Σας καλούμε να συσπειρωθείτε, να δουλέψετε μαζί μας. Αυτοοργανωθείτε παντού, συγκροτείστε τις επιτροπές της ΔΑ, συντονιστείτε με την πανελλαδική πολιτική επιτροπή ενόψει του 1ου Συνεδρίου μας. Δεσμευτήκαμε ότι η ΔΑ δεν θα είναι κόμμα αναπαραγωγής μικροεξουσιών. Συγκροτούμε το κόμμα μας με ανοικτές λειτουργίες, αποκεντρωμένο, δημοκρατικό. Με ελευθερία στη συζήτηση και αναζήτηση της πραγματικής σύνθεσης απόψεων. Με τους πολίτες- μέλη να παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις, να ελέγχουν την ηγεσία. Ένα κόμμα ευρύχωρο και συνάμα δυναμικό, πηγή πρωτοβουλιών και λύσεων. Κόμμα της εργασίας και της δημιουργίας, ενεργών πολιτών, εργαζομένων γυναικών και ανδρών, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, της επιστήμης, της εκπαίδευσης, της έρευνας. Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας. Η ΔΑ δεν αναλώνεται σε ενδοαριστερές διαμάχες. Κοιτάμε και προχωράμε μπροστά. Το κόμμα μας δε μασάει τα λόγια του. Συγκρούεται όταν και όπως πρέπει, με στόχο πάντα τη συγκέντρωση δυνάμεων, την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών. Απευθύνουμε κάλεσμα κοινής πορείας στους προοδευτικούς συμπολίτες μας, δημοκράτες, σοσιαλιστές που πίστεψαν ίσως σε λόγια μεγάλα για να απογοητευθούν μετά. Που βλέπουν τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής. Που προσδοκούν μια σύγχρονη σοσιαλιστική, δημοκρατική πορεία για τη χώρα. Θέλουμε να μιλήσουμε, να ταιριάξουμε την πορεία μας με τις αγωνίες και τις ελπίδες των χιλιάδων ανένταχτων αριστερών που αναζητούν νέα πορεία για την αριστερά, για την αποκατάσταση των αξιών της. Θέλουμε να μιλήσουμε με τους δημοκρατικούς πολίτες και μαζί να διεκδικήσουμε δρόμους προκοπής και δημιουργίας για την κοινωνία και τη χώρα. Να δεθούμε με νέες και νέους που αναζητούν το δικό τους δρόμο, μέσα από τις δικές τους εμπειρίες στο σύγχρονο δυναμικό κόσμο των απαιτήσεων, αλλά και της ανασφάλειας. Συντρόφισσες και σύντροφοι, αγωνίστριες και αγωνιστές της ανανεωτικής αριστεράς, που δε βολεύεστε με την Αριστερά στο περιθώριο. Η θερμή υποδοχή της δημιουργίας της ΔΑ σε όλη τη χώρα ανεβάζει τον πήχυ. Μεγαλώνει τις ευθύνες μας. Πριν ένα χρόνο σε τούτο το χώρο πολλοί από μας σε μια μεγάλη συγκέντρωση μετά τις ευρωεκλογές αναλάβαμε μια κοινή δέσμευση. Κι εγώ την ανέλαβα δημόσια μπροστά σας. “Να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο την Αριστερά που ονειρευτήκαμε». Ανανεώνουμε, χιλιάδες τώρα, τη δέσμευσή μας. Δεν επαναπαυόμαστε. Ας δουλέψουμε με δημιουργικότητα, συντροφικότητα, αποτελεσματικά, ενωτικά με κατανόηση και σεβασμό στη διαφορετική άποψη για να αναδείξουμε την αριστερά που χρειάζεται η κοινωνία και την περιμένει. Φίλες και φίλοι, Διαδώστε παντού το μήνυμα αποφασιστικότητας, συσπείρωσης, ανανέωσης, αγώνα και ευθύνης της ΔΑ. Εκ μέρους όλων όσοι δημιουργήσαμε τη ΔΑ, Σας ευχαριστώ. </span> </td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-9146591957727867323?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>anna tsekourahttp://www.blogger.com/profile/12317567709128350028noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-41533621777161951902010-06-28T01:29:00.001+03:002010-06-28T01:30:17.895+03:00Εμείς, το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς που έρχεται από μακριά και πάει μακριά, δεσμευόμαστε, παράλληλα με τη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής και υπεύθυνης πρότασης εξόδου από την κρίση, να ενισχύσουμε μεθόδους και πρακτικές που θα φέρνουν την πολιτική στους πολίτες και τους πολίτες στην πολιτική.<br /><br />Φιλοδοξούμε το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς να είναι η απάντηση στο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για τη ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού πεδίου και για τον ανακαθορισμό των κοινωνικών συσχετισμών. Η Δημοκρατική Αριστερά είναι, ταυτοχρόνως, η υπεράσπιση του παρελθόντος και του μέλλοντος της ανανεωτικής, δημοκρατικής και οικολογικής αριστεράς.<br /><br />Ο πυρήνας των ανανεωτικών ιδεών, που τον κωδικοποιούμε στις θεμελιώδεις αρχές: «δημοκρατικός σοσιαλισμός - αριστερός ευρωπαϊσμός - μεταρρυθμιστική στρατηγική –οικολογική εγρήγορση» είναι και παραμένει στοιχείο της ταυτότητάς μας. Οι ιδέες αυτές εξακολουθούν να είναι ενεργές και να τροφοδοτούν τους προβληματισμούς μας για το μέλλον της αριστεράς. Γιατί ο χώρος της ανανεωτικής και διαρκώς ανανεούμενης αριστεράς είναι και πρέπει να είναι ένα ζωντανό κύτταρο υπεύθυνης στάσης, επίκαιρου λόγου, προγραμματικών θέσεων για τη προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας.<br /><br />Αφήνουμε πίσω μας την Ελλάδα της χρεοκοπίας και της παρακμής. Είμαστε η Αριστερά της δημιουργίας, της κριτικής σκέψης και της πολιτιστικής αναγέννησης.<br /><br />Είμαστε εμείς η Αριστερά που σταθερά υποστηρίζει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος πέρα από το νεοφιλελευθερισμό και το ΔΝΤ. Η αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης: η επιβεβλημένη μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους να μη φορτωθεί στις πλάτες των εργαζομένων μέσα από την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά να συνδυαστεί με βαθιά αλλαγή του κράτους, του άδικου φορολογικού συστήματος, της διαχείρισης των χρημάτων του δημοσίου, του παραγωγικού αλλά και του καταναλωτικού προτύπου, επιλογών και νοοτροπιών σπατάλης, διαφθοράς.<br /><br />Η υπεράσπιση του «δημόσιου συμφέροντος» είναι κεντρικό ιδεολογικό πρόταγμα, που θα μας επιτρέψει να επικεντρώσουμε τις δράσεις μας γύρω από τις «πολιτικές της κρίσης». Παράλληλα με τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, τις προτάσεις αντιμετώπισής της, η δική μας αριστερά δεν μπορεί παρά να επικεντρώνεται στην ανθρώπινη διάσταση της κρίσης και το προστατευτικό δίκτυ της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η εστίαση στην αναδιανομή, στην αλληλεγγύη και στον επανακαθορισμό του προτύπου ανάπτυξης ανοίγει σήμερα το έδαφος για μια ουσιαστική παρέμβαση στο κράτος, στην αυτοδιοίκηση με αποκέντρωση και στους θεσμούς, αλλά και στη μεικτή οικονομία, με στόχο την προώθηση δομικών μεταρρυθμίσεων.<br /><br />Οι κατευθύνσεις αυτές μπορούν να υλοποιηθούν μόνο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για στρατηγική επιλογή για τη χώρα, τους εργαζόμενους, τη δημοκρατία και τον πολιτισμό. Η αντιμετώπιση της κρίσης συνδυάζεται με τις αναγκαίες αλλαγές στην ΕΕ προς την επείγουσα κατεύθυνση της ομοσπονδιακής δημοκρατικής ενοποίησης με πρώτους στόχους τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του τραπεζικού συστήματος και των χρηματαγορών από πολιτικούς θεσμούς, την απεμπλοκή από τους ασφυκτικούς δημοσιονομικούς κανόνες και αποδοχή της βαρύτητας των κριτηρίων απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας, τη στήριξη του ευρώ με ισχυρό κοινοτικό προϋπολογισμό, τη στήριξη χωρών όταν δέχονται τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, δηλαδή κοινή οικονομική πολιτική. Οι αλλαγές αυτές απαιτούν νέους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς και αγώνες σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο.<br /><br />Είμαστε η αριστερά που έχει ενσωματώσει στον πυρήνα της συγκρότησής της την πεποίθηση ότι Αριστερά και Οικολογία μπορούν να συνθέσουν ένα καινούριο όραμα μια προγραμματική καινοτομία για τον κόσμο και τις σύγχρονες κοινωνίες. Αυτό σημαίνει βαθιές αλλαγές στον τρόπο που, ως αριστεροί/ές, σκεφτόμαστε και δρούμε, στα οράματα, στις αξίες, στις προτάσεις μας. Σημαίνει την ανάγκη για πράσινη-οικολογική στροφή της οικονομίας ως μιας ώριμης δυνατότητας για ισχυρές μεταρρυθμιστικές αλλαγές για το κλίμα και ένα νέο ενεργειακό πρότυπο.<br /><br />Απευθυνόμαστε σήμερα στους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες της χώρας μας ζητώντας την ενεργό στήριξη, τη συμπόρευση και τη συμμετοχή τους στο εγχείρημά μας.<br /><br />Το νέο μας κόμμα στηριγμένο στις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της πολυφωνίας και της αποτελεσματικότητας, συνδυάζοντας τη συλλογικότητα με την ατομική ευθύνη στη λειτουργία και τη δράση, διεκδικεί να κερδίζει ένα μεγάλο στοίχημα με τους πολίτες που συμμετέχουν ή το παρακολουθούν: Να επιβεβαιώνει καθημερινά την αντιστοιχία του με τα οράματα που επαγγέλλεται.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-4153362177716195190?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-18751663364045669722010-06-28T01:27:00.001+03:002010-06-28T01:29:13.625+03:00ΟΜΙΛΙΑ του Φώτη Κουβέλη<br /><br />Αγαπητοί φίλοι και φίλες,<br /><br />συντρόφισσες και σύντροφοι,<br /><br />Σας καλωσορίζω στην Πανελλαδική μας Συνδιάσκεψη, σ’ αυτή τη μεγάλη συνάντηση ελπίδας.<br /><br />Χαιρετίζω τους συντρόφους – συντρόφισσες που είναι εδώ σήμερα και που ήρθαν απ’ άκρη σε άκρη, από όλη την Ελλάδα, για να ανοίξουμε τους δρόμους που ονειρευτήκαμε.<br /><br />Χαιρετίζω τους αιώνιους έφηβους που μετά από τόσες δεκαετίες αγώνων στην πλάτη τους, η νιότη της ανανέωσης τους κρατάει όρθιους και μάχιμους κοντά μας.<br /><br />Χαιρετίζω τη γενιά των δημοκρατικών αγώνων και τα στελέχη του αντιδικτατορικού κινήματος, που σφράγισαν τη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας και δίνουν σήμερα, στην ωριμότητά τους, την ανεκτίμητη πείρα τους και την πολιτική τους υποστήριξη στη νέα πορεία μας.<br /><br />Χαιρετίζω τα νέα παιδιά, τα αγόρια και τα κορίτσια, που είναι σήμερα εδώ και ξεκινούν με πάθος και πείσμα να μπολιάσουν με τη φρεσκάδα των ιδεών της ανανεωτικής δημοκρατικής αριστεράς τις νέες γενιές της πατρίδας μας.<br /><br />Μέσα από την καρδιά μας, νέοι σύντροφοι και συντρόφισσες, σας χαιρετίζουμε. Είσαστε η συνέχεια, είσαστε η ελπίδα!<br /><br />Συναντιόμαστε σήμερα νιώθοντας τη μεγάλη απουσία.<br /><br />Ένας χρόνος χωρίς τον Μιχάλη.<br /><br />Τιμούμε σήμερα στο ξεκίνημα μας τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, τον δικό μας Μιχάλη, τον αταλάντευτο αγωνιστή, τον πρωτοπόρο πολιτικό, τον πολιτικό των ανοιχτών οριζόντων.<br /><br />Θα τον θέλαμε σήμερα δίπλα μας.<br /><br />Στη νέα πολιτική μας πορεία, τις μεγάλες σημερινές μας επιλογές.<br /><br />Τον θυμόμαστε και θα τον τιμούμε πάντα.<br /><br />Συναντιόμαστε σήμερα για να συνδιαμορφώσουμε το τοπίο στο χώρο της Αριστεράς και του ευρύτερου δημοκρατικού κινήματος.<br /><br />Για να προσπαθήσουμε να αντιστοιχηθούμε με χιλιάδες αριστερούς και δημοκρατικούς πολίτες. Να αντιστοιχηθούμε με τις αγωνίες τους, τις σκέψεις τους, τις προτάσεις τους και τις διεκδικήσεις τους για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς, της κοινωνίας και της χώρας.<br /><br />Η σημερινή μας συνάντηση είναι η αρχή μιας νέας δυναμικής πορείας.<br /><br />Η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από το Συνέδριο του ΣΥΝ, η επιβεβλημένη αποχώρηση των τεσσάρων βουλευτών από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, απελευθέρωσε και συσπείρωσε πολλαπλάσιες δυνάμεις. Είμαστε αισιόδοξοι και συγχρόνως υπεύθυνοι.<br /><br />Οι σύντροφοι της «ΑΡΣΗ», της «Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς», οι σύντροφοι από την «Αριστερή Αναγέννηση» είναι εδώ, μαζί και οι σύνεδροι και μέλη της Αν. Πτ., πολλοί ανένταχτοι αριστεροί και προοδευτικοί πολίτες και αποφασίζουμε τη νέα πορεία μας.<br /><br />Οι προσδοκίες της κοινωνικής αριστεράς, πάρα πολλών προοδευτικών πολιτών, είναι πολύ μεγάλες, ιδιαίτερα μέσα στη βαθιά και πολύπλευρη κρίση. Κρίση οικονομική, πολιτική, γενικότερη κρίση εμπιστοσύνης. Η αναζήτηση της σύγχρονης δημοκρατικής αριστεράς, της αριστεράς της ευθύνης, εκδηλώνεται από παντού.<br /><br />Πήραμε τη μεγάλη απόφαση. Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε, να ανταποκριθούμε. Τώρα ας κάνουμε το επόμενο βήμα, ας συγκροτήσουμε το κόμμα μας, το κόμμα της Ανανεωτικής και Δημοκρατικής Αριστεράς.<br /><br />Πατάμε σε πολύ γερό έδαφος. Οι θέσεις μας είναι δικαιωμένες.<br /><br />Δεν ταλαντευτήκαμε ποτέ γιατί ξέρουμε – εμείς δεν ξεχάσαμε – ότι η βία είναι το εργαλείο της επιβολής των λίγων στους πολλούς. Δεν αδιαφορούμε για τις αιτίες, τις μελετούμε, αλλά δεν χρειάζεται να πάθουμε και πάλι για να μάθουμε, το ξέρουμε ότι κάθε φορά που η βία ξεσπά, που βάφει με αίμα την κοινωνική μας ζωή, τρομάζει, καλλιεργεί ανασφάλεια και συντηρητική αναδίπλωση . Η αυστηρή μας θέση μάς δυναμώνει, οχυρώνει την κοινωνία, εκφράζει τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των εργαζομένων. Και προχθές, όπως έπρεπε, αμέσως καταδικάσαμε την τρομοκρατική ενέργεια στο υπουργείο Προστασίας το Πολίτη.<br /><br />Η οικονομική κρίση, η απειλή για το ευρώ απαιτούν περισσότερη Ευρώπη, περισσότερη ενοποίηση, οικονομική διακυβέρνηση. Η Ελλάδα έχει τώρα περισσότερο από ποτέ ανάγκη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα άλλα που ακούγονται είναι σενάρια ανεξέλεγκτης πορείας στο άγνωστο ή στο γκρεμό της πλήρους κατάρρευσης. Η Ευρώπη δεν είναι όπως τη θέλουμε, όπως την έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι, οι πιό αδύνατες οικονομίες της. Αυτό σημαίνει πιο επίμονη προσπάθεια για την αλλαγή των συσχετισμών, πιο ανοιχτή πολιτική συμμαχιών μέσα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.<br /><br />Η εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων – και στην εθνική τους διάσταση- ταυτίζεται με τη σταθερή και ενεργό θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Η οικοδόμηση συμμαχιών σε επίπεδο κρατών, πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για κοινές δράσεις και ενωσιακές πολιτικές, είναι ο μόνος δρόμος διεξόδου από την κρίση.<br /><br />Το όραμα μιας πολιτικά ενοποιημένης Ε.Ε. δημοκρατικής, κοινωνικής και οικολογικής, έχει αφετηριακό στοιχείο την πολιτική απόφαση για ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο σε προοδευτική κατεύθυνση.<br /><br />Για μακρόπνοες διαρθρωτικές πολιτικές, πολιτικές για την προστασία του περιβάλλοντος και για την ενίσχυση της απασχόλησης.<br /><br />Για τη διεκδίκηση ενός νέου προοδευτικού ευρωπαϊκού συντάγματος ομοσπονδιακού χαρακτήρα.<br /><br />Σήμερα η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης είναι περισσότερο αναγκαία από κάθε περίοδο. Η εξισορρόπηση της κυριαρχίας των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα μπορεί να επιδιωχθεί από πολιτικά υποκείμενα που έχουν ή μπορεί να επιτύχουν δυνατότητες στην ίδια κλίμακα. Τέτοιο πολιτικό υποκείμενο μπορεί να είναι και να γίνει η Ε.Ε. πολιτικά ενοποιημένη. Στο πεδίο μιας πολιτικά ενοποιημένης Ε.Ε. αποκτούν νέο νόημα, νέα πειστικότητα, τόσο τα κινήματα όσο και η πολιτική παρέμβαση στους θεσμούς, η ανάπτυξη διεκδικήσεων και αγώνων στην κατάλληλη διάσταση, αλλά και συναινέσεων, ευρύτερων συσπειρώσεων. Εδώ βασίζεται ο αριστερός ευρωπαϊσμός.<br /><br />Η ανανεωτική αριστερά, οι θέσεις και οι προτάσεις μας, η πολτική ηθική, η δημοκρατικότητα, είναι περισσότερο αναγκαίες από ποτέ.<br /><br />Η στρατηγική της διεύρυνσης της δημοκρατίας στο εθνικό, αλλά και στο ευρωπαϊκό πεδίο, είναι η μόνη απάντηση στην επέλαση των κερδοσκόπων.<br /><br />Εντάσσουμε τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό, ειδικά μέσα στις συνθήκες της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης.<br /><br />Με καθημερινή επιδίωξη για τη διεύρυνση της δημοκρατίας, για τα δικαιώματα των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων, των γυναικών, των μεταναστών, την προστασία του περιβάλλοντος, τη δημοκρατική ολοκλήρωση και την προοδευτική ευρωπαϊκή πορεία.<br /><br />Σοσιαλισμός και Δημοκρατία δεν ξεχωρίζουν. Πρώτιστος στόχος μας, η καταπολέμηση της αμφισβήτησης και της υπονόμευσης των δημοκρατικών θεσμών που σήμερα πλήττονται και απαξιώνονται διαρκώς. Επιδίωξή μας είναι η εμβάθυνσή τους, η συμμετοχή και η παρέμβασή μας σ’ αυτούς.<br /><br />Οι πολιτικές μας παρεμβάσεις και επιλογές νοούνται από θέση ευθύνης για την πορεία της χώρας, με πλήρη απόρριψη της πολιτικής που καλλιεργεί καταστροφικά αδιέξοδα και συντείνει στη χαοτική χρεοκοπία.<br /><br />Οι κοινωνικοί αγώνες αποκτούν προοπτική και δύναμη όταν χαράσσουν διεξόδους - βαθιές αλλαγές στο σημερινό κράτος και την οικονομία.<br /><br />Δεν μπορεί να στηρίζονται στον κρατικισμό, στο δογματισμό και στην αυταρχική κομματική εξουσία.<br /><br />Φορείς εξουσίας για δημοκρατικές, προοδευτικές αλλαγές μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν οι νέες συσπειρώσεις πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.<br /><br />Αυτές οι αλλαγές καλλιεργούνται με την ιδεολογική μάχη υπέρ της προοδευτικής ηγεμονίας.<br /><br />Ασκούμε έντονη κριτική στην «ιδεολογία της εξατομίκευσης», τόσο στη μορφή της οικονομικής μεγέθυνσης όσο και στη μορφή της κουλτούρας του ευδαιμονισμού. Η δική μας πολιτική έμφαση και στόχευση είναι το δημόσιο συμφέρον, η υπεράσπιση του «δημόσιου αγαθού» και του «δημόσιου χώρου».<br /><br />Υπερασπιζόμαστε το δημόσιο, το συλλογικό συμφέρον, εστιάζουμε στην αναδιανομή, στην αλληλεγγύη και στον επανακαθορισμό του μοντέλου ανάπτυξης. Είναι αναγκαία, ιδιαίτερα σήμερα, μια ουσιαστική παρέμβαση στο κράτος, αλλά και στην οικονομία, με στόχο την προώθηση δομικών μεταρρυθμίσεων, που θα ρηγματώνουν και θα αμφισβητούν συστηματικά και όχι γενικόλογα και αόριστα, το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο, που τεμάχισε την κοινωνία και γέννησε την οικονομική κρίση.<br /><br />Δημόσιο συμφέρον σήμερα σημαίνει και προστασία, αναβάθμιση του περιβάλλοντος, αειφορία και πράσινη-οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας.<br /><br />Αριστερά και Οικολογία δεν είναι πλέον δυνατό να λειτουργήσουν χωριστά ως δυνάμεις σφαιρικού μετασχηματισμού. Μαζί, όμως, μπορούν να συνθέσουν ένα καινούριο όραμα, μια προγραμματική καινοτομία και κατάκτηση για τον κόσμο και τις σύγχρονες κοινωνίες.<br /><br />Η σύμπλευση με τον οικολογικό χώρο, επιβάλλεται από την υιοθέτηση μιας συνολικής οπτικής για την αναπτυξιακή προοπτική σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο.<br /><br />Επιδιώκουμε να γίνουμε η αριστερά της αειφόρου ανάπτυξης στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κλιματικής αλλαγής και μάλιστα στην εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσης.<br /><br />Ο τόπος χρειάζεται νέο ενεργειακό πρότυπο με βάση την εξοικονόμηση, τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, τις καθαρές τεχνολογίες, τις καινοτομίες, μέσα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο οργάνωσης του χώρου, των φυσικών πόρων και οικοσυστημάτων. Πρέπει να ανακηρύξουμε την «αυθαιρεσία», κάθε είδους, ως τον μεγαλύτερο εχθρό του περιβάλλοντος, φυσικού, γεωργικού και οικιστικού.<br /><br />Στηρίζουμε και προωθούμε ισχυρές μεταρρυθμιστικές αλλαγές, μεγάλες πολιτικές πρωτοβουλίες για το κλίμα, πρόβλημα που συμπυκνώνει όλες τις αντιφάσεις ενός στρεβλού αναπτυξιακού προτύπου που κυριάρχησε και σφράγισε τη φάση της βιομηχανικής και μετα-βιομηχανικής κοινωνίας.<br /><br />Η δική μας αριστερά έχει κατανοήσει βαθύτατα ότι οι δυνάμεις της τεχνολογίας, της επιστήμης και του πολιτισμού, στον 21ο αιώνα, αποτελούν στοιχείο και δύναμη κοινωνικού μετασχηματισμού, τόσο στο επίπεδο των ιδεών όσο και στο επίπεδο της πρακτικής εφαρμογής. Εντάσσουμε οργανικά στον πολιτικό μας λόγο και πράξη αυτές τις κατακτήσεις και τις ενσωματώνουμε πολιτικά όχι με τρόπο εργαλειακό, αλλά με το βαθμό αυτονομίας που αξίζει στο χειραφετητικό τους εγχείρημα.<br /><br />Αγαπητοί φίλοι και φίλες,<br /><br />συντρόφισσες και σύντροφοι,<br /><br />Ζούμε τους τελευταίους μήνες την παταγώδη, καταστροφική κατάρρευση του πελατειακού κράτους που στήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Ζούμε τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος που δόμησε το πολιτικό στερεότυπο του δικομματισμού, που κυριάρχησε σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο.<br /><br />Αυτό το πολιτικό σύστημα, με τον άκρατο συγκεντρωτισμό του, δεν επέτρεψε τον κοινωνικό έλεγχο της ασκούμενης πολιτικής και, με την πελατειακή του λειτουργία, εξέθρεψε την αδιαφάνεια, επέτρεψε την προσβολή του δημόσιου αγαθού. Το έλλειμμα εκτινάχθηκε, το χρέος ξεχείλισε για να χρηματοδοτούνται οι πελατειακές πολιτικές, οι μεγάλες εξυπηρετήσεις, η διαφθορά. Και ο λογαριασμός ήρθε μέσω των όρων του δανεισμού της χώρας. Και τον έστειλαν – κυβέρνηση, κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ και του ΔΝΤ – στους συνταξιούχους και τους εργαζόμενους, τους νέους και τις νέες. Πελατειακό κράτος, διαφθορά, δανεισμός, οικονομικά μέτρα είναι ένα πλέγμα στην Ελλάδα και δεν τα βλέπουμε ως επιμέρους μεγέθη που χωρούν αποσπασματική αντιμετώπιση.<br /><br />Δύο είναι οι κεντρικές μας παρατηρήσεις :<br /><br />Οι ευθύνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστιες. Και δικαίως πολύ μεγάλα τμήματα της κοινωνίας τους αποδοκιμάζουν. Αν οι πολίτες είχαν εναλλακτικές λύσεις θα έβαζαν κυριολεκτικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τα συγκεκριμένα κόμματα. Και τους δύο, παρά την προσπάθεια της ΝΔ να κρυφτεί.<br /><br />Είναι παράλογο να πιστέψει κανείς ότι αυτές οι πολιτικές δυνάμεις μπορούν να ηγηθούν μιας πορείας ανασυγκρότησης της δημοκρατίας μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι εφικτός ο στόχος της διατήρησης του παλιού μοντέλου, των πελατειακών ρυθμίσεων, των βολεμάτων που κρύβονταν κάτω από το χαλί του δανεισμού του κράτους. Δεν είναι δυνατόν, γιατί η ζημιά που έχουν ήδη επιφέρει είναι πολύ βαθιά.<br /><br />Η κυβέρνηση κατανέμει άδικα τα βάρη της κρίσης, αφήνει την κοινωνία χωρίς ρεαλιστική προοπτική. Η ΝΔ υποκρίνεται όλο και περισσότερο. Η διαφθορά παραμένει ατιμώρητη. Η φοροδιαφυγή, πέρα από επικοινωνιακές κινήσεις δεν συμπιέζεται. Κανένα μέτρο κοινωνικού ελέγχου της διαχείρισης του δημοσίου χρήματος δεν έχει ληφθεί. Όλα αυτά έχουν προκαλέσει πρωτοφανή κρίση εμπιστοσύνης στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, στο κράτος. Ο λαός μας έχει χάσει την αυτοπεποίθησή του για τη δυνατότητα να ελέγξει την τύχη του, την πορεία της χώρας του.<br /><br />Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, δε θέλουμε και δεν πρέπει να αναστηλωθεί το πελατειακό κράτος .<br /><br />Παρατήρηση δεύτερη :<br /><br />Το πελατειακό κράτος, αν και υφίστατο πολλές κριτικές και αμφισβητήσεις στο παρελθόν, επεβίωνε και δεν υπήρχαν επαρκείς εσωτερικοί συσχετισμοί για την ανατροπή του. Τα δάνεια βόλευαν την κατάσταση. Το καίριο πλήγμα το υπέστη από την πίεση των χρηματιστηριακών αγορών που αντελήφθησαν την απροστάτευτη πλέον ελληνική οικονομία και κοινωνία και από την αυταρχική πολιτική, κυρίως της γερμανικής κυβέρνησης, που επέβαλε τους όρους της - με κεντρικά χαρακτηριστικά την συμπίεση της αμοιβής της εργασίας, όχι μόνον σε μηνιαία βάση, αλλά και πιο μακροχρόνια, στο σύνολο της ζωής του εργαζόμενου.<br /><br />Η οικονομική – δημοσιονομική κρίση και η τελική διαδικασία απαξίωσης και κατάρρευσης του πελατειακού κράτους δεν έχει τη δική μας σφραγίδα. Έχει τη σφραγίδα του νεοφιλελευθερισμού, του ΔΝΤ και, εντέλει, του απαράδεκτου «μνημονίου» που επίσης απαράδεκτα δέχθηκε η κυβέρνηση.<br /><br />Εντάσσεται σε μια ισχυρή πολιτική που απλώνεται σε όλη την Ευρώπη, με στόχο τη μείωση της πραγματικής αμοιβής της εργασίας και κυρίως την αποδιάρθρωση του συστήματος ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης των εργαζομένων με την εργοδοσία.<br /><br />Γι’ αυτό όμως δημιουργείται σύγχυση στον κόσμο και παράλυση στις δυνάμεις της αριστεράς όταν δεν κατανοούμε τη δυναμική της σύγκρουσης .<br /><br />Με ποιόν, τί είμαστε, τί στηρίζουμε ;<br /><br />Θυμίζουμε ότι ακόμη και όταν ήταν άμεσα ορατό ότι έρχονταν τα χειρότερα, οι πολιτικές δυνάμεις, που δεν μετείχαν στις ευθύνες της κατάρρευσης, παρέλυσαν μέσα στο κλίμα του αριστερισμού και στα μεγάλα λόγια .<br /><br />Ας μην ξεχνούμε ότι επι μήνες, όσο ήταν σε εξέλιξη οι εκβιασμοί και τα επάλληλα κυβερνητικά σχέδια, οι φορείς της αριστεράς αρνήθηκαν, για διαφορετικούς λόγους, να διατυπώσουν, να οργανώσουν τις κοινωνικές δυνάμεις με εναλλακτική πρόταση. Ξοδεύτηκαν στις καταγγελίες χωρίς κανένα αποτέλεσμα, στα λόγια επιχειρούσαν να μπλοκάρουν το ένα πακέτο μετά το άλλο, που γίνονταν όλο και χειρότερα και έφθασαν στο σημείο να αναζητούν λύσεις εκτός ΕΕ και χωρίς ευρώ.<br /><br />Εμείς επιμένουμε ότι η κατάρρευση του πελατειακού κράτους μπορεί να γίνει ευκαιρία για την οικοδόμηση νέων σχέσεων εξουσίας, νέων θεσμών, νέας κατανομής της εξουσίας στη χώρα μας σε αντιπαράθεση με τις πολιτικές που ακολουθούνται. Σε αντίθεση με τις απόψεις που περιορίζουν τη λύση του προβλήματος μόνο στην αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων, είμαστε πεπεισμένοι ότι απαιτείται μια μεγάλη προσπάθεια αποκατάστασης της αξιοπιστίας και της αποτελεσματικότητας της δημοκρατίας μας.<br /><br />Ποιός παίρνει τις αποφάσεις και σε όφελος ποιών;<br /><br />Αν δεν επιβληθούν πολιτικές αλλαγές, όχι μόνον οι μισθοί και οι συντάξεις δεν θα αποκατασταθούν, αλλά ίσως η κοινωνία να ζήσει πολύ χειρότερες ημέρες.<br /><br />Η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να πορεύεται μαζί με την εκκίνηση της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά και την καταπολέμηση της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, τον έλεγχο των δαπανών του δημοσίου. Μόνον έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος της ριζικής αλλαγής των απαράδεκτων και άνισων μέτρων που πάρθηκαν σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων.<br /><br />Αγαπητοί φίλοι και φίλες,<br /><br />συντρόφισσες και σύντροφοι,<br /><br />Θέλουμε να διαμορφώσουμε μαζί με ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις την αριστερή απάντηση στην κρίση.<br /><br />Το έλλειμμα και το χρέος είναι υπαρκτά.<br /><br />Είναι έγκλημα των πολιτικών δυνάμεων που τα αύξησαν, αλλά και των πολιτικών συμπεριφορών που τα ανέχθηκαν.<br /><br />Εδώ η δική μας θέση πιάνει το νήμα της παράδοσης της ελληνικής αριστεράς, της πατριωτικής στάσης ευθύνης όταν η χώρα και η κοινωνία βρίσκεται σε μεγάλους κινδύνους. Αν εμείς οι προοδευτικοί πολίτες, οι αριστεροί, η πλειοψηφία των εργαζομένων, δεν στηρίξουμε τον τόπο και το συμφέρον της κοινωνίας μας, ποιός θα το κάνει; Αυτοί που λαδώθηκαν και λαδώνονται, που παραπλανούν το λαό και σκέφτονται πώς θα βολευθούν και στη σημερινή κρίσιμη κατάσταση; Ή μήπως οι υπάλληλοι των δανειστών μας;<br /><br />Είναι πρωτίστως δική μας υποχρέωση.<br /><br />Ξέρουμε ότι για να ανακάμψει η οικονομία και η κοινωνία, εκτός από τις κεντρικές πολιτικές, πρέπει να αλλάξουν πολλά στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και σε όλη την κλίμακα των δημόσιων λειτουργιών και των ανθρώπων που τις υπηρετούν. Οι μεταρρυθμίσεις που επιδιώκουμε αφορούν στο βαθύ εκδημοκρατισμό των λειτουργιών του κράτους, τη ριζική ανακατανομή των εξουσιών, κυρίως μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας και των αντιπροσωπευτικών οργάνων της Πολιτείας και τη διαμόρφωση κοινωνικών ελέγχων της ασκούμενης πολιτικής.<br /><br />Αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης σημαίνει ότι η αναγκαία μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους δεν φορτώνεται κυρίως ή αποκλειστικά στις πλάτες των συνήθων υποζυγίων, αλλά συνδυάζεται με βαθιά αλλαγή του κράτους.<br /><br />Η αντιμετώπιση της κρίσης επιβάλλει την απόκρουση και άρση του άδικου και άνισου φορολογικού συστήματος. Επιβάλλει τη διαφανή και χρηστή διαχείριση των χρημάτων του δημοσίου και την απόρριψη του παραγωγικού και καταναλωτικού στερεοτύπου, των επιλογών και νοοτροπιών σπατάλης και διαφθοράς. Επιβάλλει την προστασία των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων και σχέσεων.<br /><br />Οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητά τους, καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας, που κατακτήθηκε με αγώνες, καθηλώνουν τους εργαζόμενους, τους υποτάσσουν στις διαθέσεις και τα συμφέροντα της εργοδοσίας και διασπούν τη συνοχή της κοινωνίας.<br /><br />Σε καμμία περίπτωση δεν αποτελούν ρυθμίσεις που μπορούν, έστω και προσχηματικά, να δικαιολογηθούν ότι εντάσσονται στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και της οικονομικής κρίσης. Αντίθετα, συντελούν αρνητικά.<br /><br />Η απομειωμένη και καθηλωμένη αμοιβή εργασίας δεν μπορεί να συμμετέχει στη λειτουργία της οικονομίας της χώρας, που παραμένει σε ακινησία.<br /><br />Έχουμε μιλήσει πολλές φορές και την κρίσιμη αυτή περίοδο θα μιλήσουμε ξεκάθαρα, για τη διασφάλιση της κοινωνικής ασφάλειας όσων διαβιούν στη χώρα μέσα από ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα εξασφαλίζει τη σταθερή και με ενιαίους όρους χρηματοδότησή του από τους εργαζόμενους, το κράτος και τους εργοδότες, χωρίς την οποιαδήποτε ανάγκη άνισης καταφυγής σε κοινωνικούς πόρους. Την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και εισφοροαπαλλαγής και της ανασφάλιστης εργασίας καθώς και την πρόσβαση και χρήση των υπηρεσιών υγείας, που θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από πλήρη ισότητα για όλους τους πολίτες, μέσα από ένα Ενιαίο Φορέα Υγείας.<br /><br />Το ασφαλιστικό σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση αποδομεί και ανατρέπει τα δικαιώματα των πολιτών και στερεί το δικαίωμα στη σύνταξη τις επόμενες γενιές. Δεν υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις του παρελθόντος, που ανορθολογικά και με πελατειακή στόχευση θεσπίσθηκαν.<br /><br />Υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις που υπηρετούν ένα δίκαιο και βιώσιμο κοινωνικό – ασφαλιστικό σύστημα που αναγνωρίζει και σέβεται τα ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών.<br /><br />Η δική μας πολιτική αξιώνει την εξοικονόμηση πόρων για την υγεία και την παιδεία, για την εφαρμογή δημόσιων και κοινωνικών πολιτικών, που θα μειώνουν πραγματικά τις ανισότητες και θα στηρίζουν την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων, που υπονομεύει την αναπτυξιακή προοπτική και την κοινωνική συνοχή.<br /><br />Η δική μας πολιτική προωθεί νέο αναπτυξιακό πρότυπο, νέες οικολογικές επιλογές στην ανάπτυξη και στην ενεργειακή πολιτική, δραστικό περιορισμό και έλεγχο των φυσικών πόρων, που σήμερα σπαταλώνται και προσβάλλονται.<br /><br />Αυτές οι κατευθύνσεις δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς την εγκατάλειψη της σκανδαλώδους ανοχής απέναντι στην υπέρογκη παραοικονομία, που κλέβει τους άλλους πολίτες, υπονομεύει την κοινωνική αλληλεγγύη, συμπιέζει τις πραγματικές αμοιβές της εργασίας, τις συντάξεις και τα επιδόματα ανεργίας.<br /><br />Οι κατευθύνσεις αυτές συνδυάζονται με τους στόχους αλλαγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με κατεύθυνση τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του τραπεζικού συστήματος και των χρηματαγορών, από πολιτικούς θεσμούς, την απεμπλοκή από τους ασφυκτικούς δημοσιονομικούς κανόνες και την αποδοχή της βαρύτητας των κριτηρίων απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας, τη στήριξη του ευρώ με ισχυρό κοινοτικό προϋπολογισμό, τη στήριξη χωρών όταν δέχονται τις κερδοσκοπικές επιθέσεις.<br /><br />Χρειάζεται δηλαδή κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.<br /><br />Θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας την Ελλάδα της χρεοκοπίας, για να συμβάλουμε στην αναγέννηση της χώρας και της Ευρώπης.<br /><br />Αγαπητοί φίλοι και φίλες,<br /><br />συντρόφισσες και σύντροφοι,<br /><br />Οι πολιτικές επιλογές των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν εκφράζουν, δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Απορρίπτονται πλέον από πάρα πολλούς.<br /><br />Οι ευθύνες τους για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας και του κράτους δεν μπορούν πια να κρυφτούν.<br /><br />Εμείς, νέο κόμμα της Αριστεράς, που έρχεται όμως από μακριά και πάει μακριά, δεσμευόμαστε μαζί με τη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής πρότασης εξόδου από την κρίση, να καλλιεργήσουμε και να αναδείξουμε όλα εκείνα τα ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία και χαρακτηριστικά, που θα δώσουν την «πολιτική στους πολίτες» και τους "πολίτες στην πολιτική".<br /><br />Καλούμε όλους και όλες τους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες να κινηθούν στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, για να γείρουν την πλάστιγγα και τις μεσοπρόθεσμες εξελίξεις υπέρ των εργαζομένων, γυναικών και ανδρών, των ανθρώπων της δημιουργίας, των νέων, επιβάλλοντας νέες ρυθμίσεις και θεσμούς στη θέση των προνομίων και διευκολύνσεων του πελατειακού κράτους.<br /><br />Να πρωτοστατήσουν στους αγώνες για διαφορετικές πολιτικές,<br /><br />για να αλλάξουν ριζικά τα κυβερνητικά μέτρα με στόχους τη δίκαιη κατανομή βαρών, την αντιμετώπιση των δομικών προβλημάτων της ελληνικής διοίκησης,<br /><br />την υλοποίηση νέου αναπτυξιακού προτύπου της παραγωγικής βάσης,<br /><br />την οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας.<br /><br />Η ελληνική κοινωνία έχει σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία ανάγκη από μια σύγχρονη, ανανεωτική δημοκρατική Αριστερά, πρωταγωνίστρια στην κατεύθυνση μεγάλων κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Η οικονομική κρίση, με την ολέθρια παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα, με δυσβάσταχτα και άδικα βάρη στις πλάτες των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με αποσαρθρωμένα τα εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλει καινούργια καθήκοντα για τη σύγχρονη Αριστερά. Και αυτά τα καθήκοντα θέλουμε να τα αναλάβουμε. Η εξέλιξη της κρίσης δεν είναι γνωστή. Θα δυναμώσουν οι δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής ή θα συμπιεστούν περισσότερο για την αναστήλωση του νεοφιλελευθερισμού; Τίποτε δεν έχει κριθεί. Η έκβαση εξαρτάται και από τις ενέργειες, τους αγώνες, τις πρωτοβουλίες της σύγχρονης δημοκρατικής Αριστεράς.<br /><br />Θέλουμε μια Αριστερά με τη δημοκρατία κύριο συστατικό της πολιτικής της. Μια Αριστερά ανοιχτή, για να μπορούν σ’ ένα συλλογικά διαμορφούμενο πλαίσιο να εκφράζονται και να συμπορεύονται όσο το δυνατό ευρύτερες αριστερές, δημοκρατικές, σοσιαλιστικές και οικολογικές δυνάμεις, δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες που επένδυσαν με την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ και σε άλλες πολιτικές δυνάμεις και αναζητούν σήμερα κοινωνικές και πολιτικές διεξόδους.<br /><br />Θέλουμε μια Αριστερά ρηξικέλευθη και τολμηρή, που δεν βολεύεται στα εύκολα και γι` αυτό δεν κάνει καμιά παραχώρηση, ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό, ούτε στον μυωπικό αριστερισμό, δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε κεκτημένου και δεν χαϊδεύει συντεχνίες στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Θέλουμε να λειτουργήσουμε ως καταλύτης για την παρουσία της Αριστεράς στην κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από ρήξεις και συνθέσεις για την προώθηση και ικανοποίηση των αιτημάτων που αφορούν στην εποχή μας και στο μέλλον, μακριά από παρελθοντικές αγκυλώσεις και στερεότυπα προηγούμενων εποχών που δεν αντιστοιχούν στο σήμερα.<br /><br />Ο αριστερός ευρωπαϊσμός αποτελεί κύριο και βασικό στοιχείο της πολιτικής μας. Αναμφισβήτητα, η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έχοντας ως κύρια προτεραιότητα τη δημιουργία ενός κοινού νομίσματος και μιας κοινής και ενιαίας αγοράς, διέρχεται κρίση νομιμοποίησης. Επιδιώκουμε, μαζί με τα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, τα πράσινα ευρωπαϊκά κόμματα, τα συνδικάτα, τα κινήματα των πολιτών, να προωθηθεί η επί της ουσίας πολιτική ενοποίηση. Είναι η μόνη ορατή δυνατότητα για την αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης και την κυριαρχία της πολιτικής δημοκρατίας απέναντι στην ισχύ των χρηματαγορών. Η ευρωπαϊκή οπτική παραμένει αδιαχώριστη από την προώθηση εναλλακτικού μοντέλου ανάπτυξης και ο κοινωνικός μετασχηματισμός αποκτά ρεαλιστική προοπτική, στο ευρύτερο από το εθνικό πλαίσιο μιας Ευρώπης κοινωνικής, δημοκρατικής, οικολογικής και αλληλέγγυας.<br /><br />Απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και που αλλάζει. Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Αυτός ο ανακαθορισμός αναζητεί την πολιτική του έκφραση. Επιλέξαμε υπεύθυνα να υπηρετήσουμε την ανανεωτική δημοκρατική Αριστερά, που θέλει και ξέρει να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, λύσεις προοπτικής, χωρίς να κλείνεται στις «ασφαλείς» απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών. Μας αφορά η δυναμική θεώρηση των πραγμάτων και η διεκδίκηση νέων κατανομών της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος προς όφελος των εργαζομένων.<br /><br />Η ίδια η ελληνική κοινωνία έχει, ιδιαίτερα σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο, ανάγκη από μια σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά, με δυναμική την παρουσία της στη διαμόρφωση κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Η οικονομική κρίση, με την απαράδεκτη παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα, με δυσβάσταχτα και άδικα βάρη στις πλάτες των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με αποσαρθρωμένα τα εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλει καινούργια καθήκοντα για τη σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά. Αυτά τα καθήκοντα θέλουμε να τα αναλάβουμε.<br /><br />Αν θα το καταφέρουμε εξαρτάται κυρίως από μας. Τα πρώτα μηνύματα δεν είναι μόνον ενθαρρυντικά. Επιβεβαιώνουν ότι εκφράζουμε ευρύτερες διεργασίες και πολιτικές αναζητήσεις της κοινωνίας μας.<br /><br />Η αριστερά ανανεωτική και ανανεωμένη μπορεί να έρθει ξανά στο προσκήνιο.<br /><br />Αριστερά της δημοκρατίας και της κοινωνικής ευθύνης.<br /><br />Πάνω από το κομματικό συμφέρον για μας είναι το συμφέρον του τόπου.<br /><br />Αριστερά των αλλαγών και των μεγάλων πρωτοβουλιών για τη ριζική αλλαγή τη οικονομικής πολιτικής και του κράτους.<br /><br />Σήμερα προτείνω να πάρουμε τη μεγάλη πρωτοβουλία για τη συγκρότηση του κόμματος μας της Ανανεωτικής Δημοκρατικής Αριστεράς.<br /><br />Και με τον πιό δημοκρατικό ανοιχτό τρόπο να ξανοιχτούμε, να αγκαλιάσουμε τους πολίτες που θέλουν να παλέψουμε μαζί.<br /><br />Πήραμε την απόφαση. Ας προχωρήσουμε δημοκρατικά, ενωτικά, δημιουργικά, με εμπιστοσύνη στους πολίτες και την κοινωνία.<br /><br />Μπορούμε.<br /><br />27.6.2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-1875166336404566972?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-37006830044617643252010-06-18T00:29:00.002+03:002010-06-18T00:32:05.175+03:00Αγαπητοι συντροφοι,<br /><br />Εξαιρετικη η ιδεα να ανοιξει ο διαλογος αυτος. Και σπευδω να συμμετασχω με την καταθεση μερικων σκεψεων, περιληπτικων και κωδικοποιημενων. Σκεψεις που προς το παρον θα περιοριστουν στις προυποθεσεις για μια νεα δυναμικη του ρευματος ιδεων που αποκαλειται ανανεωτικη αριστερα. Και αυτό όχι γιατι ο τροπος, η μορφη, το οχημα μεσα από το οποιο θα γινει αυτό είναι ησσονος σημασιας αλλα γιατι οι προυποθεσεις αυτές ισχυουν ανεξαρτητα ποια επιλογη (παραμονη στο ΣΥΝ ως ταση, αυτονομηση ως συνιστωσα του ΣΥΡΙΖΑ η νέο πολιτικο μορφωμα) επιλεγει η επιβληθει τελικα.<br /><br />1. Η Ανανεωτικη Αριστερα θα πρεπει να ξαναδει την διαδρομη της με νηφαλιοτητα αλλα και αυτοκριτικη διαθεση. Δεν φταινε μονο οι αλλοι για την σημερινη κατασταση. Εχουμε και εμεις τεραστιες ευθυνες με λαθη, ανεπαρκειες και παραλειψεις και οφειλουμε να τις αναλαβουμε για να μην τις επαναλαβουμε.<br /><br />2. Η Ανανεωτικη Αριστερα εχει –όπως και ολος ο ΣΥΝ- ξεμεινει από ιδεολογικα και πολιτικα εργαλεια. Ειδικα εμεις πρεπει να συνειδητοποιησουμε ότι η κοινωνια, η αριστερα εχει αναγκη από φρεσκιες ιδεες που να βγαινουν από τις σημερινες αναγκες ενός κοσμου που αλλαζει δραματικα. Οφειλει να μιλησει για τα μεγαλα αλλα και αντιδημοφιλη προβληματα (καταναλωτισμος, αναγκη παγκοσμιας ρυθμισης της παγκοσμιοποιησης κλπ) για τα οποια κανεις σχεδον δεν μιλαει. Προτεινω σε αυτά τα πλαισια να υπαρξει ξεχωριστος δημοσιος ανοικτος διαλογος για την συνταξη ενός «μανιφεστου» για την μεταρρυθμιστικη Αριστερα στην Ελλαδα του 21ου Αιωνα.<br /><br />3. Σε αυτά τα πλαισια νομιζω ότι θα πρεπει να συζητησουμε και την αλλαγη του προσδιορισμου ανανεωτικη που εχει βασικα πια ιστορικο φορτιο με τους προσδιορισμους Ευρωπαικη, μεταρρυθμιστικη και οικολογικη αριστερα που ανταποκρινονται πληρεστερα στην φυσιογνωμια μας. Κατι που μας απομακρυνει από συμπλεγματα προελευσεων, διασπασεων που κανεναν πλην ελαχιστων δεν ενδιαφερουν σημερα.<br /><br />4. Η Ανανεωτικη Πτερυγα οφειλει να οριοθετηθει και να στεγανοποιηθει με τροπο σαφη και αποτελεσματικο από το ΠΑΣΟΚ. Φτανει πια με αυτή τη γαγγραινα που μας κατατρωει δεκαετιες.<br /><br />5. Η Ανανεωτικη Αριστερα δεν μπορει να χαριζει (γιατι το εχει κανει ας μην κοροιδευομαστε μεταξυ μας) τον κοινωνικο ριζοσπαστισμο σε κανεναν. Αρνουμαστε τον ρολο της υποτιθεμενης αντισυστημικης Αριστερας αλλα δεν μας πρεπει και δεν θελουμε το ρολο της «γραβατωμενης Αριστερας των ΜΜΕ». Ας φροντισουμε λοιπον να μην το εκπεμπουμε…<br /><br />6. Η Ανανεωτικη Αριστερα δεν χαριζει ουτε τα κινηματα. Τα πραγματικα φυσικα όχι οσα φαντασιωνονται μερικοι ως τετοια. Η κοινωνια εχει αναγκη νεες μορφες αυτό - οργανωσης και πρεπει να πρωτοστατησουμε σε αυτές.<br /><br />7. H Ανανεωτικη Αριστερα χρειαζεται αμεσα ανανεωση η ιδια στο επιπεδο του στελεχικου της δυναμικου και της ηγετικης της εκφρασης.<br /><br />8. Η Ανανεωτικη αριστερα πρεπει να ξαναπιασει το νημα που την συνεδεε στο παρελθον με τις ζωντανες δυναμεις της τεχνης, της διανοησης, της επιστημης. Ας μην μεινει επικληση, ας το δουμε συγκεκριμμενα.<br /><br />9. Η Ανανεωτικη Αριστερα οφειλει να στοχαστει πανω στην εμπειρια του ΣΥΝ ως κομματικου σχηματισμου πολιτικης ενοτητας με τασεις. Σωστα αντιμετωπισαμε ως τωρα τις αποπειρες οσων αφου καταλαμβαναν πρωτα με την υποστηριξη τασεων και μαλιστα συμπαγων τα ανωτερα αξιωματα του κομματος στην συνεχεια στρεφονταν εναντιον των τασεων με στοχο την οικοδομηση προσωποπαγων μηχανισμων. Όμως αυτό δεν μας απαλλασει από την υποχρεωση να κανουμε απολογισμο των αρνητικων συνεπειων του συγκεκριμενου μοντελου που πραγματι μετατρεπει την αναγκη ελευθερης εκφρασης των ιδεολογικων ρευματων σε σκληρους μηχανισμους. Οφειλουμε στο επομενο μας βημα να προτεινουμε ένα συγχρονο πολιτικο υποκειμενο με μορφη δικτυου και με πραγματικα δημοκρατικες διαδικασιες.<br /><br />10. Η Ανανεωτικη Αριστερα πρεπει να απευθυνθει αμεσα σε όλα τα μελη του Συνασπισμου ανεξαιρετως χωρις προκαταληψεις, με σεβασμο στην αποψη τους και μακρια από την λογικη των τασικων αντιπαραθεσεων. Αξιζει νομιζω να εξετασουμε την προοπτικη μιας προτασης που θα απευθυνεται στα μελη του ΣΥΝ και θα τους καλει να αποφασισουν τα ιδια για τα επιδικα θεματα μεσω ενός δημοψηφισματος για το μελλον των σχεσεων ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ αντι ενός εκτακτου συνεδριου που στο ονομα της δημοκρατιας οδηγει τα μελη στην τυφλη στοιχιση.<br /><br />11. Η Ανανεωτικη Αριστερα οφειλει επισης ότι κανει να το κανει συντομα. Χθες ηταν πολύ νωρις ισως αλλα σιγουρα αυριο θα είναι πολύ αργα. Και επισης σιγουρο είναι ότι δεν μπορεις παρα μονο «στιγμιαια» να πατας σε δυο βαρκες.<br /><br />Τακης Παπαθεοδωροπουλος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3700683004461764325?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-37100826444124948802010-06-14T20:50:00.002+03:002010-06-14T20:52:50.503+03:00Προσωρινή διάθεση των απορριμμάτων της Πάτρας στου Φλόκα μέχρι την κατασκευή του εργοστασίου<br /><br />Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΙΠΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ <br />Είναι πλέον κοινή διαπίστωση ότι ο ΧΥΤΑ στην Ξερόλακκα έχει προ πολλού κορεστεί και οι επιπτώσεις στο περιβάλλον είναι τεράστιες. Υγρά λύματα μέσω του Μείλιχου καταλήγουν στη θάλασσα ρυπαίνοντας την περιοχή της πλαζ ενώ το δύσοσμο βιοαέριο διαφεύγει στην ατμόσφαιρα σε βάρος της υγείας των περιοίκων και όχι μόνο. Κοντόφθαλμες πολιτικές, μη έγκαιροι σχεδιασμοί και η υπολειτουργία των συστημάτων εναλλακτικής διαχείρισης, οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο με τους κατοίκους να έχουν εξαντλήσει τα όρια και την υπομονή τους χωρίς να βλέπουν κάποια προοπτική, την ώρα που η δημοτική αρχή εξάντλησε και τα τελευταία ψήγματα φερεγγυότητας.<br /> <br /><br />Με δεδομένη την οικονομική δυσπραγία στη σημερινή συγκυρία και τις χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες, είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κατασκευή και λειτουργία του νέου εργοστασίου πιθανότατα δεν θα είναι εφικτή μέσα στην επόμενη διετία. Είναι λοιπόν ανεδαφική η θέση της Δημοτικής Αρχής ότι το νέο κύτταρο στη Ξερόλακα θα έχει ημερομηνία λήξεως την 31/12/2012. Δικαιολογημένη είναι συνεπώς η αντίδραση των κατοίκων που βλέπουν να μεθοδεύεται μια προσπάθεια για τη δημιουργία ενός νέου συμπληρωματικού ΧΥΤΑ στη περιοχή τους για όσο χρόνο χρειαστεί να υλοποιηθούν οι σχεδιασμοί στου Φλόκα.<br /><br />Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη. Δεν μπορούμε να παίζουμε άλλο με την υγεία των συνδημοτών μας. Ο ΧΥΤΑ στη Ξερόλακκα πρέπει να κλείσει ΤΏΡΑ και για το μεσοδιάστημα υλοποίησης των νέων έργων, τα απορρίμματα να θάβονται στου Φλόκα όπου υφίσταται και λειτουργεί οργανωμένος ΧΥΤΑ σε μια έκταση 187 στρεμμάτων. Παράλληλα, για να μην δημιουργηθεί και εκεί προσεχώς μια νέα «Ξερόλακκα» πρέπει να προχωρήσουμε ΑΜΕΣΑ σε ουσιαστική ενίσχυση των συστημάτων ανακύκλωσης και κομποστοποίησης που στην πόλη μας έχουν ιδιαίτερα χαμηλές έως μηδενικές επιδόσεις. Το παράδειγμα της Ελευσίνας όπου σήμερα χωρίς εργοστάσια καταφέρνει και ανακυκλώνει ή αξιοποιεί το 33% των απορριμμάτων της με προγραμματισμό να φτάσει στο 90% ( το αντίστοιχο ποσοστό της Πάτρας είναι γύρω στο 5%) μας δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε. <br /><br />Η Οικολογική Κίνηση Πάτρας επαναφέρει για μια ακόμα φορά την πρόταση της για τη δημιουργία μιας δημοτικής επιτροπής ανακύκλωσης με τη συμμετοχή και των ΜΚΟ της περιοχής για την ανάπτυξη και προώθηση του ζωτικού αυτού θεσμού που θα μειώσει ουσιαστικά των όγκο των απορριμμάτων άρα και το χρόνο αντοχής των χώρων τελικής διάθεσης. Θα πρέπει επί τέλους οι ιθύνοντες αντί για επικοινωνιακά παιχνίδια και δημόσιες σχέσεις να ασχοληθούν με τα πραγματικά προβλήματα, ιδιαίτερα με αυτά που αφορούν την ποιότητα ζωής των πολιτών. <br /><br />Η βιώσιμη διαχείριση των απορριμμάτων είναι μονόδρομος και είναι πρόκληση για όλους μας. <br /><br />ΟΙκολογικη ΚΙνηση ΠΑτρας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3710082644412494880?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-36826077582287746782010-06-14T16:55:00.000+03:002010-06-14T16:56:52.556+03:00Οι υπογράφοντες ανήκουν στους εκλεγμένους συνέδρους του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας από το νομό Ηρακλείου για το 6ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΥΝ που πραγματοποιήθηκε στις 3-6 Ιουνίου στην Αθήνα. Όλοι εκλέχθηκαν με το ψηφοδέλτιο της Ανανεωτικής Πτέρυγας.<br /><br /> Με την δήλωση μας αυτή θέλουμε να διευκρινίσουμε ποια ήταν τα βασικά δεδομένα τα οποία μας οδήγησαν στην αποχώρηση από το συνέδριο και στην άρνησή μας να θέσουμε υποψηφιότητα ή/και να συμμετέχουμε στην ψηφοφορίες για την εκλογή των οργάνων του κόμματος. <br /> Ως μέλη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ και υποστηρικτές του πολιτικού ρεύματος της δημοκρατικής και ανανεωτικής αριστεράς, έχουμε διαπιστώσει ότι το πρωταρχικό πρόβλημα του κόμματός μας είναι η εμπλοκή του στον ΣΥΡΙΖΑ. <br /> Η στρατηγική επιλογή του ΣΥΝ να υιοθετήσει ως κύριο φορέα της δημόσιας παρουσίας και παρέμβασης του τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ένα πολιτικό σχήμα, αριστερίστικο, αντισυστημικό και αντιευρωπαϊκό, είχε σαν συνέπεια να ξεχαστούν οι πολιτικές αρχές βάσει των οποίων είχε συσταθεί ο ΣΥΝ και οι οποίες αποτέλεσαν τα σημεία συσπείρωσης των αριστερών και προοδευτικών πολιτών της χώρας μας από την ίδρυσή του. Θεωρούμε ότι η απεμπλοκή μας από αυτό το σχήμα είναι η μοναδική τακτική και πολιτική κίνηση η οποία θα δημιουργήσει τις προοπτικές ανάκαμψης του ΣΥΝ και της δημιουργίας νέων συμμαχιών<br /> Το Σχέδιο Πολιτικής Απόφασης της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ που κατατέθηκε προς ψήφιση στο 6ο Συνέδριο βασίστηκε στο παραπάνω σκεπτικό και αντικατόπτριζε τις απόψεις και τις προτάσεις των μελών του κόμματος που πιστεύουν στην Ανανέωση της Αριστεράς και την επαναφορά της στο προσκήνιο των εξελίξεων με σκοπό την Δημοκρατική Αριστερή διέξοδο από την κρίση.<br /> Όπως είναι γνωστό η πρότασή μας μειοψήφησε. Μετά την άρνηση της πλειοψηφίας των συνέδρων να στηρίξουν αυτή τη, θεμελιώδη για εμάς, θεώρηση της πολιτικής πραγματικότητας, θεωρήσαμε ότι ήταν πλέον αδύνατον να συμμετάσχουμε στα πολιτικά όργανα του κόμματος και να εκτελέσουμε από τις θέσεις αυτές τις αποφάσεις του Συνεδρίου, αντίθετα στην πολιτική μας συνείδηση. Παραμένουμε μέλη του κόμματος και επιμένουμε στις προσπάθειές μας για την ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς.<br /><br />Μανώλης Σταματάκης<br />Αντώνης Χελιδώνης<br />Χάρης Κατερινόπουλος<br />Ειρήνη Παξινού-Βαφειάδου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3682607758228774678?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-36737944298424567892010-06-10T19:02:00.001+03:002010-06-10T19:02:41.011+03:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3673794429842456789?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-2429245904816953772010-06-10T19:00:00.001+03:002010-06-10T19:00:55.378+03:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-242924590481695377?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-62890879246694802162010-06-10T18:44:00.002+03:002010-06-10T18:47:12.177+03:00ΜΙΧΑΛΗΣ<br /><br />Θα ήθελα να ευχαριστήσω την ΑΡ.ΣΗ. γιατί με την πρόσκληση να μιλήσω στην αποψινή εκδήλωση μου δίνει την ευκαιρία όχι να ξεπληρώσω αλλά να δηλώσω ένα χρέος προς τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη.<br />Δεν θα σας διηγηθώ προσωπικές αναμνήσεις γιατί όποια αξία κι αν έχουν για μένα, δύσκολα μεταφράζονται σε πολιτικό δημόσιο λόγο και κυρίως δεν συνιστούν επιχείρημα. (Αυτό είμαι βέβαιος ότι θα μου το επισήμανε κι ο ίδιος αν μπορούσε να μου μιλήσει). Ούτε θα αναφερθώ στη σταδιοδρομία του επειδή το έχουν ήδη κάνει άλλοι και μάλιστα διεξοδικά.<br />Αποφάσισα λοιπόν να επιχειρήσω κάτι ενδιάμεσο:<br />Θα μιλήσω για δύο πράγματα που ο Μιχάλης με δίδαξε με το παράδειγμα του, και τα οποία δεν παραπέμπουν άμεσα στις ιδέες ή τις πολιτικές θέσεις του αλλά στο πως αντιμετώπιζε την πολιτική. Κοντολογίς το θέμα μου είναι ο τρόπος του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.<br />Το πρώτο έχει να κάνει εν γένει με τον πολιτικό λόγο, ο οποίος, ως γνωστόν, είναι δικανικός. Επικεντρώνεται στα σημεία που μας συμφέρουν και υποβαθμίζει εκείνα που δεν μας συμφέρουν. Κι επειδή υπάρχουν αναλογίες, αναλογίες που θα πρέπει μια μέρα να μας προβληματίσουν, ανάμεσα στα κόμματα σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία και στα ανταγωνιζόμενα εμπορικά καταστήματα, ο πολιτικός λόγος είναι και λόγος διαφημιστικός, με την έμφαση στην αρνητική διαφήμιση. Γενικά οι πολιτικοί φέρνουν στο νου ένα επάγγελμα που έχει εκλείψει. Οι παλιοί ίσως το θυμούνται, οι νέοι σίγουρα δεν το έχουν ακούσει. Αναφέρομαι στο ευγενές επάγγελμα του μπεσατζή. Ο μπεσατζής ήταν υπάλληλος, συνήθως σε κατάστημα γυναικείων ειδών, ο οποίος στεκόταν έξω στο πεζοδρόμιο και προσπαθούσε να πείσει τις εν δυνάμει πελάτισσες που περνούσαν, να μπουν μέσα και να ψωνίσουν. Αυτό δεν το λέω για να υποτιμήσω τη δημοκρατία ή τους πολιτικούς. Χωρίς μπεσατζήδες πολιτική δεν γίνεται. Αξίζει όμως να σκεφτόμαστε κάπου – κάπου το ρόλο τους μια και όλοι τον έχουμε κατά καιρούς υποδυθεί.<br />Τι πουλάει ένα πολιτικό κόμμα με τον δικανικό και διαφημιστικό του λόγο; Γενικεύοντας και συμπυκνώνοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πραμάτεια του συνίσταται σε αναγνώσεις των γεγονότων που οδηγούν σε πράξεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν τις ιδεολογικές του επιδιώξεις και συνεπώς τις προωθούν. Ο Μιχάλης ήταν ζώο πολιτικό. Πολιτικότατο. Και ήταν επίσης ζώο κομματικό. Με άλλα λόγια πίστευε ότι οι ιδέες και οι αναλύσεις δεν αρκεί να είναι ορθές και εμβριθείς εφόσον οφείλουν να γίνουν πράξη, δηλαδή, ως εφαρμογή της πολιτικής ενός κόμματος, να έρθουν σε επαφή με την πραγματικότητα και να την αλλάξουν. Ήξερε επίσης και κάτι άλλο: ότι ο πολιτικός, ως μπεσατζής, πρέπει πάντα να εκπέμπει ένα μήνυμα εύληπτο και σαφές, κάτι που ο μη ειδικός θα μπορέσει να καταλάβει και να συσχετίσει με τη δική του οπτική και το δικό του πρόβλημα. Θα μου πείτε: μα καλά, αυτό δεν κάνουν όλοι οι πολιτικοί; Δυστυχώς η απάντηση είναι όχι. Και θα προσπαθήσω να το αποδείξω αναλύοντας τον τρόπο του Μιχάλη.<br />Όπως θα θυμόσαστε όσοι τον γνωρίσατε από κοντά, διαβάσατε κείμενά του ή τον ακούσατε να μιλάει, δεν ξεκινούσε από την απάντηση αλλά από την ερώτηση, το πρόβλημα, και το πρώτο που έκανε ήταν να επισημάνει τις διαφορετικές πτυχές του, που ήταν πάντα πολύ περισσότερες από εκείνες που είχαμε φανταστεί και πολύ πιο περίπλοκες. Στη συνέχεια, με προσεκτικά βήματα και σταθμίζοντας τις επιπτώσεις που θα είχε το κάθε βήμα – καλοδεχούμενες ή απευκταίες – κατέληγε σε μια τελική αποτίμηση σαφή και ξεκάθαρη, βάζοντας ένα θετικό ή αρνητικό πρόσημο – εδώ φαίνεται ο πολιτικός – και ταυτόχρονα μερικούς αστερίσκους για το πώς ενδεχομένως θα συνδυαζόταν ή θα συγκρουόταν με άλλες φιλικές ή εχθρικές κινήσεις σ’ αυτό το τεράστιο ταμπλώ που ονομάζουμε πολιτική ζωή της Ελλάδας ή της Ευρώπης. Και φυσικά οι λύσεις που πρότεινε είχαν πάντα ένα απώτερο – αλλιώς πως θα μιλούσαμε με όρους κατεύθυνσης ή βελτίωσης; Αλλά δεν ανήγγειλαν τη βασιλεία του θεού επί της γης. Το ζητούμενο ήταν μια συγκεκριμένη, μια απτή βελτίωση της ισχύουσας κατάστασης.<br />Ο πολιτικός λόγος της Αριστεράς σήμερα κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ξεκινάει πάντα από κάποια πράγματα στα οποία έχει ήδη επικολληθεί ένα τεράστιο συν ή ένα εξίσου τεράστιο πλην. Από τα μεν αναφέρω ενδεικτικά τη λέξη «κίνημα» και τα παράγωγά της, την ενασχόληση με τα «πραγματικά προβλήματα» ή, όσον αφορά τα εσωτερικά μαλλιοτραβήγματα, την «προωθητική σύνθεση». Από τα δε, τα οποία τοποθετούνται κάπου μεταξύ παιδεραστίας και κοπρολαγνείας αναφέρω επίσης ενδεικτικά την maxima culpa, ήτοι την ανοχή ή πόσω μάλλον την οποιαδήποτε συνεργασία με τους πολιτικούς εχθρούς της Αριστεράς οι οποίοι βρίσκονται προς τα δεξιά του κάθε ομιλούντος και είναι όλοι τους, αυτό δεν το συζητάμε, βαμμένοι νεοφιλελεύθεροι και ως εκ τούτου κατάπτυστοι.<br />Το ότι οι πολιτικές θέσεις του Μιχάλη δεν ήταν αρεστές σε πολλούς συντρόφους του δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, ούτε και να μας ενοχλεί. Αυτά έχει η πολιτική στη δημοκρατία. Διαφωνείς, τους τη λες και σου τη λένε. Ενόχλησε όμως και ο τρόπος του, κι αυτό είναι άλλης τάξης πρόβλημα. Και ενόχλησε για τον εξής λόγο: ο κυρίαρχος λόγος της Αριστεράς σήμερα ξεκινάει από την ήδη γνωστή και καθαγιασμένη απάντηση, όχι την ερώτηση «Έχω μια καλή απάντηση, μήπως έχετε καμιά ερώτηση», όπως έλεγε ο Γούντι Άλλεν, συνοψίζοντας χωρίς να το ξέρει τη στάση της ελληνικής Αριστεράς σήμερα – ξεκινάει από κάποιες θέσεις τοτέμ, οι οποίες θεωρούνται αυτονόητα σωστές, δηλαδή αυτονόητα αριστερές, και ως τέτοιες στη συνέχεια επιβάλλονται όχι επειδή αποδίδουν πολιτικά, όχι επειδή αλλάζουν τα πράγματα, αλλά για να διαφυλαχτεί η καθαρότητά τους στο όνομα μιας απυρόβλητης αλήθειας και μιας αποκαλυπτικής στιγμής «π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει, κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων». Οι πολιτικές θέσεις του Μιχάλη δεν απορρίφθηκαν μόνο ως «δεξιές» - αυτό συνιστά μια πολιτική θέση – αλλά ως ενστάσεις ενοχλητικά συγκεκριμένες και πραγματολογικά γειωμένες, ενστάσεις σε κάτι που ο αριστερός οφείλει να αποδεχτεί απολύτως (υπογραμμισμένο), για να θεωρηθεί αριστερός. Ο Μιχάλης δεν ήταν αιρετικός, όπως π.χ. ο Ελεφάντης – ήταν ιερόσυλος. Γιατί οι απαντήσεις του άρχιζαν με μια φράση που κάνει τον κάθε κάτοχο της απόλυτης αλήθειας να κουβαριαστεί σαν σκαντζόχοιρος, οχυρωμένος πίσω από τις απειλητικές βελόνες του. Τη φράση: «τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά…». Ενδέχεται η ανάλυση που ακολουθούσε να μην ήταν πειστική, ο καθένας έχει επ’ αυτού τη γνώμη του. Εκείνο που δεν του συγχώρησαν όμως ήταν το πώς άρχιζε.<br />Γιατί άρχιζε έτσι; Γιατί αυτός ήταν, από τότε που τον γνώρισα στο πανεπιστήμιο. Πολλά χρόνια αργότερα έτυχε να το κουβεντιάσουμε, να κουβεντιάσουμε τον τρόπο του δηλαδή. Σας μεταφέρω τα λόγια του: όταν μιλάμε σημασία δεν έχει μόνο το μήνυμα, το περιεχόμενο. Σημασία έχει και το πώς μιλάμε επειδή αυτός που μιλάει κατασκευάζει εκείνον που τον ακούει, τον προϋποθέτει και τον προαναγγέλλει. Ως όραμα για το μέλλον, το οποίο αρχίζει πάντα από το σήμερα, από τη στιγμή που θα ανοίξουμε το στόμα μας. Κατά συνέπεια ο τρόπος μας είναι μια πολιτική πράξη, όχι μια προσωπική ιδιοτροπία. Και ο τρόπος του Μιχάλη, η εμμονή στην άποψη ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ότι η αποτίμηση του συγκεκριμένου υπερτερεί της επίκλησης του αφηρημένου και η πεποίθηση ότι η Αριστερά είναι συνυφασμένη με την κριτική σκέψη ως πολιτική πράξη, συνοψίζουν άριστα το πνεύμα αυτού του είδους υπό διωγμό και ίσως εξαφάνιση, που ακούει στο όνομα Ανανεωτική Αριστερά.<br />Κι αυτό με φέρνει στο δεύτερο πράγμα που μου έμαθε με το παράδειγμά του ο Μιχάλης: ότι άλλο αριστερός κι άλλο οπαδός της αριστεράς. Ακούγεται σαν παραδοξολογία: μα καλά, πως γίνεται να είσαι αριστερός και να μην υποστηρίζεις την Αριστερά; Το ερώτημα είναι, πώς την υποστηρίζεις; Αν είσαι οπαδός – και ο όρος παραπέμπει ευθέως στο ποδόσφαιρο – θεωρείς ότι η ομάδα σου είναι εξ ορισμού καλύτερη από τις άλλες, ότι όλα τα πέναλτυ που μας δίνει ο διαιτητής είναι πραγματικά και όλα όσα δίνει στους αντιπάλους μας πέτσινα, ότι η πολιτική είναι να τα χώνεις στην απέναντι κερκίδα, κι ότι το μόνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα, όχι το πώς φτάνουμε μέχρι εκεί. Ή αν με όρους μπεσατζή, δεν μας νοιάζει ποιος και γιατί μπήκε στο μαγαζί, αρκεί να μπει και να ψωνίσει, δηλαδή να ψηφίσει, αν όλα αυτά χαρακτηρίζουν τη στάση της Αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα, και νομίζω πως όντως τη χαρακτηρίζουν, τότε, κατά μια έννοια, για να είσαι αριστερός δεν πρέπει να είσαι οπαδός της Αριστεράς. Γιατί η Αριστερά όπως την είδα στον Μιχάλη είναι η άσκηση της κριτικής σκέψης. Δεν λέω η ενσάρκωση επειδή κάτι τέτοιο έχει μεταφυσικές προεκτάσεις που κάποια ευθύνη φέρουν για τα εκατομμύρια των αθώων που έφαγε το σκοτάδι. Λέω όμως το αίτημα για την άσκηση της κριτικής σκέψης, η οποία φυσικά δεν είναι να κουνάμε το δάχτυλο στους άλλους αλλά να αντιμετωπίζουμε κριτικά – όσο μπορούμε – τις προϋποθέσεις του δικού μας κριτικού λόγου.<br />Η Αριστερά έχει να επιδείξει ανθρώπους που άσκησαν τον κριτικό λόγο, μολονότι γίνονται ολοένα και λιγότεροι. Κανείς όμως δε διατύπωσε τόσο καθαρά το αίτημα όσο ο Μιχάλης. Διευκρινίζω και επαναλαμβάνω ότι αυτό δεν σημαίνει ότι αναγκαστικά είχε δίκιο σε ό,τι έλεγε. Εδώ ο καθένας μας ας τον κρίνει. Λέω ότι αυτός ήταν ο τρόπος του και ότι ο τρόπος του ήταν σωστός και πάνω από όλα αριστερός. Λέω επίσης και επιμένω ότι αυτό κυρίως ενόχλησε πολλούς σε προσωπικό επίπεδο γιατί το εξέλαβαν ως αλαζονεία. Η αμφισβήτηση του δικού μας αυτονόητου, η διατάραξη της μακάριας και φονικής βεβαιότητας που ως φαίνεται πολλοί την χρειάζονται για να λειτουργήσουν πολιτικά. Είναι αυτοί που κυκλοφορούν με την απόλυτη αλήθεια στην κωλότσεπη. Και οι οποίοι γίνονται ολοένα και περισσότεροι, ολοένα και πιο βέβαιοι, μερικοί και βίαιοι.<br />Αυτός ήταν ο τρόπος του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο για τον οποίο τον ευχαριστώ. Είναι το πιο υποκειμενικό και για μένα ίσως το πιο σημαντικό, κι έχει να κάνει με το χρέος μου που ανέφερα στην αρχή. Επειδή δεν είναι εύκολο να το ορίσω, επιτρέψτε μου μια μικρή εισαγωγή: μου είχε πει κάποιος ότι όσο καλά και να μάθουμε μια ξένη γλώσσα, όσο και να ξεχάσουμε τη δική μας, υπάρχει ένα πράγμα, μια διανοητική λειτουργία την οποία πάντα κάνουμε στη γλώσσα που μάθαμε από τη μάνα μας: το μέτρημα. Πάντα μετράμε στη μητρική μας γλώσσα. Το έψαξα γιατί μου έκανε εντύπωση και διαπίστωσα ότι έτσι είναι, αν και κανείς δεν μπορεί να το εξηγήσει. Νομίζω ότι κάτι ανάλογο ισχύει και για τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις, όταν όχι απλώς ξενιτευτούμε αλλά όταν αφομοιώσουμε την κουλτούρα μιας ξένης χώρας. Εννοώ ότι μολονότι φυλετικά ξένοι στη χώρα αυτή, χαιρόμαστε, οργιζόμαστε, ελπίζουμε, ενθουσιαζόμαστε με τα όσα συμβαίνουν ακόμα και νοσταλγούμε τα πράγματα που γνωρίσαμε εκεί. Υπάρχει όμως ένα συναίσθημα το οποίο μόνο η πατρίδα, ο γενέθλιος τόπος, μας προκαλεί: είναι η ντροπή. Μόνο για την πατρίδα ντρεπόμαστε. Σας μιλάω σαν πρώτης γενιάς Έλληνας της διασποράς. Μετά από σαράντα και πάνω χρόνια στην Αγγλία, τα πράγματα που γίνονται εκεί προκαλούν μέσα μου όλα αυτά τα συναισθήματα. Απογοητεύομαι ή οργίζομαι με τις πολιτικές επιλογές των Άγγλων, συμμερίζομαι τις απέχθειές τους, νοσταλγώ το σπίτι μου στο Λονδίνο, όποτε παίζουν αγγλικές ομάδες με ξένες θέλω να κερδίζουν. Όταν όμως στην Αγγλία συμβαίνουν πράγματα που προκαλούν τη ντροπή, και συμβαίνουν τέτοια, ξαναγίνομαι Έλληνας, διαφορετικός κι από τα μέλη της δικής μου οικογένειας. Όχι για να απαλλαγώ από ένα δυσάρεστο συναίσθημα αλλά γιατί όντως αυτό το κουμπί μόνο η Ελλάδα μπορεί να το πατήσει.<br />Νομίζω ότι το ίδιο ισχύει για την ιδεολογική μας πατρίδα, τον ιδεολογικό γενέθλιο χώρο μας. Μόνο αυτός, η Αριστερά, με κάνει, πολιτικά, να ντρέπομαι. Μόνο για την Αριστερά κοκκινίζω. Δεν αμφιβάλλω ότι αν ανήκα σε κάποιον άλλον πολιτικό χώρο ίσως, ή μάλλον σίγουρα, θα ντρεπόμουν πολύ πιο συχνά και πολύ πιο έντονα. Αυτοί όμως είναι σαν τους Άγγλους: δεν με αφορούν. Γιατί σε τελική ανάλυση ανήκουμε πραγματικά, ανήκουμε απόλυτα, μόνο στο χώρο που μπορεί να μας πληγώσει. Και τίποτα δεν είναι τόσο δικό μας, όσο εκείνο που μας πήραν άδικα. Και ο Μιχάλης; Ο Μιχάλης ήταν ο άνθρωπος που με έκανε να μη ντρέπομαι επειδή είμαι αριστερός. Αυτό είναι το μεγάλο χρέος που ανέφερα στην αρχή. Όχι μόνο ο Μιχάλης. Θα αναφέρω άλλα δύο ονόματα ανθρώπων που έφυγαν πρόσφατα: Άγγελος Ελεφάντης, Φίλιππος Ηλιού. Μπορεί συχνά να μην συμφωνούσαν, αλλά τους ένωνε ένας βαθύς και αμοιβαίος σεβασμός γιατί ήξεραν ότι οφείλουμε να σκεφτούμε ξανά, όταν έρχονται κατά πάνω μας τα δρεπανηφόρα άρματα που δεν τα έχει εξαπολύσει μόνο η αντίδραση, όπως λέγαμε παλιά, γιατί σε μερικά απ’ αυτά βλέπουμε φαντάσματα από τη δική μας ιστορία να μαστιγώνουν τ’ άλογα.<br />Επιτρέψτε μου να τελειώσω με κάτι που έγραψα πριν ένα χρόνο, όταν χάσαμε τον Μιχάλη. Από παλιά, από τότε βρεθήκαμε στο πανεπιστήμιο, γεμάτοι αισιοδοξία, ανυποψίαστοι για το μέλλον, ο Μιχάλης ήταν το αστέρι μας. Και να προσθέσω ότι σήμερα που το μέλλον έχει γίνει ένα ζοφερό παρόν, σήμερα που τον χρειαζόμαστε όσο ποτέ, ο Μιχάλης δεν είναι εδώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-6289087924669480216?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-25296087768403693022010-06-09T22:49:00.001+03:002010-06-09T22:49:59.417+03:00Βρισκόμαστε τρείς μέρες μετά από την αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας από το συνέδριο του Συνασπισμού. Ακούσαμε και διαβάσαμε πολλές απόψεις για το συγκεκριμένο γεγονός. Προσωπικά ως μέλος της Ανανεωτικής Πτέρυγας πλέον νιώθω πιο ελεύθερη να εκφράσω τις απόψεις μου και τις ανησυχίες μου. Άλλωστε ο λόγος που αποφασίζεις να ενταχθείς σε έναν πολιτικό χώρο είναι η επιθυμία να αλλάξεις τον κόσμο γύρω και να τον κάνεις καλύτερο όχι μόνο για τον εαυτό σου αλλά και γι’ αυτούς που ακολουθούν. Όταν όμως βρίσκεσαι σ’ έναν χώρο που γίνονται σεβαστές οι αποφάσεις της πλειοψηφίας και κατά κάποιον τρόπο ακυρώνονται τα δικαιώματα της μειοψηφίας παύουν να απορρέουν αξίες όπως η πολυφωνία και η συλλογικότητα και αρχίζεις να περιθωριοποιείσαι. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι οι άνθρωποι που πήραμε αυτό το πολιτικό ρίσκο δεν είμαστε σίγουροι για το που θα μας οδηγήσει αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε να εκφράσουμε και να υπερασπιστούμε ολόκληρη την κοινωνία.<br />Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της αδιαφορίας του πολίτη για τα κοινά και αυτό είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί. Αυτή η απάθεια και το πολυσυζητημένο πλέον φαινόμενο του ‘’ απολιτίκ ’’ ατόμου θέτει σε κίνδυνο τη δημοκρατία εφόσον η πραγμάτωσή της στηρίζεται στην ύπαρξη δημοκρατικών πολιτών. Γιατί δημοκρατικός πολίτης δεν είναι αυτός που μιλάει για τη δημοκρατία αλλά αυτός που αγωνίζεται να την κάνει προσωπικό του βίωμα. Και μην ξεχνάμε ότι στο ξεκίνημα του νέου εγχειρήματος χρειαζόμαστε νέα άτομα με ανησυχίες και καινούριες ιδέες για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από απαρχαιωμένες αντιλήψεις και να δούμε τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά ώστε να φανούμε αντάξιοι στις προσδοκίες της κοινωνίας. Ας προσέξουμε λοιπόν συντρόφισσες και σύντροφοι να μην κάνουμε πάλι τα λάθη του παρελθόντος και να ανασυγκροτήσουμε το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, έτσι όπως ο ιστορικός της ηγέτης, Λεωνίδας Κύρκος τον είχε ονειρευτεί.<br /><br />Άννα Τσεκούρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-2529608776840369302?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-85008275114819683722010-06-09T14:48:00.000+03:002010-06-09T14:49:03.744+03:00Την ανεξαρτητοποίηση τους από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. γνωστοποίησαν το μεσημέρι οι 4 από τους βουλευτές της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, Φώτης Κουβέλης, Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης και Γρηγόρης Ψαριανός, με επιστολή τους στον πρόεδρο της Βουλής. Επίσης προτίθεται να παραιτηθεί από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο Φώτης Κουβέλης και από τη θέση του Ζ’ αντιπροέδρου της Βουλής ο Θανάσης Λεβέντης.<br />"Τώρα το κύριο μέλημά μας είναι η απεύθυνση στην κοινωνία που αντιμετωπίζει δυσβάσταχτα προβλήματα, αλλά και η ανάδειξη των δικών μας προτάσεων" δήλωσε στη ΝΕΤ ο Φώτης Κουβέλης, τονίζοντας πως αυτό που πλέον προέχει είναι η ανασυγκρότηση της ανανεωτικής αριστεράς. Παράλληλα διέψευσε τις επαφές με στελέχη άλλων ομμάτων ενώ σε ερώτηση για τους Οικολόγους Πράσινους απάντησε πως βούληση και των τεσσάρων ,ανεξάρτητων πλέον, βουλευτών είναι η αναζήτηση συμπόρευσης με τις δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας.<br />Από την άλλη, για αλλοίωση της λαϊκής εντολής του Οκτώβρη έκανε λόγο ο Πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Απευθύναμε ύστατη έκκληση η εξέλιξη αυτή που αλλοιώνει τη λαϊκή εντολή των εκλογών του περασμένου Οκτώβρη, ο ΣΥΡΙΖΑ να εκπροσωπηθεί με 13 Βουλευτές στο Εθνικό μας Κοινοβούλιο, να μην πραγματοποιηθεί. Δυστυχώς δεν εισακουσθήκαμε».<br /><br />Σύνταξη: Νικόλας Παναγιωτόπουλος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-8500827511481968372?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-1711085051411175382010-06-09T01:32:00.000+03:002010-06-09T01:33:56.167+03:00Το Σάββατο 5/6 ο σύντροφος Φώτης Κουβέλης δήλωσε ανακοίνωσε από το βήμα του 6ου συνεδρίου του Συνασπισμού, ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα (Α.Π.) δεν θα θέσει υποψηφιότητα για τα κεντρικά όργανα, δεν θα μετάσχει στις διαδικασίες των ψηφοφοριών και τέλος ότι δεν δύναται να υλοποιήσει αποφάσεις προς μία κατεύθυνση που δεν υποστηρίζει. Πριν την εν λόγω ανακοίνωση, είχε προηγηθεί ψηφοφορία για το κείμενο βάσης των αποφάσεων του συνεδρίου, όπου πέρασε το κείμενο της πλειοψηφίας, στηριζόμενο από όλες τις τάσεις πλην της Α.Π. η οποία στήριξε το δικό της. Στη συνέχεια αποχωρήσαμε μαζικά οι σύνεδροι της Α.Π. χειροκροτώντας και φωνάζοντας το σύνθημα «εμπρός λαέ για σοσιαλισμό, ελεύθερο, ανθρώπινο και δημοκρατικό». Το γεγονός ότι η Α.Π. πραγματοποίησε αυτή την ενέργεια σίγουρα θλίβει μερικούς και χαροποιεί άλλους, το σίγουρο όμως είναι ότι αναδεικνύει ορισμένα ζητήματα που είναι άξια προσοχής.<br /><br />Αρχικά, πρέπει να αναφερθεί το γεγονός ότι ενώ ο Συνασπισμός είναι ένα κόμμα με μεγάλη παράδοση στην πολυφωνία και την δημοκρατική έκφραση των απόψεων εντούτοις, ψήφισε ένα σύνολο κανόνων που περιορίζουν σε μεγάλο βαθμό την έκφραση κομματιών που μειοψηφούν στο εσωτερικό του κόμματος. Στη συνέχεια, το κείμενο βάσης του συνεδρίου έκανε λόγο για εμβάθυνση του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, ενός εγχειρήματος που δεν μπορεί να στηρίξει με κανένα τρόπο η Α.Π.. Όταν μία συνεργασία παύει να είναι λειτουργική και αποδοτική συνήθως διακόπτεται. Κατά αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζει και η Α.Π. το ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η στρατηγική επιλογή και συμμαχία του Συνασπισμού, ήταν τελικά η κόκκινη γραμμή για την πλειοψηφία των μελών που ενστερνίζονται τις απόψεις της Ανανεωτικής Αριστεράς. Ένας χώρος, ο οποίος πρεσβεύει τον ευρωπαϊσμό, και επιδιώκει την ολοκληρωμένη οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), είναι παράλογο και υποκριτικό να συνεργάζεται την ίδια στιγμή με κόμματα και οργανώσεις που ζητούν την έξοδο της Ελλάδας από την ζώνη του ευρώ και ην Ε.Ε..<br /><br />Στο χώρο του συνεδρίου επικρατούσε μία απροσδιόριστη ένταση για όλους, ακόμη και για τα νεότερα μέλη του Συνασπισμού όπως στην δική μου περίπτωση, που μόλις πριν από μερικούς μήνες ήταν ακόμη μέλη της νεολαίας του. Κινήσεις που μπορούν να ερμηνευτούν σαν οιωνός επερχόμενης διάσπασης δεν μπορούν ποτέ να γίνονται υπό ευχάριστες συνθήκες. Παρόλα αυτά, τα γεγονότα μας γέννησαν μία απρόσμενη αισιοδοξία για όσα θα ακολουθήσουν. Ο χώρος μας, ο χώρος της Ανανεωτικής Αριστεράς, είναι ένας χώρος με μεγάλη ιστορία και η μεγαλύτερη φιλοδοξία μας είναι να συνεχίσει να υπάρχει, προσφέροντας εναλλακτικές προτάσεις στην κοινωνία, αποτάσσοντας απόλυτες απόψεις και δίνοντας τελικά βιώσιμες λύσεις.<br /><br />Δεν είναι θεμιτό, ένα κομμάτι της ελληνικής πολιτικής σκηνής που μιλάει για μεταρρύθμιση να συστεγάζεται με άλλα κομμάτια που διεκδικούν στις μέρες μας επαναστάσεις με ένοπλη πάλη. Ούτε είναι θεμιτό να συκοφαντούνται ως διασπαστές σύντροφοι που έχουν διαφορετική άποψη. Οι επιλογές της Α.Π. δεν έγιναν με σκοπό να εκβιάσουν την ηγεσία ή το κόμμα του Συνασπισμού, είναι επιλογές που πηγάζουν από τις συνειδήσεις των μελών της Α.Π. και την ανάγκη τους για την ύπαρξη μίας διαφορετικής αριστεράς.<br /><br />Η αριστερά που θέλουμε να διαμορφώσουμε και να μας διαμορφώνει, πρέπει να είναι άξια να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τις απαιτήσεις του κοινωνικού συνόλου της χώρας μας. Να δίνει μία ρεαλιστική διέξοδο από την κρίση που βιώνει η Ελλάδα και να μπορεί να ανταποκριθεί με συνέπεια και με όραμα ταυτόχρονα, στην αξιακή και ηθική έκφανση αυτής της κρίσης. Τέλος, η αριστερά που επιδιώκουμε, είτε ως μέλη του Συνασπισμού, είτε ως μέλη κάποιου άλλου πολιτικού φορέα, είτε ως ανένταχτοι αριστεροί είναι, μία αριστερά που μέσα από μία συνεχή μάχη θα παλεύει για την διατήρηση και διεύρυνση της δημοκρατίας με σκοπό την ιδανική κοινωνία και τον ιδανικό άνθρωπο.<br /><br />Παξινού-Βαφειάδου Ειρήνη<br />Σύνεδρος Π.Κ. Ηρακλείου (Κρήτης)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-171108505141117538?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-8158817222696465782010-06-08T15:18:00.002+03:002010-06-08T15:34:34.068+03:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-8dbfe5aa0aae3a32" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v24.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8dbfe5aa0aae3a32%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330119727%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D58B0FDD696301C6165CA80E247DF85540C764458.46E5A3DE12771BA1AAB53B1D16797A70E81BEAD8%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8dbfe5aa0aae3a32%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DCRWK2CQoDHv5uYwzn_uLFnYY_kk&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v24.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8dbfe5aa0aae3a32%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330119727%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D58B0FDD696301C6165CA80E247DF85540C764458.46E5A3DE12771BA1AAB53B1D16797A70E81BEAD8%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8dbfe5aa0aae3a32%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DCRWK2CQoDHv5uYwzn_uLFnYY_kk&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-815881722269646578?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-678390101152925022010-06-07T00:19:00.002+03:002010-06-07T00:20:02.901+03:00Ανασάναμε. Αυτή τη λέξη άκουγες αμέσως μετά την ομιλία του Φώτη Κουβέλη και την αποχώρηση μας από τον χώρο του συνεδρίου.<br />Χαμόγελα. Δεν θυμάμαι κάποια συνδιάσκεψη της Ανανεωτικής Πτέρυγας που τα πρόσωπα μας να μην ήταν θλιμμένα και αρρωστημένα. Αυτό το τριήμερο, όμως, τα πρόσωπα μας ήταν εντελώς διαφορετικά. Άνθρωποι μεγάλης ηλικίας που άρχισαν να ελπίζουν και να αισιοδοξούν πάλι. Οι νεολαίοι που νιώθουμε ότι απεγκλωβιστήκαμε και εμείς και έχουμε πολλή ενέργεια και πράγματα να δώσουμε σε αυτό το νέο ξεκίνημα που επιχειρούμε. <br /><br />Και πράξαμε σωστά. Η κατάσταση μέσα στον Συν/Σύριζα είχε φτάσει στο απροχώρητο. Η ταυτότητα και τα ανανεωτικά χαρακτηριστικά του Συν είχαν αλλοιωθεί εδώ και καιρό. Οι σοβαρές πολιτικές αναλύσεις είχαν δώσει τη θέση τους στα bullets της μιας σελίδας. Ο Συν είχε εκχωρήσει την ψυχή και το σώμα του στον Σύριζα. Ο αριστερισμός των γκρουπούσκουλων του .ριζ.α είχε απλωθεί σαν καρκίνος μέσα στο κόμμα και μάλιστα εκδηλωνόταν ως κακοήθης με πολύ επιθετικά χαρακτηριστικά. Σαπίσαμε. Η κοινωνία αναπόφευκτα μας γύρισε την πλάτη. Τα κύτταρα της ανανέωσης φαγώθηκαν από τον κακοήθη καρκίνο. Ο αριστερός ευρωπαϊσμός, η πολιτική οικολογία, η μεταρρυθμιστική αριστερά των προτάσεων και των βαθυστόχαστων αναλύσεων, η αριστερά που δεν λέει ένα στείρο όχι σε όλα, που δεν γλείφει τ΄ αυτιά των μαζών απλά για να γίνει αρεστή και τέλος η κουλτούρα, η αύρα που εξέπεμπε αυτός ο χώρος και τον σεβόταν όλη η κοινωνία ανεξάρτητα αν τον στήριζε με την ψήφο της ή όχι στις εκλογές, έσβησε εντελώς. <br />Αυτό που με ενδιαφέρει είναι τι κάνουμε από δω και πέρα. Η πρόκληση είναι μεγάλη και ιστορική. Πρέπει να ανταποκριθούμε και να φανούμε επαρκείς γιατί αυτό το νέο ξεκίνημα το έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία την οποία ο δικομματισμός και το Δ.Ν.Τ. πλέον την οδηγούν σε πλήρη διάλυση. Η Αριστερά πρέπει να μπει δυναμικά στο προσκήνιο όχι για να πει απλά τα αντισυστημικά συνθήματα της σε αυτούς που θέλουν να ισοπεδώσουν την ελληνική κοινωνία αλλά για να πείσει με τις ρεαλιστικές και με κόπο γεννημένες σύγχρονες προτάσεις της. Αυτό δεν μπορεί κανείς άλλος να το κάνει εκτός από την σύγχρονη, δημοκρατική, οικολογική, ανανεωτική αριστερά που οφείλει να χρησιμοποιήσει νέα εργαλεία και όχι τα απαρχαιωμένα που ως φετίχ χρησιμοποιεί ακόμα και σήμερα η αριστερά σε όλες της τις εκδοχές. Να αναζητήσουμε νέους συμμάχους που δεν θα χρειάζεται να έχουν ένδοξο αριστερό παρελθόν στο dna τους και 1 τόνο μούσια για να συμμαχήσουμε μαζί τους. Να βάλουμε προμετωπίδα στην πολιτική μας τις σύγχρονες οικολογικές αναλύσεις και να επιδιώξουμε συνεργασία με τους οικολόγους – πράσινους, καθώς και με άλλες οικολογικές συλλογικότητες – οργανώσεις. Να μείνουμε προσηλωμένοι στον αριστερό ευρωπαϊσμό και στην βαθιά μας πίστη για πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, για μια άλλη Ευρώπη των λαών της με πίστη στην κοινή μας συλλογική κουλτούρα που απορρέει από το αθάνατο πνεύμα της Γαλλικής επανάστασης και τον Διαφωτισμό. Τέλος, να συγκροτήσουμε μια νεολαία δημοκρατική που θα είναι μέσα στην κοινωνία και όχι σε μια εσωστρεφή νιρβάνα για να χαιρόμαστε απλά μεταξύ μας. Θέλει πολύ προσπάθεια, προσοχή, αργά και σταθερά βήματα.<br />Καλή μας δύναμη συντρόφισσες και σύντροφοι!<br /><br />Αντρέας Τσιμεράκης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-67839010115292502?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-17845717420590353532010-06-01T01:50:00.003+03:002010-06-01T02:02:15.529+03:00Ολοκληρώθηκε στην Πάτρα η ψηφοφορία για την εκλογή συνέδρων για το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ. Δυστυχώς η συμμετοχή ήταν μειωμένη, καθώς προσήλθε σχεδόν το 50% των μελών του κόμματος. Η Ανανεωτική Πτέρυγα έλαβε 55% (110 ψήφοι) και εκλέγει 17 συνέδρους. (15+2 μέλη της Κ.Π.Ε.). Αν η συμμετοχή ήταν μεγαλύτερη θα ήταν μεγαλύτερος και ο αριθμός των συνέδρων που θα εκλέγαμε. <br /><br />Η χαρά μας είναι διπλή γιατί εκλέχτηκαν και οι 4 νεολαίοι υποψήφιοι σύνεδροι της Ανανεωτικής Πτέρυγας κάτι το οποίο θεωρούμε ότι έχει ανάγκη ο χώρος μας.<br /><br />Από Πέμπτη ερχόμαστε να δώσουμε τη μάχη στην Αθήνα, την ύστατη μάχη...<br /><br />Αντρέας Τσιμεράκης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-1784571742059035353?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-46854315755774620252010-05-31T06:59:00.002+03:002010-05-31T07:09:24.825+03:00Στην προχθεσινή προσυνεδριακή νομαρχιακή συνέλευση δεν πήγε. Έγραφε ο ποιητής <a href="http://alonakitispoiisis.blogspot.com/2007/11/blog-post_845.html?zx=e4838312e2540105">"η δουλειά κουράζει"</a> και στην περίπτωση του - βάρδια απογευματινή - ήταν απαγορευτική κάθε δεύτερη σκέψη.<br /><br />Πρέπει επίσης να ομολογήσει ότι δεν έχει ασχοληθεί, όσο θα ήθελε, με τα εσωκομματικά - τούτον τον άγριο καιρό. Γνωρίζει - η μικρή του ιστορία βαραίνει ήδη από τα χρόνια - ότι τα Κόμματα λειτουργούν με τους δικούς τους ρυθμούς, μα τώρα πίστευε ότι οι διαδικασίες για το 6ο συνέδριο είναι σε απόλυτη αναντιστοιχία με τις ανάγκες των αριστερών πολιτών, των πολιτών... Η αρχική του θέση - το έκτακτο συνέδριο θα βλάψει και θα διαιρέσει το Κόμμα - έβρισκε τώρα μια δικαίωση, τόσο κάτω από το βάρος των πυκνών πολιτικών εξελίξεων όσο και από τις εσωκομματικές κακοήθειες - ευνοούνται σε συνθήκες πόλωσης - κακοήθειες που άρχισαν να γίνονται γάγγραινες στο φθίνον σώμα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.<br /><br />Ήταν σίγουρος και δυστυχώς επιβεβαιώθηκε... η συμμετοχή ήταν πολύ μικρή. Απελπιστικά μικρή, πενήντα άνθρωποι όλοι κι όλοι. [και δεν έφταιγε η εργάσιμη Τρίτη...]. Η τοπική οργάνωση ήταν απούσα - παρόλο την ύπαρξη βουλευτή - χωρίς εσωτερική λειτουργία και με την πλειοψηφία της διαιρεμένη σχετικά με το ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ... Αδυνατούσε και εξακολουθεί να εμπνεύσει τα μέλη της και η νομαρχιακή του Ηρακλείου, ήρθε να προστεθεί στις ανάλογες προσυνεδριακές στην υπόλοιπη Ελλάδα. Αυτό πρέπει να προβληματίσει την νέα ηγεσία - κάθε συνέδριο εκλέγει μια νέα ηγεσία - και να το αντιμετωπίσει με διαφορετική λογική... Η παλιά έχει αρκεστεί να διακηρύσσει και να επικαλείται το "Κόμμα των μελών"... <br /><br />Αν πήγαινε - το ήθελε πραγματικά πολύ - ήθελε να συνδράμει τους συντρόφους του της Ανανεωτικής Πτέρυγας και τον εισηγητή του κειμένού της... θα άκουγε την εισήγηση του γραμματέα - μια άνευρη απαρρίθμηση γεγονότων ελάχιστης σημασίας - και τρεις ακόμα εισηγήσεις... Θα είχε - όπως και όλα τα υπόλοιπα μέλη - άντε 3΄, άντε 5΄ χρόνο για τη δική του τοποθέτηση... [προς στιγμή και αν βέβαια πήγαινε σκεφτόταν να κάνει εκείνο το πάλιο κόλπο... να δηλώσει εξ` αρχής την ουσιαστική διαφωνία του με όλα τα κείμενα και να διεκδικήσει ισότιμο χρόνο με τους εισηγητές. Την τελευταία φορά έπιασε - μα τώρα που όρεξη για συνδικαλισμό...]. <br /><br />Θα έθετε λοιπόν με τρόπο λιτό το πρώτο ερώτημα: ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ; Ναι! Αλλά ΠΩΣ; Θα προσπαθούσε να αναλύσει ότι όσο η πολιτική ως σχέδιο για την αλλαγή της κοινωνίας - δηλαδή ως πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων - πνίγεται και αργοπεθαίνει στο όνομα μιας επίπλαστης "ενότητας" τόσο η συγκατοίκιση στον ΣΥΡΙΖΑ θα υπογράφει και την ταφόπλακα του ιδρυτικού μας συμβολαίου. Οφείλουμε να παραδεχθούμε και να αποτυπώσουμε στην πολιτική απόφαση του συνεδρίου μας ότι μια αριστερά ενωμένη, χωρίς επαρκή, κοινή προγραμματική βάση θα εξακολουθεί να είναι μια ανίσχυρη και ακίνδυνη αριστερά. <br /><br />Με μια κουβέντα θα περνούσε στο δεύτερο ερώτημα που συνήθισε να βάζει: ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ; Ναι! Αλλά σε ΤΙ; Εδώ - ίσως με ένα κόμπιασμα - θα άρχιζε λέγοντας ότι ο ίδιος θεωρεί αναγκαίο - καλύτερα στοιχείο της φυσιογνωμίας μας - τον πολυσυλεκτισμό του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Έναν πολυσυλεκτισμό που έχει δομηθεί πάνω σε αξιακές εκκινήσεις, στοιχείο καθοριστικό της εικοσάχρονης πορείας του χώρου. Όσο ο ΣΥΝ απομακρύνεται από αυτές τις ιδρυτικές πράξεις γέννησής του, τόσο ένα κομμάτι - εκείνο που αντλεί την ύπαρξη του από την ιστορικότητα της ανανεωτικής αριστεράς - νοιώθει αποσυνάγωγο στο κοινό μας σπίτι! Γνωρίζει ότι τα συνέδρια λύνουν τα ώριμα ζητήματα. Γνωρίζει επίσης ότι την κύρια ευθύνη την φέρει η πλειοψηφία... Με βάση αυτά τα δεδομένα θα καλούσε τους εισηγητές της πλειοψηφίας να απαντούσαν γιατί εγκατέλειψαν αυτήν την κουλτούρα συννενόησης που χαρακτήριζε το Κόμμα στην προηγούμενη πορεία του. Και θα ήταν εξίσου αυστηρός και με <a href="http://tkoronakis.wordpress.com/">τον νεότερο</a> και <a href="http://www.stratoulis.gr/">με τον παλαιότερο</a> σύντροφό του... <br /><br />Ο ίδιος δεν έθετε "κόκκινες γραμμές"... Προτιμούσε να μιλάει για ένα " κόκκινο νήμα"... και σε όσο χρόνο του απέμενε θα προσπαθούσε να το ξεδιπλώσει. Θα τόνιζε την ανάγκη η δική μας αριστερά να "σηκώσει" το βάρος δημιουργίας ενός μετώπου κατά της βίας και της τρομοκρατίας. Σήμερα που οι κοινωνικοί αγώνες γίνονται σκληρότεροι, η ομαλή διεξαγωγή τους να φέρει τη σφραγίδα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Σήμερα που όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν και κατανοούν ότι η κρίση εξελίσσεται σε παγκόσμιο φόντο, οι κοινωνικοί αγώνες να προσδοκούν την εξάπλωσή τους πέρα από τα εθνικά σύνορα και το αίτημα της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης να φέρει τη σφραγίδα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και του ΚΕΑ. Σήμερα που η απαξίωση της πολιτικής είναι γενικευμένη, η προάσπιση των θεσμών της δημοκρατίας - μαζί με την αταλάντευτη κριτική στα πρόσωπα που τους καταρακώνουν - να φέρει τη σφραγίδα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και την υπογραφή του προέδρου του... Ακριβώς γιατί από τις εξωθεσμικές λύσεις που πάντα κάποιοι επεξεργάζονται η πρώτη χαμένη θα είναι - είναι ιστορικά - η αριστερά! <br /><br />Μιλούσε όπως έγραφε με κομμάτια κι αποσπάσματα... Δεν ήξερε ή δεν ήθελε πια να μιλάει αλλοιώς... Μα ο χρόνος είχε ήδη περάσει. Το ήξερε και ζήτησε ένα λεπτό να κλείσει με μια φράση από ένα παλιότερο κείμενό του: "ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ότι μας ενδιαφέρει η προοπτική της συλλογικής δραστηριοποίησης και συζήτησης για τη μόρφωση του αναγκαίου για την κοινωνία μας προγραμματικού λόγου της μεταρρύθμισης και του αριστερού εκσυγχρονισμού. Το ζητούμενο αυτό μας αφορά όλους: Οφείλει να ενεργοποιηθεί με ανοχή και ατομική δημοκρατική στάση προς κάθε κατεύθυνση σύντομα, δίχως προκαταβεβλημένους κανόνες, βολανταριστικό στόμφο, από πρίν δοσμένους ρόλους και σεβάσμιες ιεραρχίες." [και εκτός κειμένου και με αυτό κλείνω σ. πρόεδρε]... Τούτη είναι η πρόταση μου προς το σώμα του συνεδρίου... Κλείνω με το ρητορικό ερώτημα... Μπορούμε να κάνουμε συνέδριο ουσίας; Μπορούμε; Και δηλώνω ότι ψηφίζω το κείμενο θέσεων της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΉΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ υπερασπιζόμενος την ιστορική μου καταγωγή και το ιδρυτικό συμβόλαιο που με τους - τις περισσότερους -ες συνυπογράψαμε το μακρινό πια 1992. <br /><br />Αν πήγαινε αυτά θα έλεγε... Αν πάει στο συνέδριο αυτά θα πει... Και ανάλογα θα πράξει!<br /><br /><br />Υ.Γ.1. Έσμιξαν αμέσως μετά το τέλος της συνέλευσης. <a href="http://eccoci.pblogs.gr/2010/01/573364.html">Τα παιδιά</a> και <a href="http://www.ananeotiki.gr/el/readAuthors.asp?authorID=137&page=1&textID=4448">η καθοδήγηση </a>του έκαναν την τιμή να περάσουν και να τον δουν. Τους περιποιήθηκε όσο μπορούσε [για τη νέα του δουλειά θα γράψει σύντομα] και στο τελευταίο κρασί έφτιαξαν και τη " λίστα "... Έτσι διεκδικούν τη στήριξη των μελών της Οργάνωσης Ηρακλείου. Τα αποτελέσματα αργά το βράδυ του Σαββάτου...<br /><br />Υ.Γ.2. Η Ειρήνη, ο Μανόλης, ο Χάρης και ο ίδιος θα εκπροσωπήσουν την Ανανεωτική Πτέρυγα Ηρακλείου, στο έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-4685431575577462025?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Α.ΣΤΕΓΟΣhttp://www.blogger.com/profile/07766974668683261781noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-15518020626721571222010-05-30T01:18:00.003+03:002010-05-30T01:31:58.213+03:00Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τον θάνατο ενός μεγάλου αριστερού - ευρωπαϊστή - οικολόγου - σοσιαλδημοκράτη, του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Μου κάνει εντύπωση που πολλοί τον θυμήθηκαν μετά θάνατον και τον αναφέρουν συχνά στις τοποθετήσεις τους ως παράδειγμα. Σε μια πρόσφατη συνέλευση ο σ. Βίτσας είπε μάλιστα ότι μέχρι και στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν στοιχεία της σκέψης του Μιχάλη. Να θυμήσω μόνο ότι αν ζούσε σήμερα θα ήταν αριστερός ευρωπαϊστής και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ.Θα ήταν στην ανανεωτική πτέρυγα. Ας λείπει λοιπόν η μετά θάνατον υποκρισία μερικών. Αργά τον θυμήθηκαν. Όσο ζούσε ήταν απλά εκτός κομματικού σχεδιασμού.<br />Ως νεολαίος της Ανανεωτικής Πτέρυγας δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά. Η σκέψη του όμως και οι ιδέες του ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό που είμαι στην ανανεωτική αριστερά και γι' αυτό το λόγο ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από το θάνατο του.<br /><br />Αντρέας Τσιμεράκης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-1551802062672157122?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-81206574327159351472010-05-25T14:02:00.001+03:002010-05-25T14:07:16.637+03:00<div><p>Το γεγονός που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αίσθηση από το χώρο της Αριστεράς την εβδομάδα που πέρασε ήταν ο αποκλεισμός του Φώτη Κουβέλη από το συνέδριο του Συνασπισμού. Ένας αποκλεισμός που επήλθε όχι τυχαία, αλλά μετά από παρασκηνακή απόφαση μιας άλλης τάσης του κόμματος, της Αριστερής Ανασύνθεσης. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και βουλευτής Β΄ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ μιλά στην εφημερίδα μας για το περιστατικό και τις ευθύνες του Αλέξη Τσίπρα, καθώς και για τα οικονομικά μέτρα και τις αστοχίες του Γιώργου Παπανδρέου.<br />Κυρίως, όμως, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο διάσπασης του Συνασπισμού…</p> <p><em>Τα γεγονότα που οδήγησαν στον αποκλεισμό σας από το επικεί-<br /><br />μενο συνέδριο του Συνασπισμού είναι, κ. Κουβέλη, λίγο-πολύ<br /><br />γνωστά. Θα μας διευκρινίσετε αν αυτό έχει κάποια πρακτική επί-<br /><br />πτωση σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή σας στα κομματικά όργανα;</em><br /><br /></p> <p>Όχι, υπό την έννοια ότι οιοσδήποτε, είτε είναι σύνεδρος είτε όχι,<br /><br />έχει τη δυνατότητα να εκθέσει υποψηφιότητα στο συνέδριο και,<br /><br />αν εκλεγεί στην Κεντρική Επιτροπή, μπορεί να συμμετάσχει στο<br /><br />οποιοδήποτε κομματικό όργανο. Δεν έχει σχέση εξάλλου με τη<br /><br />βουλευτική ιδιότητα, διότι στις βουλευτικές εκλογές ψηφίζει,<br /><br />ευτυχώς, ο ελληνικός λαός και αυτός ο λαός με έχει τιμήσει με<br /><br />πολλές χιλιάδες ψήφους.<br /><br /></p> <p><em>Η κομματική συνιστώσα που σας άφησε εκτός συνεδρίου<br /><br />είναι η Αριστερή Ανασύνθεση. Η ηγεσία του ΣΥΝ υπαινικτικά<br /><br />τη συσχετίζει, αν δεν κάνω λάθος, με κύκλους που επιδι-<br /><br />ώκουν να παγιώσουν εικόνα διάλυσης στο χώρο σας. Ποιοι<br /><br />είναι αυτοί οι κύκλοι;</em><br /><br />Δεν θα κάνω ερμηνεία της ανακοίνωσης του Αλέξη Τσίπρα, αλλά<br /><br />έχω τη γνώμη ότι αναφέρεται σε κύκλους που έχουν σχέση με<br /><br />συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και οι οποίοι επιδιώκουν τη διαμόρ-<br /><br />φωσή του με τον τρόπο που αυτοί αντιλαμβάνονται είτε και, εν-<br /><br />δεχομένως, τη διάλυσή του. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτό<br /><br />που συνέβη μαρτυρά ένα πράγμα: ότι ο Συνασπισμός βρίσκεται<br /><br />σε πολιτική κρίση. Ο αποκλεισμός μου αποτελεί μεθόδευση που<br /><br />αναδεικνύεται σε πολιτική πρακτική. Μια πρακτική που έχει ε-<br /><br />κτραφεί μέσα σε συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη, σε ένα κατε-<br /><br />ξοχήν αρνητικό πεδίο, που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.<br /><br /><strong></strong></p> <p><strong><span style="text-decoration: underline;">Ανοχή του ΣΥΝ στις μεθοδεύσεις<br /></span></strong><br /><em>Υποστηρίζετε ότι τέτοιες συμπεριφορές εξεθράφηκαν και εκ μέ-<br /><br />ρους της ηγεσίας του Συνασπισμού και, αν ναι, με ποιο τρόπο;</em><br /><br /></p> <p>Βεβαίως. Με την έννοια ότι υπήρξε ανοχή, πολλές φορές και υ-<br /><br />πόθαλψη. Πολλές φορές αναζητήθηκαν ισορροπίες εξαιρετικά<br /><br />επικίνδυνες, που διαμόρφωσαν συνθήκες με αποτέλεσμα τούτη<br /><br />την ώρα ο Συνασπισμός να βρίσκεται σε εσωστρέφεια, σε εσω-<br /><br />τερική αντιπαλότητα και κυρίως να απειλείται εδώ και καιρό,<br /><br />συστηματικά, με την αλλαγή της πολιτικής του φυσιογνωμίας<br /><br />και την εγκατάλειψη εκείνων των χαρακτηριστικών που έχουν<br /><br />σχέση με τη σύγχρονη ανανεωτική Αριστερά. Αυτό που έχει ση-<br /><br />μασία είναι πώς διαπαιδαγωγείται ο κόσμος του κόμματος, πώς<br /><br />αναπτύσσονται οι κομματικοί μηχανισμοί και πώς αποκτούν<br /><br />στοιχεία αδίστακτης συμπεριφοράς. Και αν το συνέδριο επιλέξει<br /><br />να αντιμετωπίσει πολιτικά προβλήματα με διαδικαστικό τρόπο<br /><br />δεν θα έχει επιτύχει απολύτως τίποτε. Το συνέδριο δεν ήταν α-<br /><br />ναγκαίο να γίνει αυτή την περίοδο και είναι χαρακτηριστικό ότι<br /><br />πολύ μεγάλο μέρος των μελών του κόμματος δεν μετέχει στις<br /><br />προσυνεδριακές διαδικασίες – πολλές φορές η συμμετοχή είναι<br /><br />και κάτω του 20%. Αυτό τι δείχνει; Ότι ο κόσμος του Συνασπισμού<br /><br />αντιλαμβάνεται την αναντιστοιχία της πολιτικής λειτουργίας του<br /><br />κόμματος ως προς τις ανάγκες της κοινωνίας.<br /><br /></p> <p><em>Έχετε επικρίνει την ηγεσία του κόμματός σας για τη μη συμ-<br /><br />μετοχή της στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Υπάρχουν<br /><br />όμως περιθώρια συνεννόησης με την κυβέρνηση, δεδομένου<br /><br />του περιεχόμενου των μέτρων που πήρε;<br /></em></p> <p>Η σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ήταν όλων των<br /><br />πολιτικών κομμάτων. Και είχα την άποψη ότι ήταν αναγκαία η<br /><br />συμμετοχή του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του<br /><br />ΣΥΡΙΖΑ. Με τις θέσεις μας, οι οποίες θα έπρεπε να κατατεθούν<br /><br />μέσα κι έξω από τη σύσκεψη. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σε<br /><br />εντάσσει σε κάποιο γενικό και αόριστο τόξο συναίνεσης. Είναι, ε-<br /><br />ξάλλου, αντιφατικό να μη μετέχεις στη σύσκεψη υπό τον Πρόε-<br /><br />δρο της Δημοκρατίας με όλες τις πολιτικές δυνάμεις και να δέχε-<br /><br />σαι να συναντηθείς με τον πρόεδρο ενός κόμματος, της ΝΔ. Δεν<br /><br />λέω ότι είναι κακό. Λέω όμως ότι είναι αντιφατικό.<br /><br /><strong></strong></p> <p><strong><span style="text-decoration: underline;">Λαθεμένοι οι χειρισμοί Παπανδρέου<br /></span></strong><br /><em>Αυτά καθαυτά τα οικονομικά μέτρα πώς τα είδατε; Υπάρχει<br /><br />περιθώριο για μια πραγματική άλλη πολιτική;<br /></em><br />Ναι, υπάρχει. Το όποιο οικονομικό αποτέλεσμα το έχουν καρπω-<br /><br />θεί οι ολίγοι, χωρίς αυτό να διαχυθεί στους αρμούς της ελληνι-<br /><br />κής κοινωνίας. Στις πλάτες του εργαζόμενου ακολουθήθηκε ει-<br /><br />σοδηματική πολιτική χρόνια ολόκληρα που οδήγησε στο να έχει<br /><br />τεράστιες απώλειες ο κόσμος της μισθωτής εργασίας. Μαζί με<br /><br />όλα αυτά υπήρξε η λεηλασία του δημόσιου αγαθού. Η διαφθορά<br /><br />κατέχει τεράστιο ποσοστό του ΑΕΠ. Και αυτό είναι το αποτέλεσμα<br /><br />μιας πολιτικής που όχι μόνο ανέχτηκε αλλά ουσιαστικά έδωσε<br /><br />δυνατότητες να λεηλατηθεί το δημόσιο αγαθό, να υπάρξει η δια-<br /><br />πλοκή. Το πρόβλημα της χώρας είναι και θεσμικό και πολιτικό.<br /><br />Αυτό που έχει σημασία είναι πώς διαπαιδαγωγείται ο κόσμος του<br /><br />κόμματος, πώς αναπτύσσονται οι κομματικοί μηχανισμοί και πώς<br /><br />αποκτούν στοιχεία αδίστακτης συμπεριφοράς. Και αν το συνέδριο<br /><br />επιλέξει να αντιμετωπίσει πολιτικά προβλήματα με διαδικαστικό<br /><br />τρόπο δεν θα έχει επιτύχει απολύτως τίποτε.<br /><br /><br /><br /><em>Μπορούσε δηλαδή ο κ. Παπανδρέου να υιοθετήσει διαφορε-<br /><br />τική πολιτική;</em><br /><br /></p> <p>Βεβαίως, με άλλη κατανομή των βαρών. Θα μπορούσε να κάνει<br /><br />άλλους χειρισμούς, ώστε να αποκλειστεί η παρουσία του ΔΝΤ και<br /><br />να αναζητηθεί το σχέδιο στήριξης μόνο από την Ε.Ε. Οι λαθεμέ-<br /><br />νοι χειρισμοί δεν είναι παρεμπίπτον ζήτημα, είναι ένα θέμα στην<br /><br />καρδιά της ασκούμενης πολιτικής. Αρνήθηκε προτάσεις που είχαν<br /><br />να κάνουν με τη δημιουργία δημόσιου χρηματοπιστωτικού πόλου,<br /><br />δημόσιας τράπεζας δηλαδή, που θα στήριζε όχι μόνο τον κατανα-<br /><br />λωτή, αλλά και την παραγωγική διαδικασία. Το μεγάλο ζήτημα<br /><br />είναι ότι σήμερα βρισκόμαστε σε διαδικασία ύφεσης, μιας ύφεσης<br /><br />που βαθαίνει, και τα εξαιρετικά επαχθή μέτρα που έχουν ληφθεί<br /><br />υπάρχει ο κίνδυνος να μην αποδώσουν, από τη στιγμή που δεν υ-<br /><br />πάρχει παραγωγική διαδικασία.<br /><br /><strong></strong></p> <p><strong><span style="text-decoration: underline;">«Ναι, ακούγεται η διάσπαση»</span></strong><br /><br /><em>Σε πρόσφατη συνέντευξή σας και σε ερώτηση για την παρα-<br /><br />μονή ή μη της Ανανεωτικής Πτέρυγας στον Συνασπισμό απα-<br /><br />ντήσατε ως εξής: «Η πολιτική εξελίσσεται εντός και εκτός των<br /><br />κομμάτων». Είναι δυνατόν να δούμε τον Φώτη Κουβέλη εκτός<br /><br />του κόμματος που αποτελεί, μεταξύ άλλων, τη μετεξέλιξη του<br /><br />Κ.Κ.Ε.;</em><br /><br />Σας μίλησα για τα βαθιά πολιτικά προβλήματα, και αυτά, στο βαθμό<br /><br />που δεν αντιμετωπιστούν, θα βαθαίνουν το υπαρκτό ρήγμα στο ε-<br /><br />σωτερικό του Συνασπισμού. Περαιτέρω πρέπει να πω, απαντώ-<br /><br />ντας στο ερώτημα αν θα υπάρξει διάσπαση ή όχι, ότι αυτό ακούγε-<br /><br />ται. Ο Συνασπισμός είναι το κόμμα που επιλέξαμε πριν από χρόνια.<br /><br />Όμως το επιλέξαμε στη βάση συγκεκριμένων πολιτικών χαρα-<br /><br />κτηριστικών, το ιδρύσαμε, το οικοδομήσαμε και το προχωρήσαμε<br /><br />αρκετά. Στο βαθμό που τα χαρακτηριστικά του αλλοιώνονται, τότε,<br /><br />πράγματι, κινδυνεύει να υπάρξει διάσπαση της πολιτικής ενότη-<br /><br />τας, της συλλογικότητας και της λειτουργίας του κόμματος.<br /><br /></p> <p><em>Αυτό πρακτικά τι σημαίνει, κ. Κουβέλη; Ότι θα εξωθηθείτε,<br /><br />όπως λέτε, σε ένα άλλο κόμμα; Σε ένα νέο κόμμα; Ή μήπως<br /><br />εκτός πολιτικής;</em><br /><br />Είμαστε φορείς συγκεκριμένων απόψεων για την Αριστερά. Η<br /><br />σχέση μου μαζί της είναι βιωματική, κατά συνέπεια όλα όσα είπα<br /><br />έχουν σχέση με την εμμονή μου στην υπόθεση της Αριστεράς,<br /><br />στην οποία πιστεύω, όχι γενικά κι αόριστα, αλλά ως μια δυναμική<br /><br />που μπορεί να αναπτύσσεται και να διαμορφώνει συνθήκες μετα-<br /><br />τόπισης της πολιτικής από τη συντηρητική θέση, στην οποία βρί-<br /><br />σκεται σήμερα, σε προοδευτική αριστερή κατεύθυνση. Αυτό για<br /><br />μένα είναι το ζητούμενο, και τίποτε άλλο.</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-8120657432715935147?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Nikolasrefhttp://www.blogger.com/profile/00646175905650203843noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-13461678347350669402010-05-19T02:13:00.002+03:002010-05-19T02:14:31.682+03:00Το ζήσαμε και αυτό…Μετά από άθλιες μεθοδεύσεις ο σ. Φώτης Κουβέλης δεν εκλέχτηκε σύνεδρος στο επικείμενο έκτακτο συνέδριο – παρωδία του ΣΥΝ. Όχι, δεν ήταν δημοκρατική απόφαση της βάσης της Π.Κ. Καλλιθέας. Ήταν μεθόδευση των μελών της Αριστερής Ανασύνθεσης. Κάποιων <<συντρόφων>> που αν θυμάστε πριν κάποιους μήνες μαζί με τα άλλα παπαγαλάκια του ΣΥΡΙΖΑ ζητάγανε να παραιτηθεί από βουλευτής. <br /> <br />Φυσικά, αυτή η ενέργεια δεν στρέφεται μόνο εναντίον του σ. Φώτη Κουβέλη αλλά είναι η συνέχεια στο παιχνίδι στοχοποίησης του εσωτερικού εχθρού, της Ανανεωτικής Πτέρυγας που το παρακολουθούμε να παίζεται εδώ και καιρό. <br /> <br />Θεωρώ ότι έχει έρθει ο καιρός για τις μεγάλες αποφάσεις (επιτέλους) συντρόφισσες και σύντροφοι. Με μια προϋπόθεση…ΌΛΟΙ/ΕΣ ΜΑΖΙ!! Για τις ιδέες μας, για την Ανανεωτική Αριστερά. <br /> <br />Αντρέας Τσιμεράκης <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-1346167834735066940?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-73657388089667718812010-05-10T14:48:00.001+03:002010-05-10T14:49:51.109+03:00Μπήκες επιτέλους μετά από τρελές ώρες διαβάσματος σε αυτήν την αναθεματισμένη Νομική. Στη συνέχεια, μετά από αμέτρητες ώρες παρακολούθησης των διαφόρων Δικαίων είσαι σχεδόν έτοιμος να πάρεις πτυχίο. Τι όμως έπεται στη συνέχεια?<br />Δυστυχώς, δυσοίωνες προοπτικές προβλέπονται μετά τη λήψη του πτυχίου Νομικής. Ειδικότερα, για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του δικηγόρου, καθώς προηγείται υποχρεωτικά 18μηνη άσκηση σε δικηγόρο. Εκεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι ασκούμενοι δεν ασχολούνται με νομικές εργασίες, όπως η σύνταξη δικογράφων, αλλά αναλώνονται σε βοηθητικές εργασίες προς εξυπηρέτηση του δικηγόρου τους, όπως φωτοτυπίες, σήκωμα τηλεφώνου, ακόμα και… ψήσιμο καφέ!<br />Και βέβαια, η άσκηση αποτελεί μια «μαύρη ζώνη» του Εργατικού Δικαίου, αφού σύμφωνα με τον Κώδικα Δικηγόρων δε θεωρείται εξαρτημένη εργασία, ούτε όμως και δικηγορία. Στην πράξη θεωρείται ως ένας συνδυασμός μαθητείας και παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών, που αμείβεται κατά την προαίρεση του δικηγόρου. Κι όλα αυτά, ενώ κατά τη Νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, όταν κύριο στοιχείο της μαθητείας είναι η προσφορά εργασίας, τότε υποκρύπτεται εξαρτημένη εργασία και εφαρμόζονται πλήρως οι διατάξεις του Εργατικού Δικαίου.<br />Στην πράξη λοιπόν, ενώ ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης έχει καθιερώσει κατώτατη αμοιβή 300 € το μήνα, δεν ελέγχεται η τήρηση της διάταξης αυτής, ούτε προβλέπονται κυρώσεις για τους παραβάτες δικηγόρους, με αποτέλεσμα να παραμένει κενό γράμμα. Παρ’ όλα αυτά, κατά τη διάρκεια της φοίτησης στη σχολή τα προβλήματα της άσκησης φαντάζουν μακρινά, ενώ κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι απόφοιτοι πρόθυμα περνούν αυτόν το μικρό Γολγοθά, ονειρευόμενοι ίσως την καταξίωση ενός Λυκουρέζου ή ενός Κούγια. Η αλήθεια είναι πως η δικηγορία αποτελεί ακόμα σχετικά ικανοποιητική επαγγελματική διέξοδο, με τη συνεχή όμως αύξηση των δικηγόρων όλο και λιγότεροι είναι αυτοί που μπορούν να εξασφαλίζουν το βιοπορισμό τους.<br />Είναι όμως η δικηγορική άσκηση με τις προαναφερθείσες συνθήκες, τις οποίες ανέχονται οι ασκούμενοι με την ελπίδα να βρουν μια θέση στον ήλιο, η μόνη λύση?<br />Είναι φανερό καταρχήν ότι στον άμεσο χρονικό ορίζοντα θα πρέπει να διεκδικηθούν μια αξιοπρεπής μηνιαία αμοιβή, κοινωνική ασφάλιση και ενασχόληση αποκλειστικά με νομικές εργασίες. Βεβαίως όμως ορισμένα βαθύτερα αίτια για αυτήν την κατάσταση, σε συνδυασμό με την νοοτροπία της υποταγής ώστε να κερδηθεί ο πολυπόθητος διορισμός του δικηγόρου, απαιτούν ριζικότερη αντιμετώπιση, ώστε να επιτευχθεί πραγματική λύση.<br />Συγκεκριμένα, πολλοί δικηγόροι δε θα έπαιρναν ποτέ κάποιον ασκούμενο εάν ήταν υποχρεωμένοι να τον πληρώνουν, λόγω οικονομικής ένδειας και έλλειψης φόρτου εργασίας. Έτσι λοιπόν, πολλοί απόφοιτοι Νομικής δε θα κατάφερναν να γίνουν δικηγόροι. Και αν ακόμα κουτσά-στραβά ολοκληρωθεί η άσκηση το πρόβλημα απλώς μετατίθεται, καθώς η απορρόφηση του συνεχώς διογκούμενου αριθμού πτυχιούχων Νομικής καθίσταται ολοένα και δυσκολότερη. Η κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ασκουμένου αποτελεί ορθή θέση, θα πρέπει όμως να συνυπολογιστεί και αυτός ο παράγοντας όταν προβάλλονται παρόμοια αιτήματα. ‘Έτσι χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η υπερσυσσώρευση των φοιτητών Νομικής. <br />Διευκρινίζω όμως: εάν με τις υπάρχουσες συνθήκες περιοριστούν οι εισακτέοι στις σχολές υψηλής ζήτησης, όπως είναι η Νομική, θα πρέπει αυτοί να στραφούν σε άλλα επαγγέλματα, με λιγότερες απολαβές και μικρότερη κοινωνική καταξίωση. Είναι ασφαλώς κατανοητή η προσπάθεια αποφυγής αυτής της κατάστασης, όπως όμως είναι αληθές ότι δεν μπορούν να εξασφαλιστούν ικανοποιητικές συνθήκες φοίτησης, άσκησης και επαγγελματική αποκατάσταση για όλο το σημερινό πλήθος από φοιτητές Νομικής. Αυτό ειδικότερα θα πρέπει να αναλογιστούν διάφορες σταλινικές ομάδες που αρνούνται τον περιορισμό του αριθμού των εισακτέων, αγνοώντας ότι την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης εισάγονταν κάθε χρόνο στο τμήμα Νομικής του Πανεπιστήμιου της Μόσχας περίπου… 25 φοιτητές. Ποια είναι λοιπόν τελικά η απάντηση?<br />Η απάντηση υπάρχει, όμως από ατολμία ίσως και αυτός ακόμα ο επίσημος εκφραστής της, η Αριστερά, διστάζει να την ξεστομίσει. Είναι η εξίσωση ή τουλάχιστον η όσο το δυνατόν μικρότερη διαφοροποίηση των απολαβών όλων των ανθρώπων. Μπορείτε να το πείτε σοσιαλισμό, κομμουνισμό ή κοινοκτημοσύνη, η ουσία όμως είναι μία. Από άλλη οπτική, η λύση είναι η απάλειψη της πεποίθησης περί της ανωτερότητας της πνευματικής εργασίας σε σχέση με τη χειρωνακτική, και γενικά της κατηγοριοποίησης των εργασιών σε βαθμίδες χρηματικής αντιστοιχίας. Ο δικηγόρος ασφαλώς τελεί ένα πολύ σημαντικό λειτούργημα, δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος να έχει μεγαλύτερο κοινωνικό status από έναν εργάτη, ή εν προκειμένω από έναν ασκούμενο.<br />Δεν έχω βέβαια απάντηση στο ερώτημα, αν θα πρέπει πρώτα να αλλάξουν οι υλικές συνθήκες ή η συνείδηση των ανθρώπων για να επιτευχθεί η επιθυμητή αλλαγή. Ενδεχομένως οι δύο αυτοί παράγοντες θα προχωρούν μαζί αλληλοεπιδρώντας. Τα δεδομένα πάντως είναι αυτά, και προς τα εκεί θα πρέπει να στραφούμε.<br /><br />Μαρία Λεβέντη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-7365738808966771881?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-23062798958238928202010-05-07T14:50:00.002+03:002010-05-07T14:52:58.998+03:00Ευστοχότατη ομιλία του Γρηγόρη Ψαριανού στη βουλή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-2306279895823892820?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-6166977374405380382010-05-05T22:46:00.003+03:002010-05-05T22:48:11.077+03:005 ΜΑΪOY 2010<br />ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ!<br /><br />ΟΧΙ στη συντριβή των λαών από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, <br />τις κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Ένωση<br /><br />ΝΑΙ στη ριζική αλλαγή των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης<br /><br /><br />Το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς εκφράζει την αλληλεγγύη του στις λαϊκές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα και στη γενική απεργία στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Πέρα από τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, η παρούσα οξεία κρίση είναι σύμπτωμα της κρίσης του δημόσιου χρέους, η οποία είναι γενικευμένη και επιδεινώνεται παντού. Αν οι αγορές κερδίσουν εις βάρος της Ελλάδας, θα στραφούν με νέα ορμή σε άλλες χώρες. Η αντίσταση του ελληνικού λαού είναι μια ευκαιρία για όλους μας, αφού σε όλες τις χώρες και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αγωνιζόμαστε ενάντια στον εκβιασμό των χρηματοπιστωτικών αγορών, στις ακραίες πολιτικές λιτότητας και για τη διαμόρφωση εναλλακτικών λύσεων. <br /><br />Οι τράπεζες, οι κυβερνήσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ επιβάλλουν στον ελληνικό λαό δραστικό περιορισμό των δημοσίων δαπανών, των δημοσίων υπηρεσιών, των μισθών, των συντάξεων και της κοινωνικής προστασίας. Εφαρμόζουν μια πολιτική που οδηγεί στην ύφεση, την ανεργία, τη μείωση των δημοσίων εσόδων και στην αύξηση του αριθμού των ατόμων που θα εξαρτώνται από τα κοινωνικά βοηθήματα. Οι επιβαλλόμενες πολιτικές λιτότητας οδηγούν σε αδιέξοδο και θα αποτύχουν, με τους λαούς να είναι τα θύματα αυτού του ολοκληρωτικού ολέθρου! Όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη θα υποχρεωθεί να επωμιστεί το βάρος αυτών των πολιτικών για πολλά χρόνια. <br /><br />Τα κράτη υποχρεώνονται να παρέχουν εγγυήσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές, υποκύπτοντας στις απαιτήσεις τους, ενάντια στις ανάγκες των λαών. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί να διακινήσει δισεκατομμύρια ευρώ για τη σωτηρία των τραπεζών, αλλά όχι για τη σωτηρία ενός κράτους! Αυτό που στις μέρες μας ονομάζεται “βοήθεια στην Ελλάδα”, αποτελεί στην πραγματικότητα στήριξη των πιστωτών και απαράδεκτη πίεση στον ελληνικό λαό, στις κοινωνικές ανάγκες του, την αξιοπρέπεια και την κυριαρχία του. <br /><br />Οι προβλέψεις για την ανάπτυξη αποδεικνύουν την αποτυχία της Στρατηγικής της Λισσαβόνας: Ο ΟΟΣΑ προβλέπει ανάπτυξη ύψους 1.3% για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά για τις ΗΠΑ και τις αναπτυσσόμενες χώρες είναι 3.4% και 6% αντίστοιχα. Αυτό αποδεικνύει ότι η κρίση στην Ευρώπη δεν είναι μόνο συνέπεια της παγκόσμιας κρίσης, αλλά οφείλεται επίσης στην ίδια τη φύση της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, στη μονεταριστική αντίληψη σύμφωνα με την οποία ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι ο κυρίαρχος νόμος. Είναι μια εικόνα ζούγκλας, όπου οι ισχυρότεροι κερδοσκοπούν σε βάρος των ασθενέστερων που πληρώνουν τα σπασμένα. Αντί να καταπολεμήσουν τις ανισότητες, τα κράτη επέλεξαν να μειώσουν τις δημόσιες δαπάνες και άνοιξαν, μ’ αυτόν τον τρόπο, τον δρόμο στο κεφάλαιο για την κατάκτηση ενός όλο και μεγαλύτερου μέρους του παραγόμενου πλούτου. <br />Οι λαοί δεν θα πληρώσουν την κρίση! Οι κυβερνήσεις πρέπει να αλλάξουν τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Για να το κάνουν αυτό, πρέπει να σταματήσουν να υπακούουν στους ειδικούς των αγορών και να ξαναφέρουν στη ζωή τη δημοκρατία. <br /><br /><br /><br /><br />1. Είναι επείγουσα ανάγκη να σταματήσουμε το κύμα της κερδοσκοπίας: Αντί να σπαταλούνται χρήματα για την πληρωμή τόκων στις τράπεζες, πρέπει να βάλουμε σε κίνηση μια κοινωνικά και περιβαλλοντικά χρήσιμη οικονομία. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να μπορεί να δανείζει στα κράτη με χαμηλά επιτόκια. Αυτό θα περιόριζε τη δύναμη των τραπεζών και των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Σε κάθε χώρα, πρέπει να δημιουργηθεί ένας δημόσιος τραπεζικός πυλώνας, υπό τον έλεγχο του κράτους και της κοινωνίας, έτσι ώστε οι πιστώσεις να μην στρέφονται στην κερδοσκοπία, αλλά να λειτουργούν για το κοινό καλό. Ζητάμε τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δημόσιου φορέα αξιολόγησης.<br />2. Πρέπει να σταματήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, να αναπτυχθεί ο δημόσιος τομέας και να ληφθούν μέτρα που θα εμποδίζουν την αστάθεια που προκαλούν οι κερδοσκοπικές επενδύσεις ορισμένων επιχειρηματικών στελεχών. Είναι αναγκαίο να σταματήσει η ιδιωτικοποίηση των συνταξιοδοτικών συστημάτων, η οποία αποτελεί έναν από τους μηχανισμούς χρηματιστικοποίησης της οικονομίας. Η Ε.Ε. πρέπει να αποφασίσει την επιβολή ελέγχου και φορολογίας των ροών των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων και του εισοδήματος από τις χρηματοπιστωτικές επενδύσεις. <br />3. Το ευρώ δεν πρέπει να είναι εργαλείο ανταγωνισμού, βασισμένο στο Σύμφωνο Σταθερότητας το οποίο σχεδιάστηκε για να μειώνει τις κοινωνικές επενδύσεις στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Ο ασφαλέστερος τρόπος εξόδου από την κρίση θα ήταν ένα σύμφωνο συνεργασίας και αλληλεγγύης που θα είχε κοινούς στόχους για τις ευρωπαϊκές χώρες, για την παραγωγή, την έρευνα, τις κοινωνικά και οικολογικά χρήσιμες υπηρεσίες, την ισότητα στους μισθούς ανδρών-γυναικών, την προς τα πάνω εναρμόνιση των μισθών και την κοινωνική προστασία. <br />4. Ένας πραγματικός ευρωπαϊκός προϋπολογισμός είναι αναγκαίος, που θα μειώνει τις ανισότητες, θα συντονίζει τις πολιτικές για μια νέου τύπου ανάπτυξη, θα υιοθετήσει ενιαία φορολόγηση του κεφαλαίου, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο ανταγωνισμός μεταξύ εργαζομένων και μεταξύ χωρών ή περιφερειών.<br />5. Οι στρατιωτικές δαπάνες που προβλέπει η Συνθήκη της Λισσαβόνας πρέπει να μειωθούν δραστικά, ιδιαίτερα στην Ελλάδα.<br />6. Τέλος, είναι επείγον να μειωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, σε συνάρτηση με τις ανάγκες του ελληνικού λαού:<br />- Οι τράπεζες που κερδοσκοπούσαν στις πλάτες των λαών, να υποχρεωθούν να συμβάλουν σ’ αυτή τη μείωση. Ταυτόχρονα, να τους επιβληθεί η υποχρέωση παραίτησης από ορισμένες απαιτήσεις τους και από την είσπραξη τοκοχρεολυσίων με υπερβολικά υψηλά επιτόκια. Ένα χρεοστάσιο 3 ή 5 ετών θα μπορούσε να δώσει τον χρόνο για την επανεκκίνηση των οικονομιών που βρίσκονται σε κρίση και την αύξηση των δημόσιων εσόδων.<br />- Αν το ΔΝΤ ήθελε να είναι χρήσιμο, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα ειδικά τραβηκτικά δικαιώματα για να χρηματοδοτήσει τις ελληνικές δημόσιες δαπάνες. <br /><br /><br />Ο ταξικός αγώνας στην Ευρώπη βρίσκεται σε σημείο καμπής.<br /><br /><br />Το κεφάλαιο δεν κρύβει πια το αληθινό του πρόσωπο: όλοι οι εκπρόσωποί του έχουν ενωθεί ενάντια στους λαούς. Η βιαιότητα των μέσων που χρησιμοποιούνται από το Μέτωπο του κεφαλαίου, δείχνει την αποφασιστικότητά τους. Ενάντια σε όλους αυτούς χρειαζόμαστε μια κοινωνική και πολιτική δυναμική, ώστε να οικοδομήσουμε ένα ενωτικό, Ευρωπαϊκό Μέτωπο, φορέα εναλλακτικών προτάσεων, που θα απαντούν στις ανθρώπινες και οικολογικές ανάγκες.<br /><br />Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς θέλει να φανεί χρήσιμο στην οικοδόμηση αυτού του Μετώπου. Γιατί αυτό που αμφισβητείται σήμερα είναι η επιβίωση όλων των ευρωπαϊκών λαών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-616697737440538038?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-47447989303545665422010-04-26T02:47:00.001+03:002010-04-26T02:48:07.061+03:00Σε μια ΚΠΕ που κατά τη διάρκεια των εργασιών της δεν συμμετείχαν περισσότερα από το 50% των μελών του οργάνου η ΚΠΕ του ΣΥΝ κατέληξε τελικά σε απόφαση για τις πολιτικές εξελίξεις όπως διαμορφώθηκαν μετά την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της ευρωζώνης και του ΔΝΤ . Κύρια πρόταση δράσης η πρόταση για τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την απόρριψή του.<br /><br />Από την πλευρά της Ανανεωτικής Πτέρυγας(Δ. Χατζησωκράτης) κατατέθηκε για ψήφιση συνολικό εναλλακτικό κείμενο απόφασης. Κύρια πρόταση δράσης η διεκδίκηση συζήτησης της Σύμβασης στη Βουλή και η επιδίωξη της απόρριψής της από το σύνολο των βουλευτών.<br /><br /><br />ΠΡΟΤΑΣΗ της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ<br /><br />ΠΛΑΤΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΑΝΤΙΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ, ΕΙΡΗΝΙΚΕΣ, ΜΑΖΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ<br /><br />1. Η Ελλάδα οδηγείται σε διαπιστωτική πράξη μειωμένης κυριαρχίας με την αίτηση της κυβέρνησης ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ.<br /><br />2. Για τη ζοφερή αυτή εξέλιξη οι ευθύνες των αλληλοδιάδοχων κυβερνήσεων του δικομματισμού είναι τεράστιες. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οδήγησαν την χώρα σε τεράστια ελλείμματα και υπέρογκο χρέος. Σε συνθήκες δανεισμού τριτοκοσμικών χωρών.<br /><br />Η δημοσιονομική κρίση της ελληνικής οικονομίας ανέδειξε με δραματικό τρόπο τα αδιέξοδα του κοινωνικοοικονομικού προτύπου που οικοδομήθηκε στη χώρα ύστερα από τη μεταπολίτευση.<br /><br />3. Οι ευθύνες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι πελώριες. Ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας όταν το μέγεθος των προβλημάτων και της κρίσης είχαν παροξυνθεί με την πενταετή διακυβέρνηση της ΝΔ.<br /><br />Το υπέρογκο δημόσιο χρέος και έλλειμμα υποχρέωναν σε δημοσιονομικές προσαρμογές και μεγάλες μεταρρυθμίσεις.<br /><br />Οι επιλογές για την αντιμετώπιση του μείζονος προβλήματος μέσα από άνισες και αδικαιολόγητες οριζόντιες περικοπές στις δαπάνες, στις αποδοχές των δηµοσίων υπαλλήλων αδιακρίτως, καθώς και οι επι µέρους διορθώσεις στο φορολογικό που παζαρεύονταν ως την τελευταία στιγµή, αντί για µια ολοκληρωμένη, ριζική μεταρρύθμιση που να πείθει, ήσαν τα αποτελέσματα πολιτικής αδυναμίας να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις και νεοφιλελεύθερες επιλογές και να συγκρουστεί με κυρίαρχα στρώματα και δυνάμεις του κεφαλαίου. Ανατρέπουν άρδην το προεκλογικό πρόγραμμα με το οποίο εκλέχθηκε το ΠΑΣΟΚ.<br /><br />4. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει βαρύτατες ευθύνες γιατί σπατάλησε πολιτικό χρόνο, δεν διαμόρφωσε τις κατάλληλες συμμαχίες στον Ευρωπαϊκό χώρο που θα μπορούσαν να καταλήξουν σε πολύ διαφορετικό μηχανισμό στήριξης και προοπτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις άλλες χώρες που απειλούνται.<br /><br />5. Οι ραγδαίες εξελίξεις στην Ελλάδα αναδεικνύουν ότι η Ε.Ε. στερείται της πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσής της. Η απόφαση – συμβιβασμός της Ευρωζώνης της 25/03/10 για ένα μηχανισμό μελλοντικού δανεισμού της Ελλάδας σφραγίστηκε από τη συντηρητική, αυταρχική σφραγίδα της Γερμανικής κυβέρνησης, ανέχεται την ασυγκράτητη κερδοσκοπία, ακόμα και των κρατών –μελών, και κυρίως υπονομεύει τις προοπτικές συνοχής των χωρών του ευρώ με την πρόσκληση εμπλοκής προς το ΔΝΤ.<br /><br />Η κατεύθυνση που εξυπηρετεί τους λαούς της Ευρώπης και τον ελληνικό λαό δεν είναι κάθε χώρα να δίνει μόνη τη μάχη κατά της κερδοσκοπίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Οι προτάσεις της αριστεράς πρέπει να συνδυάζονται με τους στόχους αλλαγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση προς την επείγουσα κατεύθυνση της ομοσπονδιακής δημοκρατικής ενοποίησης με πρώτους στόχους τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του τραπεζικού συστήματος και των χρηματαγορών από πολιτικούς θεσμούς, την απεμπλοκή από τους ασφυκτικούς δημοσιονομικούς κανόνες και αποδοχή της βαρύτητας των κριτηρίων απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας, τη στήριξη του ευρώ με ισχυρό κοινοτικό προϋπολογισμό, τη στήριξη χωρών όταν δέχονται τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, δηλαδή κοινή οικονομική πολιτική.<br /><br />6. Η εμπλοκή και η αποδοχή της δανειοδότησης από το ΔΝΤ αποτελεί κορυφαίο λάθος επιλογής. Το ΔΝΤ με τις συνταγές και τις παρεμβάσεις του αποτελεί όχι τυχαία την ακραία και απευκταία λύση καταφυγής. Και μόνο η κεντρική πρόταση του επικεφαλής για την υποχρεωτική είσοδο της χώρας στον αποπληθωρισμό υποδεικνύει την αναγκαιότητα με κάθε τρόπο να αποτραπεί το ΔΝΤ.<br /><br />Καμία πολιτική δύναμη και κανένας έλληνας πολίτης δεν είναι δυνατόν συνειδητά να αποδέχεται η χώρα μας να εμπλακεί σε σπειροειδή κάθοδο και ύφεση όχι μόνο τριετίας αλλά ορίζοντα εικοσαετίας.<br /><br />7. Η χώρα μας έχει εισέλθει σε μια περίοδο σοβαρών ανακατατάξεων. Απαιτείται από όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις εγρήγορση, αποφασιστικότητα, αίσθημα ευθύνης και προτάσεις για την πορεία του τόπου, χωρίς να παραγνωρίζεται η απόλυτη ευθύνη των μέχρι σήμερα χειρισμών και τραγικών παραλήψεων από τις δυνάμεις που έχουν κυβερνήσει τον τόπο από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.<br /><br />Ο ΣΥΝ πρότεινε εγκαίρως και επιμένει για την έκδοση των «λαϊκών ομολόγων» ως ένα μέτρο άντλησης ενός τμήματος των δανειακών αναγκών αποφόρτισης των ακραίων κερδοσκοπικών πιέσεων, τουλάχιστον των του ποσού των 10 δις που η χώρα χρειάζεται μέχρι τις 19 Μαΐου.<br /><br />Αυτές τις δύσκολες στιγμές ο ΣΥΝ επιμένει όχι στις εφήμερες λύσεις αλλά στην προοπτική. Οι δανειακές ανάγκες της χώρας δεν εξαντλούνται ς μόνο στην κάλυψη των ληξιπρόθεσμων οφειλών.<br /><br />Η διάθεση και η αξιοποίηση των υπολοίπων είναι μείζον ζήτημα.<br /><br />Είναι απολύτως αναγκαίο να μην βαδίσουμε στην πεπατημένη. Πρέπει να υπάρξει ένας αναπτυξιακός σχεδιασμός και πρόγραμμα, όπου η κυβέρνηση οφείλει να ακολουθήσει μια πολιτική για σχεδιασμένη αειφόρο ανάπτυξη και πράσινη-οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας.<br /><br />Ο ΣΥΝ οφείλει να αναδείξει ότι υπάρχει άλλος δρόμος που θα προβλέπει:<br /><br />- Την επιβεβλημένη μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους να μη φορτωθεί στις πλάτες των συνήθων υποζυγίων αλλά να συνδυαστεί με βαθιά αλλαγή του κράτους, του άδικου φορολογικού συστήματος, της διαχείρισης των χρημάτων του δημοσίου, του παραγωγικού αλλά και του καταναλωτικού προτύπου, επιλογών και νοοτροπιών σπατάλης, διαφθοράς.<br /><br />- Την εξοικονόμηση πόρων για την υγεία και την παιδεία για την εφαρμογή κοινωνικών πολιτικών που θα μειώνουν πραγματικά τις ανισότητες.<br /><br />- Την προώθηση νέων οικολογικών επιλογών στην ανάπτυξη και στην ενεργειακή πολιτική, να περιορίσει δραστικά τη σπατάλη φυσικών πόρων, την καταστροφή του περιβάλλοντος.<br /><br />8. Είναι πολιτικό και θεσμικό σκάνδαλο να μην υπάρχει καμία ενημέρωση της εθνικής αντιπροσωπείας για όσα συζητούνται τώρα πίσω από τις κλειστές πόρτες των υπουργείων με τους διεθνείς ελεγκτές και τα οποία θα δεσμεύουν την χώρα για πολλά χρόνια..<br /><br />Ο ΣΥΝ καλεί την κυβέρνηση να απορρίψει το σύστημα των προτάσεων που θα υποβάλλει το ΔΝΤ προκειμένου να μην υπογραφεί η σύμβαση δανειοδότησης.<br /><br />Η κυβέρνηση οφείλει σε κάθε περίπτωση να φέρει τη Συμβαση με το ΔΝΤ για επικύρωση στη Βουλή. Η τυπική νομιμοποίηση δεν μπορεί να καλύψει την ουσιαστική πολιτική δημοκρατική ανάγκη να συζητήσει και μέσα από ονομαστική ψηφοφορία να αποφασίσει το ελληνικό κοινοβούλιο.<br /><br />9. Ο ΣΥΝ απορρίπτει ως αποπροσανατολιστικές προτάσεις που αναφέρονται:<br /><br />- στην όποια προσωρινή ή και μακροπρόθεσμη έξοδο της χώρας από την ΟΝΕ και το ευρώ προκειμένου είτε για να μην δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα στην ευρωζώνη, όπως αντιδραστικές και συντηρητικές δυνάμεις προτείνουν, είτε για να αποκτήσει η χώρα δυνατότητες εσωτερικού ελέγχου και δυνατότητες υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, όπως υπεραριστερές δυνάμεις προτείνουν. Σε κάθε περίπτωση μια τέτοια προοπτική οδηγεί σε μεγάλη υποτίμηση και σε δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.<br /><br />- στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με τους μεγάλους πιστωτές του εξωτερικού. Οι χρονικές αναπροσαρμογές αναμφισβήτητα αποτελούν συνήθη πρακτική των χωρών. Η απαλοιφή όμως μέρους του χρέους, σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να είναι αποδεκτή για χώρες του 3ου και 4ου κόσμου. Δεν θα είναι αποδεκτή από τους πιστωτές, στους οποίους και πάλι θα είμαστε υποχρεωμένοι να καταφύγουμε, για χώρες της ευρωζώνης. Η άρνηση και αδυναμία προώθησης τέτοιων επιλογών θα έχει ως συνέπια την στάση των πληρωμών, δηλαδή την πτώχευση και την και την σίγουρη επέλαση του ΔΝΤ για τις περαιτέρω διευθετήσεις.<br /><br />10. Ο ΣΥΝ θεωρεί ότι πρώτη προτεραιότητα σήμερα αποτελεί η συσπείρωση δυνάμεων κοινωνικών, επιστημονικών, πολιτικών που δεν περιορίζονται στην καταγγελία αλλά αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να διαμορφώσουν συνολική πρόταση ευθύνης και διεξόδου και να την διαδώσουν στην κοινωνία, πρόταση πραγματικά εναλλακτική, υπέρ των εργαζομένων.<br /><br />Σε αυτή την πορεία καθοριστικός θα είναι ο ρόλος των κινητοποιήσεων των εργαζομένων. Τη ζυγαριά δεν θα τη γείρουν μικρές επιμέρους κινητοποιήσεις, που δεν αλλάζουν τους συσχετισμούς. Ούτε βέβαια η μονιμοποίηση των βίαιων επεισοδίων που αναστατώνουν και αποδιώχνουν τα πιο αδύνατα κοινωνικά στρώματα. Ο τόπος, η υπόθεση της εναλλακτικής πορείας απαιτούν μαζικές, πλατύτατα ενωτικές κινητοποιήσεις, μακριά από τις σημερινές μικροκομματικές διαιρετικές νοοτροπίες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-4744798930354566542?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-55637433880040840512010-04-26T02:44:00.003+03:002010-04-26T02:46:23.366+03:00*Ησασταν ένας από τους ευρωβουλευτές που πρωτοστάτησε στη στήριξη της Ελλάδας. Γιατί το κάνατε αυτό;<br /><br />-Εχω μια σταθερή θέση. Είμαι πάντα αλληλλέγυος στον αδύναμο. Ημουν αλληλέγγυος στους Βόσνιους απέναντι στην επιθετικότητα των Σέρβων, όσο κι αν δεν άρεσε στους Ελληνες. Τώρα είμαι αλληλέγγυος στους Ελληνες στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης. Η Ευρώπη πάσχει από έλλειψη αλληλεγγύης. Κατά τα άλλα βρίσκω ότι ο προϋπολογισμός της Ελλάδας για εξοπλιστικά προγράμματα είναι σκανδαλώδης. Ενας τέτοιος προϋπολογισμός προετοιμάζει το έδαφος για τη διαφθορά, αφού ο τομέας των στρατιωτικών εξοπλισμών είναι παγκοσμίως ο πιο διεφθαρμένος. Αν η Ελλάδα θέλει ασφάλεια και με δεδομένο ότι αποτελεί μέλος της Ε.Ε., η Ενωση έπρεπε να εγγυάται την ασφάλειά της. Βρίσκω σκανδαλώδες το γεγονός ότι, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων που έγιναν με σκοπό τη βοήθεια στην Ελλάδα, αναγκάσαμε τη χώρα σας να αγοράσει υποβρύχια. Είναι γελοίο και παράλογο. Γιατί σας χρειάζονται τα υποβρύχια; Για να εμποδίσετε την Τουρκία να σας επιτεθεί; Πρέπει να τελειώνουμε μ' αυτά τα φαντάσματα του 19ου αιώνα.<br /><br />*Πάντως στην Ελλάδα έχετε τη φήμη του υποστηρικτή των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ ενάντια σε αμάχους στη Σερβία.<br /><br />-Στον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, υποστήριξα την επέμβαση του ΝΑΤΟ υπέρ της διάσωσης των βόσνιων αμάχων. Υστερα στο Κόσοβο η Σερβία επεδείκνυε μια επιθετικότητα απέναντι στους Κοσοβάρους. Ετσι, στη διάρκεια της επέμβασης στο Κόσοβο, ήμουν εναντίον των βομβαρδισμών και υπέρ μιας στρατιωτικής ειρηνιστικής επέμβασης μέσω ξηράς. Βλέπετε λοιπόν ότι είμαι λογικός.<br /><br />*Τι πιστεύετε τώρα για την οικονομική κατάσταση στην Ευρώπη, μετά τη συμφωνία όλων των κρατών για τον μηχανισμό στήριξης;<br /><br />-Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα απόλυτο χάος στο κεφάλι των υπευθύνων. Για παράδειγμα, η συμφωνία δεν ορίζει ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να βοηθήσουμε μια χώρα, ούτε όμως ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τη βοηθήσουμε.Η Ε.Ε. δεν έχει βρει ικανοποιητικές απαντήσεις.<br /><br />*Ποια θα ήταν μια ικανοποιητική απάντηση;<br /><br />-Η δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού ταμείου, που θα μπορούσε να παρέχει ένα μεγάλο ευρωπαϊκό δάνειο. Από τη μία πλευρά θα μπορούσαμε να επενδύουμε σε οικολογικά ζητήματα κι από την άλλη να βοηθάμε χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα, όπως η Ελλάδα. Η παρούσα κατάσταση είναι παράλογη. Η Γερμανία δανείζεται με 1,5% τόκο για να προσφέρει τα χρήματα στην Ελλάδα με 5%. Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια απόλυτη σύγχυση.<br /><br />*Μετά από αυτές τις εξελίξεις πώς βλέπετε το μέλλον της Ε.Ε.;<br /><br />-Δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει ενωμένη Ευρώπη, ούτε έχουμε προετοιμάσει τα επόμενα βήματα. Σήμερα η Ε.Ε. επιτρέπει έναν οικονομικό δεσποτισμό και έναν εθνικό εγωισμό που μπλοκάρει την πρόοδό της. Οφείλουμε να κατευθυνθούμε προς μια -όσο δύσκολο κι αν είναι- Ευρώπη πέρα από τα έθνη. Εχουμε ανάγκη από περισσότερη Ευρώπη, κάτι που ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε οι λαοί εννοούν να καταλάβουν.<br /><br />*Πώς βλέπετε την κατάσταση στη Γαλλία με τον Σαρκοζί, το φαινόμενο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία και την κυβέρνηση Παπανδρέου στην Ελλάδα;<br /><br />-Ο Σαρκοζί δεν κατάφερε να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις. Και δεν νομίζω να τα καταφέρει τα επόμενα δύο χρόνια. Πρέπει να υπάρξει μια νέα αριστερά στη Γαλλία που, συμμαχώντας με τους οικολόγους, να μπορεί να προτείνει μια εναλλακτική λύση. Η Ιταλία με τον Μπερλουσκόνι δείχνει αυτό που αποκαλώ περιπέτεια της δημοκρατίας. Μια περιπέτεια που μπορεί να οδηγήσει και σε έναν εφιάλτη. Για την Ελλάδα δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να σχολιάσω την κυβέρνηση. Πάντως, νομίζω ότι προσπαθεί να ανταποκριθεί στην κρίση με ένα συνολικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το ζήτημα είναι αν ο πρωθυπουργός σας είναι ικανός να κατονομάσει τους υπεύθυνους της διαπλοκής που οδήγησαν στην καταστροφή. Γιατί αναμφισβήτητα υπήρχαν κάποιοι διαπλεκόμενοι που επωφελήθηκαν από τη διαφθορά του συστήματος.<br /><br />*Περιγράφετε την κρίση ως οικολογική, οικονομική και κοινωνική. Πώς όμως ένα προϊόν του καπιταλιστικού συστήματος θα αντιμετωπιστεί ριζικά χωρίς την ανατροπή του καπιταλισμού;<br /><br />-Μέσω αυτού που ονομάζω ριζοσπαστικό ρεφορμισμό, ριζοσπαστικές ιδέες και συμμετοχή στις θεσμικές διαδικασίες. Πρέπει να υιοθετήσουμε ρυθμίσεις που να οδηγούν σε μια εκ βαθέων αναμόρφωση του καπιταλισμού. Τώρα είναι η εποχή που θέτουμε τις βάσεις για ένα σύστημα που να ρυθμίζει τη λειτουργία του καπιταλισμού και ταυτόχρονα να τον μεταλλάσσει.<br /><br />*Είναι αποτελεσματική αυτή η στρατηγική;<br /><br />-Πιστεύω ότι βοηθάει στην εξέλιξη του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Από την άλλη τι σημαίνει αποτελεσματικότητα στην πολιτική; Αυτή η εποχή εγκυμονεί τη δυνατότητα κάποιων αγώνων που μόνο η ιστορία θα δείξει το αποτέλεσμά τους. Η εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 στην Ελλάδα έκανε αίσθηση σε παγκόσμιο επίπεδο και προκάλεσε πολλές συζητήσεις και αλλαγές στην πολιτική άλλων ευρωπαϊκών χωρών.<br /><br />*Πάντως, από το 1970 είχατε χαράξει μια πολιτική πορεία όπου στα άρθρα σας τουλάχιστον η οικολογία ήταν συνάρτηση της αυτονομίας σύμφωνα με τον Καστοριάδη.<br /><br />-Πραγματικά η αυτονομία, η παραγωγη νέων ιδεών όπως την είχε εκφράσει ο Καστοριάδης, είναι εναρμονισμένη με την οικολογία. Θυμάμαι και μια συζήτηση που είχαμε κάνει το 1970 με αφορμή το βιβλίο «Από την οικολογία στην αυτονομία» όπου για μένα η οικολογία ήταν ακριβώς η κατάλληλη πλατφόρμα ιδεών για να επαναπροσδιορίσουμε την πολιτική ως διαδικασία παραγωγής ιδεών και να της δώσουμε ένα νέο νόημα.<br /><br />*Γράφετε ότι οι επαναστάτες είναι επικίνδυνοι ή αδύναμοι. Δεν απαιτείται όμως ένα είδος επανάστασης όπως το '68 ώστε οι άνθρωποι να αλλάξουν ριζικά τρόπο ζωής;<br /><br />-Αναμφίβολα οι επαναστάτες είναι επικίνδυνοι. Πάρτε για παράδειγμα τη Ρωσία, την Κίνα ή την Κούβα. Ολες οι επαναστάσεις που πέτυχαν οδήγησαν στην απολυταρχία. Οταν απέτυχαν επανέφεραν τον φασισμό όπως στη Γερμανία το '30. Φυσικά έχετε δικαίωμα να αναρωτιέστε αν χρειάζεται μια επανάσταση όπως αυτή του '68, που πραγματικά άλλαξε την κοινωνία. Υπάρχουν τα κοινωνικά κινήματα, υπάρχουν τώρα οι κοινωνικές αντιδράσεις και όλα θα συνεχιστούν. Ισως μάλιστα να ριζοσπαστικοποιηθούν σε βαθμό που δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Ομως μια επανάσταση δεν είναι επανάσταση όταν τελικά οδηγεί στην κατάληψη της εξουσίας. Υπάρχουν κοινωνικά κινήματα που έχουν ανακατευτεί με τα οικολογικά κινήματα. Είναι αμυντικά κινήματα που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο χωρίς όμως να έχουν ολοκληρωμένες προτάσεις για το μέλλον. Αν διαβάσουμε την ιστορία του εργατικού κινήματος, θα δούμε ότι αυτό ήταν που άλλαξε τον καπιταλισμό. Εμείς μπορούμε να συνεχίσουμε τον αγώνα.<br /><br />*Πόσο έχετε αλλάξει από τον Κόκκινο Ντάνι του '68; Πώς αισθάνεστε σε σχέση με τον νέο που σήκωνε τη γροθιά με φόντο τα οδοφράγματα;<br /><br />-Δεν σήκωνα τη γροθιά μου, χαμογελούσα. Η πιο διάσημη φωτογραφία μου με δείχνει να χαμογελάω. Απέναντι στην εξουσία χρειάζεται χαμόγελο και εξυπνάδα.<br /><br />*Και όταν σας κατηγορούν ότι εκμεταλλευθήκατε τον Μάη;<br /><br />-Δεν μου αρέσει να μιλάω για το παρελθόν μου, γι' αυτό και έγραψα και το βιβλίο «Ξεχάστε το '68». Ωστόσο, συνεχίζω να εξελίσσομαι πολιτικά, και ας υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι πρόδωσα το παρελθόν μου. Στο κάτω κάτω πάντα υπήρξα ένας «προδότης». Από την εποχή που η εξουσία του Ντε Γκολ έλεγε «απελάστε τον Γερμανοεβραίο Κον Μπεντίτ».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-5563743388004084051?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-3143863821834371802010-04-20T21:42:00.001+03:002010-04-20T21:44:17.930+03:00Άλλη μία επέτειος από την 21η Απριλίου έρχεται και παρέρχεται, 43η αυτή τη φορά. Θα ήταν ευχής έργο αν μία από αυτές τις επετείους δεν είχε αναλωθεί μόνο σε γενικόλογες καταγγελίες και προσπάθειες σύνδεσης του 1967 με τρέχοντα πολιτικά γεγονότα, κι είχε επικεντρωθεί στο να καταλάβουμε τι έγινε εκείνη την ημέρα και στα επτά χρόνια που ακολούθησαν.<br />Σύμφωνα με την παραδοσιακή αφήγηση, τη χούντα την έφεραν οι Αμερικάνοι, πατώντας σε μηχανισμούς του στρατού που είχαν στενή σχέση με τη δεξιά και το Παλάτι. Η χούντα τα έκανε θάλασσα, και έπεσε τελικά επειδή τα μπουρδούκλωσε με τον χειρότερο τρόπο και στην Κύπρο, αφήνοντας στη θέση της τον Καραμανλή, που ήρθε να μας σώσει και μας έβαλε και στην Ευρώπη.<br />Η παραδοσιακή αφήγηση έχει πολλά τρωτά σημεία: στο βαθμό που οι αμερικάνοι έφεραν (και έριξαν) τη χούντα, αυτό δεν το έκαναν μέσω των επίσημων καναλιών, αλλά μέσω των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες από τη φύση τους δεν αφήνουν ίχνη για να τα βρούμε σήμερα εμείς. Το πώς πραγματικά έπεσε ακόμα δεν το ξέρουμε (σύμφωνα με την ημιεπίσημη εκδοχή, καθοριστικός ήταν ο ρόλος του Ναύαρχου Αραπάκη, του μόνου από τους ανώτατους αξιωματικούς που γνώριζε αγγλικά, ώστε να μπορέσει να συνεννοηθεί στο τηλέφωνο με τον Κίσσινγκερ τη στιγμή που η χούντα κατέρρεε). Αλλά και τα περισσότερα που έγιναν μέσα στα 7 χρόνια τυραννίας επίσης δεν τα ξέρουμε, καθώς οι αποφάσεις δεν λαμβάνονταν με τρόπους που να αφήνουν στοιχεία για την ιστορική έρευνα μετά.<br />Η περίοδος περιμένει ακόμα τους ιστορικούς της, που θα πάνε πάρα πέρα από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και που θα προσπαθήσουν να δουν λίγο πιο πέρα από τους μύθους, ακόμα και αν χρειαστεί τελικά να τους επιβεβαιώσουν. Ας περιοριστούμε εδώ στο να βάλουμε κάποια ερωτήματα, τα οποία δεν έχουν ακόμα απαντηθεί κατηγορηματικά.<br />Ακόμα και τώρα, είναι δύσκολο να πει κανείς πώς η χούντα κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία για τόσο πολύ. Μεγάλο μέρος ανθρώπων που έζησε εκείνη την εποχή, περίμενε τότε ότι η χούντα θα έπεφτε πολύ πιο νωρίς, ή τουλάχιστον θα αποχωρούσε. Στις περισσότερες αντίστοιχες περιπτώσεις, δικτατορίες σαν τη δική μας κάθονται είτε για λίγο καιρό και μετά φεύγουν, είτε για πάρα πολλά χρόνια. Η δική μας χούντα σπάει το καλούπι. Το μόνο σίγουρο είναι πως έμεινε τόσον καιρό γιατί η ίδια το ήθελε. Οι αξιωματικοί ήθελαν να παραμείνουν στην εξουσία γιατί τους άρεσε να εξουσιάζουν ‘το πανελλήνιο’. Και μπροστά σε αυτήν τους την εμμονή, τίποτα δεν θα μπορούσε να τους ρίξει εκτός από την οργανωμένη ένοπλη βία άλλων τμημάτων του στρατού. Ο υπόλοιπος όμως στρατός δεν κινήθηκε παρά πολύ αργά, αν μάλιστα κινήθηκε ακόμα και το 74 (παραμένει άγνωστο τι ακριβώς έκαναν ή δεν έκαναν οι στρατηγοί Ντάβος και Γκράτσιος τις μέρες της μεταπολίτευσης και τι απαίτησαν).<br />Η χούντα προώθησε την κατανάλωση και στα πρώτα χρόνια της συνεχίστηκε η άνοδος του ελληνικού ΑΕΠ. Πάντως, η άνοδος αυτή δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο προηγουμένως (τη μεγαλύτερη του άνοδο το ελληνικό ΑΕΠ την εμφάνισε επί Κυβερνήσεως Αποστατών). Όπως και σε όλες τις δυτικές χώρες, η οικονομία μπήκε σε κύκλο ύφεσης στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70. Ήταν άσχετο αυτό με την απόφαση των επικεφαλής της χούντας για πολιτικοποίηση του καθεστώτος και ανάθεση της πρωθυπουργίας σε έναν πολιτικό με καταγεγραμμένες επιτυχίες στην άσκηση οικονομικής πολιτικής, όπως ο Σπύρος Μαρκεζίνης?<br />Ακόμα μεγαλύτερο ερώτημα όμως, που δεν αντιμετωπίζεται μέχρι στιγμής επαρκώς είναι το τι έγινε επί χούντας, για 7 ολόκληρα χρόνια. Το ερώτημα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η γενιά των 40ρηδων, η ατμομηχανή της σημερινής Ελλάδας, είναι τα παιδιά της χούντας. Η άγνοιά τους για τη χούντα είναι ουσιαστικά άγνοια για τον εαυτό τους. Η χούντα τους συνδιαμόρφωσε, αφού τα πρώτα τους βήματα τα έκαναν με το πουλί στα σχολικά βιβλία και με το κάδρο του Παπαδόπουλου στους τοίχους των δημόσιων κτιρίων.<br />Ιστορικές έχουν μείνει οι ασυναρτησίες του Παπαδόπουλου και ακόμα και σήμερα επηρρεάζουν την αντίληψη που έχουμε για τη χούντα. Ποτέ δεν υπήρξε κυβερνήτης της Ελλάδας που να λέει σε δημόσια ομιλία του: “δεν ζη το φυτόν έξω από την γλάστραν και δεν παράγεται άνθος, ούτε χωρίς το φυτόν, ούτε χωρίς την γλάστραν,” ή να απευθύνεται στους ακροατές του με το: “Κύριοι, πρώτον, από το άλογον πέφτει ο καβαλλάρης. Πεζός δεν έπεσε ποτέ κανείς από το άλογον. Δεύτερον, δεν γίνεται καβαλλάρης κανείς, αν δεν είναι εκ των προτέρων αποφασισμένος να αποδεχθή τον κίνδυνον, κάποτε να πέση από το άλογον”.<br />Ο Μεταξάς, επίσης δικτάτορας για αρκετά χρόνια, αν και στρατιωτικός, μιλούσε και έγραφε αρκετά καλά (το ημερολόγιο του και οι συζητήσεις του με τον Βενιζέλο είναι εξαιρετικά καλογραμμένα κείμενα). Όλοι οι έλληνες πρωθυπουργοί και πολιτικοί αρχηγοί από συστάσεως ελληνικού κράτους, αρκετοί από τους οποίους ήταν παλιοί αξιωματικοί, δεν μιλούσαν μόνο πολύ καλύτερα από τον Παπαδόπουλο και τους άλλους χουντικούς, αλλά η σκέψη τους ήταν πολύ πιο ξεκάθαρη και δεν τους χρειαζόταν να καταφεύγουν σε εξωφρενικές μεταφορές όπως αυτές του δικτάτορα.<br />Ο Μεταξάς επίσης ήθελε να εξουσιάσει πάση θυσία, αλλά για να τα καταφέρει είχε την ανοχή μεγάλου μέρους του πολιτικού σκηνικού, των οικονομικών, πολιτειακών και στρατιωτικών παραγόντων, ενώ αρχικά είχε πάρει την εμπιστοσύνη της Βουλής. Ούτε ήταν κάποιος άσχετος, τυχάρπαστος, αλλά ένας γνωστός σε όλους πολιτικός αρχηγός, που είχε ακόμα διατελέσει και αρχηγός της μιας από τις δύο παρατάξεις της εποχής. Ο Πάγκαλος και ο Κονδύλης, αυθεντίες των πραξικοπημάτων, δεν μπόρεσαν να στεργιώσουν για πολύ στην εξουσία, παρόλο που ήταν γνωστοί πολιτικοί αρχηγοί, με σοβαρότατες πολεμικές περγαμηνές.<br />Πώς λοιπόν, τόσο εμφανώς ανεπαρκείς άνθρωποι όπως ο Παπαδόπουλος, ο Πατακός και ο Ιωαννίδης, χωρίς καμία ουσιαστική πρότερη διάκριση, κατάφεραν όχι μόνο να επιβληθούν στον ελληνικό λαό, αλλά και στο ίδιο το στρατό, δηλαδή το σώμα των αξιωματικών, για τόσα χρόνια? Βασική δύναμη της χούντας ήταν ο στρατός, κι αυτός ήταν και το ιδεολογικό περιεχόμενό της. Όμως ο στρατός βασίζεται στην ιεραρχία, στην ομαλή διακίνηση των εντολών από τα πάνω πρς τα κάτω, κι αυτό ισχύει για κάθε στρατό. Η χούντα όμως αποτελούσε καταφανώς την κατάλυση κάθε έννοιας ιεραρχίας. Αυτό δε ήταν μόνιμο φαινόμενο, από τις πρώτες μέρες μετά το πραξικόπημα μέχρι την κατάρρευση του 74. Γιατί τόσοι άλλοι αξιωματικοί, που δεν ήταν χουντικοί, δεν αντέδρασαν? Η απάντηση στην ερώτηση αυτή δεν μπορεί να είναι η παραδοσιακή απάντηση ότι για όλα φταίνε τα στεγανά του ΙΔΕΑ. Προφανώς και άλλες καταστάσεις έπαιξαν ρόλο.<br />Οι Έλληνες είναι ένας λαός που του αρέσει να συζητά για πολιτική. Είναι εξαιρετικά συχνή η έκφραση “αν ήμουν πρωθυπουργός, ξέρεις τι θα έκανα?” Ο Παπαδόπουλος μετέτρεψε αυτό το όνειρο των ελλήνων πολιτικολογούντων σε πραγματικότητα. Αν και πρωθυπουργός για τόσα χρόνια, συνέχισε να μιλάει και να σκέφτεται όπως οι πρωθυπουργοί των καφενείων. Πάντως οι πολιτικολογούντες της χώρας μας δεν συγκινήθηκαν καθόλου από την επιτυχία του. Είναι όμως ένα ζητούμενο πόση λαϊκή υποστήριξη απολάμβανε ανά πάσα στιγμή η χούντα. Το καλύτερο αποτέλεσμα χουντικού κόμματος μετά το 1974 ήταν το 2,29 της ΕΠΕΝ στις Ευρωεκλογές του 1984 (το 6,82% της Εθνικής Παράταξης το 1977 δεν μπορεί να αποδοθεί εξ ολοκλήρου στους χουντικούς, καθώς στην ΕΠ συμμετείχαν πρωτίστως φιλοβασιλικοί πολιτικοί και δευτερευόντως χουντικοί). Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η χούντα την εποχή της παντοδυναμίας της είχε έρεισμα μόνο στο 2,29% του ελληνικού λαού. Πόσοι ακριβώς την έβλεπαν με συμπάθεια όμως δεν μπορούμε να το υπολογίσουμε. Μπορούμε μόνο βάσιμα να υποθέσουμε ότι θα είχε λιγότερη υποστήριξη από οποιοδήποτε από τα τρία βασικά κοινοβουλευτικά κόμματα.<br />Άγνωστο παραμένει και κατά πόσο η ίδια η χούντα ήταν και ένα πείραμα για το πώς μπορεί να λειτουργήσει μία δυτική χώρα, έστω και ημιδυτική χώρα, υπό δικτατορία. Γεγονός είναι πως η χούντα δεν έπεσε μόνη της, αλλά είχε καλή παρέα: τις δικτατορίες της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Η κάθε μία από τις τρεις έπεσε με πολύ διαφορετικό τρόπο, αλλά όλες έπεσαν μέσα σε λίγους μήνες. Αυτό το γεγονός είναι απλά τυχαίο? Η Ιταλία πάντως, με όλους τους ψίθυρους για πραξικοπήματα που κυκλοφορούσαν τότε, σίγουρα ένοιωσε ανακούφιση.<br />Ας κλείσουμε με μία απλή παρατήρηση: Το 1967 η Ελλάδα δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμα πόσο πολλή ανάγκη είχε την υπόλοιπη Ευρώπη. Το 1973-74, και υπό το βάρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ήταν πρόδηλο ότι η ελληνική οικονομία δεν θα άντεχε για πολύ ακόμα χωρίς στενότερη σύνδεση με τους άλλους δυτικοευρωπαίους. Οι Ευρωπαίοι όμως, δεν μπορούσαν να ανεχθούν μία δικτατορική Ελλάδα, ή ακόμα και μία κολοβά δημοκρατική Ελλάδα, έρμαιο του κάθε παρανοϊκού στρατοκράτη. Η είσοδος της χώρας στην ΕΟΚ ήταν τελικά και μία εγγύση για τη δημοκρατία μας.<br /><br />Σωτήρης Λεβέντης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-314386382183437180?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Nikolasrefhttp://www.blogger.com/profile/00646175905650203843noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-47326779288349385182010-04-20T21:39:00.001+03:002010-04-20T21:41:48.340+03:00<div class="heading3">Νίκι Βέντολα, Συνέντευξη στο Δημήτρη Στούμπο, Κυριακάτικη Αυγή, 11/04/2010<br /><br />Με την πρόσφατη πανηγυρική επανεκλογή του στην περιφέρεια της Απουλίας (Πούλια) ο Νίκι Βέντολα (ηγέτης στην "Αριστερά, Οικολογία, Ελευθερία") όχι μόνον απέδειξε ότι το έργο του στήριξε και στηρίχθηκε στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα έδειξε και έναν αποτελεσματικό δρόμο πολιτικής συμμετοχής και κινητοποιήσεων κοινωνικών, πολιτικών δυνάμεων, που κυριολεκτικά ανέτρεψαν σχεδιασμούς πολλών κέντρων, κυβερνητικών αλλά και "εντός" της αντιπολίτευσης.<br /><br />Η "φάμπρικα" του Νίκι συζητείται πολύ και ήδη γίνεται παράδειγμα για μεγαλύτερη εμπλοκή και ενεργοποίηση πολιτών, φορέων ενάντια στον μπερλουσκονισμό και την παρατεταμένη αδυναμία αλλαγών στην ευρύτερη αριστερά.<br /><br />Στη συνέντευξή του δίνει ένα ξεχωριστό στίγμα πολιτικής δυναμικής και ενός νέου "λεξιλογίου" της αριστεράς, όπως υπογράμμισε ο ίδιος. Εργασία και ελευθερία είναι δύο λέξεις - κλειδιά, αλλά, πρόσθεσε, ότι και η μη βία είναι επαναστατική σήμερα. Δίνει έμφαση στη συνάντηση με την αλήθεια του άλλου και τονίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να ξαναγίνει παράδειγμα πολιτισμού, πρέπει, όπως λέει, "να κολυμπήσει στη Μεσόγειο".<br /><br />Ποιος είναι ο Νίκι Βέντολα<br /><br />Ο Νίκι Βέντολα γεννήθηκε στο Μπάρι στις 26.8.1958 σε μια οικογένεια καθολικών και κομμουνιστών. Το όνομά του το "χρωστάει" στον πολιούχο της πόλης (Άγιος Νικόλαος) και στον τότε ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Νικίτα Χρουστσώφ. Σπούδασε φιλολογία στο Μπάρι και το 1972 έγινε μέλος της FGCI (νεολαία του ΙΚΚ - PCI) και της Εθνικής Γραμματείας της FGCI το 1985-1988 και από το 1990 της Κ.Ε. του ΙΚΚ. Ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (μέλος της διεύθυνσης) και μετά την αποχώρησή του από το 2009 είναι ο επικεφαλής του σχήματος "Αριστερά, Οικολογία, Ελευθερία". Μαζί με άλλους ίδρυσε το Arcigay. Συμμετέχει στη Lila (Ιταλικός σύνδεσμος δράσης κατά του AIDS). Εκλέχθηκε βουλευτής το 1992, 1994, 1996, 2001 και πρόεδρος στην περιφέρεια της Απουλία το 2005 και το 2010. Φέτος πήρε 48,7% και 1.036.281 ψήφους (έναντι 42,2 και 899.175 του αντιπάλου).<br /><br />* Στην Ιταλία δεν είχαμε έναν άνεμο αλλαγής όπως στη Γαλλία κατά του Σαρκοζί. Ποιο ήταν τελικά το μήνυμα των περιφερειακών εκλογών;<br /><br />Υπάρχει ένα πεντακάθαρο μήνυμα που αφορά στην κρίση του μπερλουσκονισμού. Η πολιτισμική ηγεμονία της μπερλουσκονικής δεξιάς υπέστη τα πρώτα πλήγματα, η "αφήγησή" της παρουσίασε σημαντικές ρωγμές. Όμως μια κρίση δεν ισοδυναμεί με κατάρρευση. Το έλλειμμα εναλλακτικής πολιτικής πρότασης και ο επισφαλής χαρακτήρας της συνεργασίας κεντρώων - αριστερών προκάλεσαν το ανησυχητικό γεγονός η κρίση του μπερλουσκονισμού να φέρει ακόμη πιο δεξιά τις πολιτικές ισορροπίες στη χώρα. Η κεντροδεξιά βγήκε με καθαρά ενισχυμένη την πιο δεξιά, ρατσιστική, αντιδραστική πλευρά της.<br /><br />* Αναφέρεστε στην ενίσχυση της Λέγκα του Βορρά.<br /><br />Βέβαια. Στον αντίποδα, η κεντροαριστερά δεν πέτυχε να αξιοποιήσει την κρίση του μπερλουσκονισμού επειδή δεν είναι μια ομοιογενής συμμαχία, δεν έχει ένα συμφωνημένο σχέδιο μεταρρυθμίσεων, δεν "άνοιξε" ακόμη το πολιτικό - πολιτισμικό εργαστήριο ανανέωσης, το οποίο έχουμε απόλυτη ανάγκη.<br /><br />* Η δική σας άνετη επανεκλογή στην Πούλια (Απουλία) έχει ιδιαίτερη σημασία και προσλαμβάνει έναν ευρύτερο χαρακτήρα;<br /><br />Νίκησα δύο φορές. Και τις δύο φορές νίκησα πρώτα απέναντι στην κεντροαριστερά και μετά κατά της κεντροδεξιάς. Το 2005 νίκησα τον Ντ’ Αλέμα και την "κορυφή" της μετριοπαθούς αριστεράς. Αυτή η "κορυφή" νομίζει ότι μπορεί να νικήσει σε μια σύνθετη αναμέτρηση, απλά μετακινούμενη προς το κέντρο της πολιτικής γεωγραφίας. Τότε απέδειξα με τη νίκη μου ότι δεν ισχύει αυτός ο ψευδεπίγραφος ρεαλισμός. Αυτούς τους αποκαλώ στρατηγούς της τακτικής.<br /><br />* Αναφέρεστε πάντα στον Ντ’ Αλέμα, στον Βελτρόνι, στον Φασίνο και άλλους στο Δημοκρατικό Κόμμα;<br /><br />Αναφέρομαι σε πάρα πολλούς, σε πολλούς που γίνονται "βασιλικότεροι του βασιλέως". Στη συνέχεια νίκησα τον εκλεκτό του Μπερλουσκόνι, Ραφαέλε Φίτο, που ήταν το πιο νέο "πρωτότυπο" του πολιτικού τύπου "Μπερλουσκόνι". Ήταν τότε το ανερχόμενο αστέρι της κεντροδεξιάς.<br /><br />* Στη συνέχεια έγινε υπουργός του Μπερλουσκόνι με ευθύνη για την περιφερειακή πολιτική και τώρα, μετά τη νέα νίκη σας, υπέβαλε την παραίτησή του.<br /><br />Φυσικά ο Μπερλουσκόνι δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του. Φέτος η κεντροαριστερά ήταν ακόμη πιο άγρια απέναντί μου, ιδιαίτερα το Δημοκρατικό Κόμμα. Μάλιστα, την ίδια στιγμή που στελέχη του είχαν εμπλακεί σε ορισμένα σκάνδαλα και στη διοίκησή μου.<br /><br />* Όπως ο τότε αντιπρόεδρός σας, που ζητήσατε την παραίτησή του πριν από έναν περίπου χρόνο.<br /><br />Ναι, εγώ ζήτησα και πήρα την παραίτησή του πριν ακόμη αρχίσουν οι ανακρίσεις της υπόθεσης. Φυσικά και αυτή η κίνησή μου τότε δεν "εκτιμήθηκε". Θεωρούσαν ότι ο "εξτρεμισμός" μου ήταν πλέον ακατάλληλος για τις στρατηγικές συμμαχιών με τομείς της κεντροδεξιάς.<br /><br />* Όπως το κόμμα του Καζίνι; (τέως πρόεδρος της Βουλής)<br /><br />Ναι και συνεπώς είχα μια δραματική αναμέτρηση με το Δημοκρατικό Κόμμα. Ήταν μια βίαιη αντιπαράθεση, που κράτησε αρκετούς μήνες και την παρακολούθησε όλη η Ιταλία. Στις προκριματικές εκλογές, πέντε χρόνια πριν, νίκησα με διαφορά λίγων ψήφων. Τώρα, στις προκριματικές, κυριολεκτικά συνέτριψα τον συνυποψήφιό μου (του Ντ’ Αλέμα) παίρνοντας το 70%. Μετά τη νίκη έλεγαν ότι τώρα θα χάσουμε απέναντι στη δεξιά. Όμως το 2005 νίκησα με μικρή διαφορά (0,5%) και φέτος νίκησα με διαφορά μεγαλύτερη από 7%!<br /><br />* Μια καθαρή νίκη από κάθε άποψη.<br /><br />Η μοναδική καθαρή, ισχυρή νίκη ταυτόχρονα για την κεντροαριστερά και την αριστερά.<br /><br />* Άλλες αριστερές υποψηφιότητες, όπως του Φερέρο στη Νάπολη, είχαν αρνητικό αποτέλεσμα.<br /><br />Πήρε ελάχιστο ποσοστό. Εκεί "καταναλώθηκε" μια ιστορία. Νομίζω ότι αρχίζουν να το σκέφτονται και οι ίδιοι (στην Κομμουνιστική Επανίδρυση). Η Κομμουνιστική Επανίδρυση είχε νόημα στην ιταλική πολιτική όσο ήταν ένα κόμμα "ετερόδοξο", έχοντας και τη χαρισματική ηγεσία του Φ. Μπερτινότι, με μια πλατιά ηγετική ομάδα με νέους, γυναίκες. Όταν η πιο "ανανεωτική" πλευρά ουσιαστικά εκδιώχθηκε η Επανίδρυση, μπήκε απλά σε μια τροχιά επιβίωσης.<br /><br />Η δεξιά ταύτισε την αγορά με τη μοίρα της ανθρωπότητας<br /><br />* Και η δική σας πορεία από το ΙΚΚ στην Κομμουνιστική Επανίδρυση και σήμερα στην "Αριστερά, Οικολογία, Ελευθερία", πού οδηγεί;<br /><br />Οδηγεί στη διαμόρφωση της αριστεράς της νέας χιλιετίας. Η αριστερά ηττήθηκε γιατί η δεξιά διέγραψε το ζήτημα της εργασίας και ιδιοποιήθηκε τη σημασία της ελευθερίας. Η δεξιά ταύτισε την αγορά με τη μοίρα της ανθρωπότητας. Εμείς στην αριστερά νομίζαμε ότι ή θα αντιμετωπίζαμε πλήρως το σύστημα ή με έναν πολύ ιδεολογικό ανταγωνισμό -τυπικό κυρίως της κομμουνιστικής ιστορίας- θα τα καταφέρναμε. (Ο Γκράμσι έδειχνε δύο ελαττώματα, την υπεροψία του κόμματος και το να "ντύνεις" την Ιστορία). Να θυμίσω ότι τον 16ο αιώνα στην Ιταλία προσλάμβαναν κακούς ζωγράφους για να ντύσουν τα γυμνά στην Καπέλα Σιξτίνα! τα γυμνά του Μιχαήλ Άγγελου! Οι επονομαζόμενοι "βρακοφόροι".<br /><br />Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε την Ιστορία. Χρειάζεται να μαθαίνουμε από την Ιστορία. Ο μαρξισμός δεν είναι μια λειτουργία κληρικών. Εάν ο μαρξισμός γίνεται μούμια, προκαλείται βραχυκύκλωμα. Ο μαρξισμός είναι ένα ζωντανό σώμα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε απλά "αντικείμενα" της αλλαγής, αλλά και υποκείμενα της αλλαγής.<br /><br />* Μιλήσατε για νέο λεξιλόγιο της αριστεράς και προτείνετε με έμφαση την εργασία και την ελευθερία. Άλλες λέξεις, όπως δημοκρατία, σοσιαλισμός, υπάρχουν;<br /><br />Χρειαζόμαστε το λεξικό της αλλαγής. Εργασία και ελευθερία είναι κεντρικές λέξεις. Το θέμα είναι και η σχέση ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο λέξεις. Κληρονομήσαμε μια πολιτισμική παράδοση απελευθερωτικού τύπου. Πιστεύω ότι πρέπει να ξαναρχίσουμε από τις διαδρομές απελευθέρωσης. Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα, όπως το να συναντάμε τη διαφορετικότητα, την ελευθερία των γυναικών. Χρειάζεται να επανεξετάσουμε ένα είδος ανθρωποκεντρισμού που ξεχνάει τη φύση. Το οικολογικό θέμα δεν είναι απλώς ένα πρόσθετο θέμα, αλλά το θέμα της ποιότητας της ανάπτυξης. Δεν αρκεί να προσθέτουμε σε παλιές κατηγορίες νέες κατηγορίες. Δεν χρειάζεται απλώς να προσθέτουμε λέξεις στο λεξιλόγιο της αριστεράς. Υπάρχουν και λέξεις που πρέπει να θάψουμε.<br /><br />Από όσα έμαθα από την εμπειρία των Ζαπατίστας είναι σημαντική η σπορά. Δεν πρόκειται απλώς να κατακτήσεις την εξουσία, αλλά να χάνεις εξουσία, αν μπορούμε να το πούμε. Δηλαδή να απελευθερώνεις δημοκρατία.<br /><br />* Από τις "φάμπρικες" στην Πούλια μιλάτε τώρα για "φάμπρικες" παντού.<br /><br />Χώροι της πολιτικής που είναι σε θέση να ξαναβρούν την αξία που χάθηκε, την αξία της συνεργασίας. Η αριστερά έχασε την ψυχή της όταν "ενσωμάτωσε" τον ανταγωνισμό. Οι σημερινοί χώροι της πολιτικής είναι παγεροί, βαρετοί, ανδροκρατούμενοι και ανταγωνιστικοί. Γι’ αυτό είναι ελάχιστα ελκυστικοί, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές. Η εναλλακτική πρόταση δεν είναι να κάνουμε χώρους πιο μικρούς, πιο συνεκτικούς ιδεολογικά, κοινοτικούς, που μοιάζουν όμως περισσότερο με εκκλησιαστικές σέχτες.<br /><br />Η αλλαγή είναι να χτίσουμε χώρους που να μοιάζουν περισσότερο με κοινωνικά κέντρα. Χώροι που είναι ταυτόχρονα χώροι κοινωνικής και πολιτικής πράξης.<br /><br />Οι "φάμπρικες του Νίκι" αποφάσισαν την Κυριακή να "επιτεθούν" στα υποβαθμισμένα πάρκα της πόλης και εργάζονται για να τα αναβαθμίσουν, να τα ανθίσουν ώστε να τα απολαύσουν πάλι οι πολίτες, ως κοινό αγαθό, ένα κομμάτι αστικής ομορφιάς. Έτσι εννοώ τη δράση μας όταν μιλάω για στόχευση μιας "βιομηχανίας για την ομορφιά".<br /><br />Ο μπερλουσκονισμός νίκησε, πολύ πριν από την ψήφο, στην ονειρική διάσταση του λαού. Ο πρωθυπουργός προώθησε στη δημόσια σκηνή την ίδια γλώσσα των ριάλιτι και των τηλεοπτικών σειρών. Ο ίδιος παρουσιάζεται σαν το κόμμα της αγάπης και σερβίρει τους αντιπάλους του σαν το κόμμα του κοινωνικού μίσους. Λες και ζούμε ένα επεισόδιο της "Τόλμης και γοητείας". Ή μοιάζει με διήγηση του μικρόκοσμου "του μεγάλου αδελφού". Αυτή η τηλεοπτική "διαπαιδαγώγηση", η αμερικανοποίηση της ιδέας της ζωής, της κοινωνίας, αυτό που ονομάζω "επιφάνεια του ομφαλού", αποδόμησε κάθε συλλογική έννοια, κάθε συλλογική ηθική, κάθε συλλογική υπευθυνότητα. Ο καθένας κοιτάζει τον αφαλό του σε ένα είδος τεράστιου ερωτισμού καταναλωτισμού και αυτοϊκανοποίησης.<br /><br />Έχουμε μια πολιτική κυβερνητική τάξη μετά τον φασισμό που δεν ντρέπεται να χρησιμοποιεί μια μάτσο, σεξιστική φρασεολογία. Η χυδαιότητα έχει γίνει κράτος. Πριν να κερδίσουμε ψήφους πρέπει να γνωρίσουμε, να ξαναβρούμε τα πρόσωπα. Αλλιώς χανόμαστε μέσα στην επισφάλεια της εργασίας, της ζωής, της πόλης. Ιταλοί διανοούμενοι τονίζουν ότι με τον θρίαμβο της αγοράς πέθανε η κοινωνία.<br /><br />Αν εμείς στην αριστερά δεν είμαστε σε θέση να ξαναζήσουμε ένα όνειρο, δηλαδή να επικρίνουμε το παρόν, το τρέχον, αν ασχολούμαστε μόνο με ελλείμματα και παθητικά, με προϋπολογισμούς, δεν μπορούμε να νικήσουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε απλώς τεχνοκράτες ούτε, από την άλλη, υπεριδεολογικοποιημένοι. Πρέπει να μετρηθούμε με τις άμεσες αλλαγές, αλλά και με τις μεσσιανικές απόψεις, σύμφωνα με τις οποίες κάποιοι θεωρούν ότι είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο, κάτι που μας μεταβάλλει σε ένα είδος πολιτικού ιερατείου.<br /><br />Λαϊκότητα σημαίνει να μαθαίνουμε και από τη χαρά των άλλων. Από τις δικές τους πολιτισμικές διαφορές. Πρέπει να σταματήσουμε να θέλουμε να ομογενοποιήσουμε τον κόσμο. Το διαφορετικό είναι ωραίο.<br /><br />Να ξαναγίνει παράδειγμα πολιτισμού η Ευρώπη<br /><br />* Ποιο το μέλλον της Ευρώπης μπροστά στην κρίση; Οι χώρες του Νότου μπορούν να έχουν κοινό βηματισμό;<br /><br />Είμαι ταυτόχρονα "αποκαλυπτικός" αλλά και αισιόδοξος. Νομίζω ότι πηγαίνουμε σε μια έκρηξη του ευρωπαϊκού συστήματος, στην εντροπία του. Γιατί έχουμε εξοπλιστεί με τον χειρότερο τρόπο για να αποφύγουμε το μόνο φαινόμενο που θα μας σώσει, τη μετανάστευση.<br /><br />Τα τελευταία δύο μέρη με ενδιαφέρον στην Ευρώπη είναι η Αθήνα και εκτός Ευρώπης η Κωνσταντινούπολη. Η Αθήνα έχει σήμερα μια γοητεία ανάλογη της Νέας Υόρκης. Ευτυχώς που έρχονται μετανάστες που μας φέρνουν ζωντάνια πολιτισμική, κοινωνική, νεανική. Εμείς αντιμετωπίζουμε με ένα είδος ηπειρωτικού απαρτχάιντ τη μετανάστευση.<br /><br />Η Ευρώπη έχει γίνει κλειστοφοβική. Βυθίζεται στην κρίση της και νομίζει ότι μπορεί να καθαριστεί σαν αγορά, σαν σύστημα τραπεζών και όχι ως παράδειγμα πολιτισμού. Για να ξαναγίνει παράδειγμα πολιτισμού πρέπει να κολυμπήσει στη Μεσόγειο. Εκεί είναι η ιστορία της, η κοιτίδα της. Είναι σε κρίση η Ευρώπη, γιατί παραμένουν οι εμπορικοί πόλεμοι και οι νομισματικοί, και δεν είναι στο επίκεντρο ο πολιτισμός. Όμως είμαι αισιόδοξος. Η δύναμη της πολιτισμικής "μόλυνσης" θα διαλύσει τα τείχη της προκατάληψης, στο τέλος θα κυριαρχήσει μια κοινωνία πολυπολιτισμική, πολυεθνική, πολυθρησκευτική.<br /><br />Έρχομαι συχνά στον Καναδά, γιατί εδώ υπάρχει αυτή η πολύμορφη ανάμειξη. Ο κόσμος ζει χωρίς να νιώθει ότι κλέβουν την ταυτότητά του.<br /><br />Η άλλη λέξη - κλειδί είναι η μη βία. Η μη βία είναι το νέο όνομα της επανάστασης. Σημαίνει να κάψουμε τις ρίζες μιας κοινωνίας στηριγμένης στην εκμετάλλευση, στην άγρια ιεραρχία. Ο καθένας μας να προσφέρει τη συμβολή του, όχι όμως σαν να έχει τη "Βίβλο". Εγώ δεν σκέφτομαι πια σαν κομμουνιστής, δεν πιστεύω ότι έχω μια υψηλότερη αλήθεια, πιστεύω ότι η ανώτερη αλήθεια είναι η συνάντηση με την αλήθεια του άλλου. Δεν θέλω να χάσω τη ματιά του κομμουνιστή στον κόσμο, όμως νομίζω ότι η αλήθεια είναι στη συνάντηση διαφορετικών ματιών. Ανακάλυψα πόσο είναι πολύτιμη και αναγκαία και η ματιά ενός μη κομμουνιστή στη ζωή.<br /><br />Να ξαναδώσουμε νόημα στη συντροφικότητα<br /><br />* Ποιο κοινό αγαθό φέρνει η αριστερά σήμερα στον κόσμο;<br /><br />Το πρώτο κοινό αγαθό που πρέπει να διατηρήσουμε και να διαφυλάξουμε είναι η πολιτική. Η χειρότερη ιδιωτικοποίηση που υποστήκαμε είναι η ιδιωτικοποίηση της πολιτικής. Οι πιο σημαντικές αποφάσεις που αφορούν στη ζωή της ανθρωπότητας παίρνονται σε μη εκλεγμένους οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Αφαίρεσαν από τις λαϊκές μάζες τον έλεγχο της πολιτικής. Είναι το πιο μεγάλο κόλπο στην ανθρώπινη ιστορία και το θεωρούν "φυσικό φαινόμενο". Το πρώτο κοινό αγαθό είναι να διεκδικήσουμε την πολιτική, είναι η άσκηση των δικαιωμάτων. Αποφασιστικό θέμα για την αριστερά είναι πώς θα γυρίσει στον δημόσιο χώρο, πώς θα κάνει κοινότητα, πώς θα διευκολύνει οριζόντια την πολιτική πράξη. Πώς θα ξαναδώσουμε νόημα στη λέξη σύντροφος, που σημαίνει τρώμε μαζί.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-4732677928834938518?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Nikolasrefhttp://www.blogger.com/profile/00646175905650203843noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-57097086987317540852010-04-18T02:37:00.003+03:002010-04-18T02:47:29.799+03:00Εμείς, νέοι και νέες, μέλη της νεολαίας Συν Πάτρας που τασσόμαστε με τις ιδέες της ανανεωτικής πτέρυγας, με αυτό το κείμενο γνωστοποιούμε την απόφαση μας να αποχωρήσουμε από την οργάνωση της νεολαίας και ταυτόχρονα δηλώνουμε ότι πλέον είμαστε μέλη του Συνασπισμού. <br />Σε προηγούμενο πανελλαδικό κείμενο των νεολαίων της ανανεωτικής πτέρυγας αμέσως μετά το συνέδριο, είχαμε θίξει θέματα και καταστάσεις που συμβαίνουν στο χώρο της οργάνωσης. Είχαμε μιλήσει για αντιδημοκρατικές λειτουργίες, για την ανάγκη ύπαρξης τάσεων, για το απαράδεκτο 50%+1 προκειμένου να εκλεγεί κάποιος/α. Επιπροσθέτως, μετά την πλήρη μετατροπή της νεολαίας σε κομμουνιστική δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας όντας ταγμένοι με τις ιδέες μιας αριστεράς που πάλεψε για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Η λεγόμενη κομμουνιστική νεολαία του 21ου αιώνα και μάλιστα από τα ποιο επίσημα χείλη, αυτά του προέδρου του κόμματος μας είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.. Δεν είναι της παρούσης να κάνουμε για μια ακόμα φορά εκτενή αναφορά και ανάλυση σε όλα αυτά και σε ακόμα περισσότερα. <br />Δεν έχουμε αυταπάτες ότι περνώντας στο κόμμα πάμε σε κάποιο ιδανικό χώρο που δεν υπάρχουν προβλήματα. Θεωρούμε όμως ότι όντας μέλη του Συνασπισμού μπορούμε να δώσουμε ποιο αποτελεσματικά τις μάχες μας σε αυτή τη δύσκολη φάση που περνάει ο χώρος και να παλέψουμε με καλύτερους όρους τις ιδέες μας που δεν είναι άλλες από αυτές μιας σύγχρονης/δημοκρατικής/οικολογικής και ανανεωτικής αριστεράς.<br /><br />Βουκελάτου Ευρωπία<br />Ζαφειρόπουλος Άγγελος<br />Ζαφειροπούλου Δώρα<br />Παναγιωτόπουλος Νικόλας<br />Τσεκούρα Άννα<br />Τσιμεράκης Ανδρέας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-5709708698731754085?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-30375558179258319002010-04-13T15:34:00.002+03:002010-04-13T15:35:59.329+03:00Ν Τσούκαλης: Η ηγεσία του ΣΥΝ προχωρά με εξαιρετικά βραδείς ρυθμούς στην συμπόρευση με τους Οικολόγους –Πράσινους<br /><br />Σε αίθουσα ξενοδοχείου με τη συμμετοχή πάνω από 250 μελών και φίλων της Ανανεωτικής Πτέρυγας και των Οικολόγων Πρασίνων και μέσα σε ένα κλίμα διαλόγου και ευρείας ανταλλαγής απόψεων πραγματοποιήθηκε η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ με θέμα: «Αριστερά και Οικολογία».<br /><br />Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Λεβέντης, Δ. Παπαδημούλης, Γρ. Ψαριανός, τα μέλη της Εκτελεστικής Γραμματείας του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων-Πρασίνων Γ. Κοντούλη, Γ. Παρασκευόπουλος, Κ. Δημαράς, Κ. Διάκος, Γ. Τσιρώνης, η ειδική Γραμματέας του ΥΠΕΚΑ Μ. Καραβασίλη, ο δήμαρχος Ν. Φιλαδέλφειας, Στ. Κόντο.<br /><br />Ο Νίκος Τσούκαλης στην εισήγησή του μεταξύ άλλων υπογράμμισε: « Η ανάγκη για απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί ένα νέο πολιτικό σχέδιο συνάντησης και συνεργασίας με τον χώρο των Οικολόγων –Πρασίνων στην κατεύθυνση μιας γενικότερης αναδιάταξης της Αριστεράς και της Οικολογίας.<br />Η Ανανεωτική Πτέρυγα θεωρεί ότι η ηγεσία του ΣΥΝ προχωρά με εξαιρετικά βραδείς ρυθμούς στην συμπόρευση με τους Οικολόγους –Πράσινους ενώ χρειάζονται πιο τολμηρά βήματα στη προοπτική των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών».<br /><br />Στην Εκδήλωση Διαλόγου συμμετείχαν και οι: Σάκης Κουρουζίδης, διευθυντής Ευώνυμης Βιβλιοθήκης, Λεωνίδας Λουλούδης, καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθήνας, Μιχάλης Τρεμόπουλος, ευρωβουλευτής Οικολόγων Πρασίνων.<br /><br />Συντονίστρια ήταν η Χαρά Παπαϊωάννου, μέλος ΚΠΕ του ΣΥΝ<br /><br />Στις παρεμβάσεις τους οι ομιλητές μεταξύ άλλων τόνισαν:<br /><br />Σάκης Κουρουζίδης :Τα ιδεολογικά βαρίδια του παρελθόντος από τα οποία θα πρέπει να απαλλαγεί μια σημερινή "Πράσινη Αριστερα".<br /><br />Η αριστερά μιλάει εξ ονόματος μιας τάξης και η οικολογία εξ ονόματος ενός θέματος. Μια "Πράσινη Αριστερα" θα πρέπει να μιλά εξ ονόματος όλης της κοινωνίας.<br /><br />Η αριστερά ξεκίνησε ως μια απάντηση στη φάση της βιομηχανικής επανάστασης, αλλά στόχευσε μόνο στο πεδίο της "βάσης", δηλαδή της οικονομίας, ενώ η οικολογία ενώ ξεκίνησε στοχεύοντας στο Όλον", πολιτικά περιορίστηκε σε ένα "θέμα"<br /><br />Το ζητούμενο είναι να βρούμε τη γλώσσα που θα απευθύνεται σε όλη την κοινωνία, ως "όλον", για όλα τα θέματα και να αναδείξει το "Ομοούσιον" της ανάπτυξης.<br /><br />Διατύπωση κάποιων αρχών μιας νέας πολιτικής κουλτούρας της Οικο-αριστεράς.»<br /><br />Λεωνίδας Λουλούδης : Αγροτική και περιβαλλοντική πολιτική, εξέλιξη και τάσεις<br /><br />Μετά από μισό αιώνα παρεμβατικής δράσης η Κοινή Αγροτική Πολιτική εισέρχεται σε μια νέα περίοδο κατά την οποία κυριαρχούν προβληματισμοί γύρω από τη συνέχιση του καθεστώτος και τα κριτήρια των ενισχύσεων της παραγωγής σε συνδυασμό την προστασία του περιβάλλοντος, πάντοτε, βέβαια, μέσα σε ένα διεθνές οικονομικό περιβάλλον εντεινόμενου ανταγωνισμού και αντιμετώπισης των πιέσεων και τάσεων της αγοράς αγροτικών προϊόντων. Η ελληνική περίπτωση με καθυστερήσεις, αγκυλώσεις και έλλειψη στρατηγικής ακολουθεί αυτές τις εξελίξεις, τελούσα σε μέτρια σύγχυση μεταξύ "οικονομικών" και "διαρθρωτικών μέτρων", όπως έδειξαν και οι τελευταίες αγροτικές κινητοποιήσεις. Αυτή η διαπίστωση μετριάζεται από επιμέρους επιτυχίες όταν η παραγωγικότητα συνδέεται με την επιχειρηματική ικανότητα και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Άρα οι δυνατότητες υπάρχουν....<br /><br /> <br /><br />Ν. Τσούκαλης: Η ηγεσία του ΣΥΝ προχωρά με εξαιρετικά βραδείς ρυθμούς στην συμπόρευση με τους Οικολόγους –Πράσινους<br /><br />Ι.-<br /><br />Η Πλανητική οικολογική κρίση είναι κατά τους περισσότερους η μεγαλύτερη απειλή που έχει αντιμετωπίσει μέχρι τώρα η ανθρωπότητα.<br /><br />Είμαστε αντιμέτωποι, αν δεν αλλάξουμε πορεία, με το ορατό ενδεχόμενο να καταστεί ο πλανήτης μη βιώσιμος για τα περισσότερα είδη που ζουν σήμερα.<br /><br />Η κοινωνία είναι πιο αποπροσανατολισμένη, συγχυσμένη και απογοητευμένη από όσο ίσως έχει υπάρξει εδώ και δεκαετίες.<br /><br />Συγχρόνως η πανεπιστημιακή κοινότητα, οι επιτροπές και οι παγκόσμιοι οργανισμοί δεν έχουν απευθείας επαφή με τους πληθυσμούς.<br /><br />Αυτή την αρμοδιότητα, ευθύνη έχει η πολιτική/οί και στη συγκεκριμένη περίπτωση η Αριστερά.<br /><br />Να μετατρέψει δηλαδή τις πιο πάνω μακρινές, γενικές και θολές έννοιες σε πραγματική και συγκεκριμένη πολιτική.<br /><br />Προβάλλοντας στον πολίτη τις καθημερινές επιπτώσεις.<br /><br />Αν πιστεύουμε ότι η κλιματική αλλαγή είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και η πιο σημαντική απειλή για τα δάση μας, τη βιοποικιλότητά μας και τις θάλασσες μας τότε ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι, η σύγχρονη ανανεωτική, μεταρρυθμιστική, οικολογική ΑΡΙΣΤΕΡΑ είμαστε υποχρεωμένοι να προτείνουμε τις αλλαγές για τις οποίες θα αγωνιστούμε.<br /><br />Το «ομοούσιον της ανάπτυξης», απαιτεί τη διαμόρφωση νέων, ενιαίων «κριτηρίων αειφορίας», με την εισαγωγή και ενσωμάτωση νέων ποιοτικών στοιχείων που δεν αποκαθιστούν, ή δεν περιορίζουν απλώς τις ζημιές στο περιβάλλον, αλλά θα εντάσσουν την παράμετρο του περιβάλλοντος στον ενιαίο αναπτυξιακό σχεδιασμό. Δηλαδή, θα φέρνουν σε ισότιμη θέση το φυσικό, δωρεάν μέχρι τώρα, αγαθό του περιβάλλοντος, είτε ως πόρο, είτε ως φυσική δυνατότητα, είτε και ως αισθητική αξία.<br /><br />ΙΙ.-<br /><br />Ο ΣYN και η Ανανεωτική αριστερά έχει μακρά παράδοση στο χώρο της πολιτικής οικολογίας. Η άσκηση ουσιαστικής περιβαλλοντικής πολιτικής, η πρόταση συγκεκριμένων μέτρων και πολιτικών, η ανάδειξη των σημαντικότερων περιβαλλοντικών προβλημάτων στην Ελλάδα και την Ευρώπη, αποτέλεσαν διαχρονικά σήμα κατατεθέν για το κόμμα μας. Στη συνείδηση εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ο ΣYN ταυτίζεται με την πολιτική οικολογία.<br /><br />Η ενσωμάτωση στον πυρήνα της συγκρότησης της ανανεωτική αριστεράς ότι Αριστερά και Οικολογία δεν είναι πλέον δυνατό να λειτουργήσουν χωριστά ως δυνάμεις σφαιρικού μετασχηματισμού.<br /><br />Σήμερα όμως φαίνεται ότι την κληρονομιά, που μας άφησαν πρωτοπόρα στελέχη του πολιτικού μας χώρου και της οικολογίας, την αποποιούμαστε μη αντέχοντάς την.<br /><br />Το κόμμα μας έχει χάσει το συγκριτικό του πλεονέκτημα, όχι τόσο γιατί βρίσκονται στην πολιτική αρένα οι Οικολόγοι -Πράσινοι ούτε γιατί τα περισσότερα πολιτικά κόμματα έχουν βάψει πράσινη την πρόσοψή τους, αλλά γιατί το δικό μας κόμμα στο εσωτερικό του, περιβαλλοντικά είναι πιο άδειο από ποτέ.<br /><br />Εκεί που κάποτε υπήρχαν πραγματικά ριζοσπαστικές προτάσεις και μέτρα –προτάσεις που άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί θα κατανοούσαν χρόνια μετά- σήμερα υπάρχουν γενικόλογοι, κενοί και σε κάποιες περιπτώσεις στείροι αφορισμοί.<br /><br />Μας ελέγχει και μας καθοδηγεί ένα φοβικό σύνδρομο.<br /><br />Φοβόμαστε να προτείνουμε πραγματικά «πράσινα» μέτρα και πολιτικές και προτιμάμε να κρυβόμαστε πίσω από φθηνά και εύκολα συνθήματα.<br /><br />ΙΙΙ.-<br /><br />Η Εισήγησή μας προς το Συνέδριο προτείνει την αναβάθμιση του αιτήματος για ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο με διεύρυνση της παραγωγικής βάσης, πράσινη-οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας σε προεξάρχουσα θέση σε μια πρόταση της αριστεράς. Ο ΣΥΝ οφείλει να προβάλλει το αίτημα ενός προτύπου ανάπτυξης, με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος και την αειφορία για την παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας μας, με διεύρυνση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής. Οι στοχεύσεις και οι πολιτικές-μέτρα θα βρίσκονται στον αντίποδα της επιτάχυνσης της απελευθέρωσης των αγορών και της έντασης των ιδιωτικοποιήσεων.<br /><br />Αυτό πρέπει να αποσκοπεί:<br /><br />Στην ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης σε όλες τις πολιτικές και την αειφορία ως βασικό κριτήριο των επιλογών σε όλους τους τομείς, στη γεωργία, τη βιομηχανία, τον τουρισμό, την ενέργεια και εν γένει στις υπηρεσίες.<br /><br />Στην κοινωνία και την οικονομία της γνώσης και της τεχνολογίας σε συνθήκες προϊούσας διεθνοποίησης. Στην ολόπλευρη σύγκλιση με την Ε.Ε.<br /><br />Στη διασφάλιση κοινωνικού κράτους γενικής εφαρμογής, με αναδιανομή του εισοδήματος, με καταπολέμηση της ανεργίας στην κατεύθυνση της πλήρους απασχόλησης, με διαρκή βελτίωση της κοινωνικής προστασίας, ασφάλειας, υγείας και διαβίωσης, καθώς και με επέκταση της πρόσβασης σε βασικά δημόσια αγαθά.<br /><br />Η μεγάλη ανάγκη της εσωτερίκευσης του περιβαλλοντικού κόστους μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό εργαλείο για μια νέα φάση στις προσεγγίσεις πολλών σύγχρονων αναπτυξιακών διλημμάτων και να αποκαταστήσει πολλές από τις στρεβλώσεις, που η κυρίαρχη «οικονομοκρατούμενη» λογική επέβαλε στην αξιολόγηση των αναπτυξιακών προγραμμάτων και σχεδιασμών.<br /><br />IV.-<br /><br />Γενικότερα στην Αλληλεγγύη στις επόμενες γενιές που απαιτεί: την «ενεργειακή λιτότητα» με ανάπτυξη ήπιων, ανανεώσιμων πηγών και καταστολή της κατανάλωσης ορυκτών ενεργειακών πόρων με κάθε πρόσφορο τρόπο, την αποτελεσματική προστασία του φυσικού περιβάλλοντος με προστατευόμενες περιοχές, ακτές και δάση, με διαχείριση των νερών ως φυσικό πόρο σε ανεπάρκεια, με χωρικά δίκαιη διαχείριση απορριμμάτων και αποβλήτων, με δεσμευτικό χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό και κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης, την κατάργηση της γενετικής βιομηχανίας, τα μέτρα προειδοποίησης και πρόληψης από τις φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές.<br /><br />Τη βαθιά τομή στο χώρο του δημόσιου τομέα, με δημόσια διοίκηση που θα μετατραπεί από τροχοπέδη κάθε παραγωγικής προσπάθειας σε αποφασιστικό αρωγό της και με νέο ρόλο των απαραίτητων δημόσιων επιχειρήσεων.<br /><br />Την κοινωνικά δίκαιη και περιβαλλοντικά ισορροπημένη περιφερειακή ανάπτυξη, με αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση, την αιρετή περιφέρεια και λιγότερους δήμους για να είναι ισχυροί, με την διεύρυνση του ρυθμιστικού και οικονομικού τους ρόλου με ιδιαί-τερη συμβολή τους στην ανάπτυξη της «κοινωνικής οικονομίας».<br /><br />V.-<br /><br />ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ<br /><br />Η περιβαλλοντική κρίση και η κλιματική αλλαγή. 10 σημεία.<br /><br />Στο πλαίσιο των κοινών αλλά διαφοροποιημένων ευθυνών, οφείλουμε, να προβάλλουμε και να διεκδικήσουμε ώστε η χώρα μας να δεσμευτεί ότι θα προβάλλει και θα στηρίξει σε μια συμφωνία για το κλίμα, στο Μεξικό πλέον, τα ακόλουθα δέκα σημεία:<br /><br />1. ενός νομικά δεσμευτικού πλαισίου,<br /><br />2. Κορύφωση των παγκόσμιων εκπομπών το αργότερο έως το 2015 και ταχύτατη μείωση στη συνέχεια,<br /><br />3. Δέσμευση των ανεπτυγμένων κρατών για μειώσεις των εκπομπών<br /><br />4. Συμφωνία των αναπτυσσόμενων χωρών να αναλάβουν δράσεις<br /><br />5. Δέσμευση για μηδενικές εκπομπές από την αποδάσωση<br /><br />6. Δέσμευση για δημόσια χρηματοδότηση των ανεπτυγμένων κρατών προς τις αναπτυσσόμενες,<br /><br />7. Δημιουργία πλαισίου για την προσαρμογή των χωρών στις επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος<br /><br />8. Δημιουργία μηχανισμού για την τεχνολογική συνεργασία των κρατών 9. Δημιουργία ενός νέου διοικητικού σχήματος, υπό την αιγίδα της UNFCCC, που θα συντονίζει τις δράσεις των κρατών,<br /><br />10. Δέσμευση για σημαντική μείωση των εκπομπών από τη ναυτιλία και τις αερομεταφορές<br /><br />Τα παραπάνω δεν είναι μερικά ακόμα ευχολόγια. Είναι οι απαραίτητες συνθήκες που πρέπει να διαμορφωθούν στον οδικό χάρτη της μείωσης των εκπομπών. Είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την σωτηρία των επόμενων γενεών.<br /><br />.<br /><br />VI.-<br /><br />ΠΙΟ ΕΙΔΙΚΑ<br /><br />Ο ΣΥΝ οφείλει να αναδείξει τον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας(ΑΠΕ) ως τομέα πρωταρχικής επιλογής στήριξης και δημόσιας παρέμβασης η προώθηση μέτρων εξοικονόμησης και ορθολογικής χρήσης της ενέργειας..<br /><br />• Αιολικά πάρκα 6.000-9.000 ΜW.<br /><br />• Φωτοβολταϊκά συστήματα 1.000 MW.<br /><br />• Μικρά ΥΗΕ 450 MW.<br /><br />• Γεωθερμικές μονάδες 150 MW.<br /><br />• Μονάδες βιομάζας 300 MW.<br /><br />Οι αναγκαίες επενδύσεις είναι της τάξης των 3,0 δις. € ανά έτος για όλη την περίοδο μέχρι το 2020 και οι οποίες, εφ΄ όσον υλοποιηθούν αναμένεται να δημιουργήσουν συνολικά 100.000 νέες θέσεις εργασίας.<br /><br />Εξοικονόμηση ενέργειας<br /><br />Δεύτερος βασικός άξονας άμεσης προτεραιότητας για την επίτευξη των στόχων του Ενεργειακού και Κλιματικού Πακέτου της ΕΕ στην Ελλάδα αποτελεί η προώθηση μέτρων εξοικονόμησης και ορθολογικής χρήσης της ενέργειας.<br /><br />- Η επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου, η ενεργοποίηση επιτέλους της Κοινοτικής Οδηγίας 2002/91/ΕΚ για την ενεργειακή συμπεριφορά των κτιρίων,.<br /><br />- Η χρήση κατάλληλα σχεδιασμένων οικονομικών κινήτρων για την προώθηση τεχνολογιών εξοικονόμησης ενέργειας<br /><br />- Η επιβολή πράσινων φόρων για όλους της καταναλωτές που δεν χρησιμοποιούν ορθολογικά την ενέργεια,<br /><br />- Η ανάπτυξη πράσινων υποδομών στον τομέα των μεταφορών,<br /><br />- Η εκπαίδευση και ενημέρωση των πολιτών<br /><br />VII.-<br /><br />6. Προς διαφορετική συμμαχική στόχευση: Οικολόγοι –Πράσινοι. Ανοικτοί σε δυνάμεις της Αριστεράς<br /><br />Η ανάγκη στρατηγικής σύμπλευσης με τον οικολογικό χώρο προκύπτει, πρωτίστως, από το γεγονός ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα ξεπερνούν πλέον τα στενά κλαδικά τους πλαίσια και αποκτούν τη σημασία της καθολικής οπτικής στην αναπτυξιακή προοπτική. Τώρα που το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής γίνεται ομπρέλα και συμπυκνώνει το συνολικό αναπτυξιακό αδιέξοδο του πλανήτη στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της μεγάλης οικονομικής κρίσης.<br /><br />Αυτήν την πραγματικότητα καλείται να προσεγγίσει και να διαχειριστεί μια πολιτική με όρους πράσινης αριστεράς.<br /><br />Ο ΣΥΝ οφείλει να προσβλέπει σε μια συνάντηση της Αριστεράς με την οικολογία, ως μια κεντρική επιλογή, συναρθρώνοντας τις προτεραιότητες της κοινωνικής κριτικής με τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες.<br /><br />Σε πολιτικό επίπεδο, ο ΣΥΝ πρέπει να αναζητήσει, σε ισότιμη βάση, δυνατότητες συνεργασίας με τους Οικολόγους- Πράσινους, αξιοποιώντας και την αρνητική εμπειρία από τη μη προώθηση της εκλογικής συνεργασίας σε προηγούμενης εκλογικές αναμετρήσεις.<br /><br />Η πρόταση αυτή είχε διατυπωθεί έγκαιρα στα καθοδηγητικά όργανα του ΣΥΝ και δεν έγινε αποδεκτή στο 5ο Συνέδριο του κόμματος. Εάν είχε υιοθετηθεί θα υπήρχαν πολλαπλασιαστικά, πιο εντυπωσιακά, αποτελέσματα στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση και μια ευρύτερη αλλαγή του πολιτικού τοπίου.<br /><br />Σε αυτή τη κατεύθυνση, πρέπει στη παρούσα φάση με ανοικτές διαδικασίες, να επιδιωχθεί διάλογος για συγκεκριμένα ζητήματα και παραπέρα προσέγγιση και συνεργασία στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Οι αυτοδιοίκητες εκλογές του Νοεμβρίου του 2010 πρέπει να διαμορφώσουν όρους ευρύτερης συνεργασίας και σύγκλισης των δύο χώρων.<br /><br />Τα οξύτατα προβλήματα της συγκυρίας και η αίσθηση της ευθύνης επιβάλλουν τη συνάντηση, με όρους ισοτιμίας και αυτονομίας, δύο χώρων με διαφορετικές μέχρι σήμερα στρατηγικές ιεραρχήσεις και προτεραιότητες.<br /><br />Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και η κοινωνική οπισθοδρόμηση συμβαδίζουν αποτελώντας τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.<br /><br />Είναι η ώρα να ξεκινήσει ο διάλογος και οι κοινές δράσεις με τους Οικολόγους -Πράσινους και με όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας που θεωρούν αναγκαία και επιθυμούν μια τέτοια συνάντηση, που θα προχωρήσει τη συμπόρευση αριστεράς και οικολογίας πέρα από την απαραίτητη υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων, του πρασίνου και της ποιότητας ζωής στις πόλεις, προς ένα συνολικό αναπροσανατολισμό του παραγωγικού και αναπτυξιακού μοντέλου με βάση τις αρχές της αειφορίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.<br /><br />Θέλουμε να προωθήσουμε στην Ελλάδα ένα σύνολο μεταρρυθμίσεων που αποβλέπουν στο μετασχηματισμό του σημερινού στρεβλού, αντικοινωνικού και ξεπερασμένου μοντέλου ανάπτυξης, πέρα από την απλή κατάργηση ή αναθεώρηση συντηρητικών διευθετήσεων που επέβαλε με την αυτοδυναμία της η κυβέρνηση της Ν.Δ. και εν πολλοίς υιοθέτησε και το ΠΑ-ΣΟΚ.<br /><br />Θα είναι εξαιρετικά θετικό αν κατορθώσουμε με την κοινή μας δράση να επηρεάσουμε τη δημόσια συζήτηση για να έλθουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ουσιαστικά θέματα που αφορούν το περιβάλλον και τους εργαζόμενους, ιδίως σήμερα όπου το εγχώριο εύρος και βάθος της οικονομικής κρίσης επικεντρώνουν την πολιτική ατζέντα αποκλειστικά σε αυτήν.<br /><br />Η ανάγκη για απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί ένα νέο πολιτικό σχέδιο συνάντησης και συνεργασίας με τον χώρο των Οικολόγων –Πρασίνων στην κατεύθυνση μιας γενικότερης αναδιάταξης της Αριστεράς και της Οικολογίας.<br /><br />Η Ανανεωτική Πτέρυγα θεωρεί ότι η ηγεσία του ΣΥΝ προχωρά με εξαιρετικά βραδείς ρυθμούς στην συμπόρευση με τους Οικολόγους –Πράσινους ενώ χρειάζονται πιο τολμηρά βήματα στη προοπτική των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3037555817925831900?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-74714320180194155612010-04-12T14:53:00.006+03:002010-04-12T14:58:45.682+03:00Στην πορεία προς το έκτακτο συνέδριο ο ΣΥΝ δίνει την εικόνα αντιμαχόμενων παρατάξεων, εικόνα που κυριαρχεί από τις ευρωεκλογές του 2009 μέχρι σήμερα. Βρίσκεται πράγματι το κόμμα σας, σε οριακή κατάσταση όσον αφορά την ενότητά του?<br /><br />-Ο «Συνασπισμός» αντιμετωπίζει προβλήματα που αφορούν τα πολιτικά και ιδεολογικά του χαρακτηριστικά. Οι διαφωνίες για την ορθότητα και την αποτελεσματικότητα των πολιτικών του επιλογών έχουν επιπτώσεις και στην καθημερινή λειτουργία του και σημαντικές δυνάμεις του κόμματος δεν εμπνέονται από την πολιτική του γραμμή. Αυτά τα στοιχεία γεννούν πολιτικές διαφωνίες και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Είναι λάθος τα συμπτώματα της κρίσης των πολιτικών επιλογών να ανάγονται σε αιτίες και να καλλιεργείται η αυταπάτη ότι με οργανωτικά μέτρα θα ξεπεραστούν τα προβλήματα Παράγωγο αυτής της λογικής είναι η κριτική στον πολυτασικό χαρακτήρα του κόμματος και η καλλιέργεια αντιλήψεων που προωθούν, στο όνομα της αποτελεσματικότητας, ξεπερασμένα από την εμπειρία της αριστεράς μονολιθικά πρότυπα λειτουργίας. Η μετάβαση από τα κόμματα της ιδεολογικής καθαρότητας, σε κόμμα πολιτικής ενότητας, η μετάβαση από τα κόμματα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού σε πολυτασικό κόμμα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οφείλουμε όμως ως Συνασπισμός να είμαστε πεισμένοι ότι οι επιλογές μας αυτές είναι επιλογές χωρίς επιστροφή και πρέπει συστηματικά να τις στηρίζουμε. Εκεί βρίσκεται η ενότητα του κόμματος και στη συνεχή ανάδειξή του, χωρίς παλινωδίες, με τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ανανεωτικής αριστεράς.<br /><br />Έχει ασκηθεί έντονη κριτική στον κ. Α. Αλαβάνο για τις ευθύνες του στην διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης. Ο κ. Τσίπρας έχει ευθύνες?<br /><br />- Οι προσωποποιημένες αντιπαραθέσεις και οι διαγκωνισμοί δεν αφορούν την πολιτική ουσία του ζητήματος. Τέτοιοι διαγκωνισμοί οδηγούν σε σπασμωδικές κινήσεις, πλειοδοσία «αγωνιστικότητας» και δήθεν αντισυστημισμό και σε πρωτοβουλίες αναντίστοιχες με την κρισιμότητα των καιρών. Προέχει ο απεγκλωβισμός του Συνασπισμού από αριστερίστικες συμπεριφορές, η απομάκρυνσή του από ενέργειες που τον εκτοπίζουν από το δυναμικό πεδίο της πολιτικής και η διαμόρφωση ουσιαστικής σχέσης προγραμματικής εμπιστοσύνης με τους πολίτες, οι οποίοι αναζητούν λύσεις στα τεράστια προβλήματα που έχουν σωρευθεί και τεμαχίζουν την κοινωνία. Όσο αυτά δεν προκύπτουν, οι ευθύνες είναι δεδομένες και βαρύνουν την ηγεσία του κόμματος και την εσωκομματική πλειοψηφία.<br /><br />Η τάση στην οποία ανήκετε , η Ανανεωτική Πτέρυγα, έχει διασπαστεί, το Αριστερό Ρεύμα επίσης και ταυτόχρονα δημιουργούνται νέες τάσεις και ομάδες. Το κυριότερο όμως είναι ότι μεταξύ τους υπάρχουν σοβαρές πολιτικές διαφορές. Μπορούν όλες αυτές οι δυνάμεις να συνυπάρξουν πλέον στον Συνασπισμό?<br /><br />- Ο Συνασπισμός είναι δημιούργημα και έκφραση των δυνάμεων που αγωνίσθηκαν και πρέπει να συνεχίσουν να αγωνίζονται για την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό της Αριστεράς και, όπως αφετηριακά δεχθήκαμε, να εμπνέεται από τα ιδανικά και τις αξίες του δημοκρατικού σοσιαλισμού, με αδιαπραγμάτευτη την αξία της δημοκρατίας. Στο πλαίσιο αυτό μπορούν να συνυπάρξουν όλες οι τάσεις και τα ρεύματα ιδεών που υπάρχουν στο Συνασπισμό, αρκεί να θέλουμε ο Συνασπισμός να εκπροσωπήσει όλους και όλες που ζητούν ένα κόμμα ριζοσπαστικό, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και ανταγωνιστικό προς τον αναχρονισμό και τον συντηρητισμό. Οι υπαρκτές διαφορές, που για μένα είναι σεβαστές, μπορούν να συνυπάρχουν σ’ ένα κόμμα πολιτικής ενότητας, η οποία θα υπηρετεί την πολιτική ταυτότητα της σύγχρονης ευρωπαϊκής αριστεράς.<br /><br />Με βάση αυτά τα δεδομένα και την εκτίμηση ότι πολύ δύσκολα θα εξομαλυνθεί η κατάσταση , ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει μέλλον?<br /><br />- Η υφιστάμενη σχέση ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ έχει αλλοιώσει την πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΝ. Είχαμε υποστηρίξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ανακαθορισθεί ως συμμαχικό πολιτικό σχήμα. Η κρίση που βαθαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ δείχνει την εξάντληση των ορίων του. Είμαι αντίθετος στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα είτε ευθέως, είτε με προωθούμενη διολίσθηση. Το αρχικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ως πολυφωνικής συνύπαρξης διαφορετικών αριστερών σχημάτων, που θα μπορούσαν να συμπορεύονται με ενιαίο στόχο, ρηγματώθηκε από μείζονα ζητήματα εσωτερικών ιδεολογικών διαφορών, που τα έθεσε η κοινωνία και όχι ο «εσωτερικός πόλεμος των τάσεων».<br /><br />Ο ΣΥΝ πρέπει να απεμπλακεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθαρά, χωρίς προσχήματα, με υπεύθυνη και ειλικρινή στάση απέναντι και στις άλλες δυνάμεις που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ.<br /><br />Θα θέσετε και πάλι υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος?<br /><br />- Όχι. Στο συνέδριο θα υπερασπισθώ τον Συνασπισμό, με θέσεις και προτάσεις, που υπηρετούν τη σύγχρονη, ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά, με παρόντα τον αριστερό μεταρρυθμισμό και ευρωπαϊσμό.<br /><br />Η ανανεωτική πτέρυγα του Συνασπισμού καταθέτει στο έκτακτο συνέδριο του κόμματος τις θέσεις της για την «Αριστερά ξανά στο προσκήνιο ανανεωμένη».<br /><br />Πιστεύετε ότι μια σαφής συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές θα ωφελούσε το κόμμα σας ?<br /><br />- Ο ΣΥΝ οφείλει να διατυπώσει τον κεντρικό του στόχο που πρέπει να είναι η νίκη των ιδεών της ουσιαστικής αποκέντρωσης με αυτοδιοίκηση και η επικράτηση των δυνάμεων που σε τοπικό επίπεδο μπορούν να υπερασπιστούν και να προωθήσουν αυτές τις ιδέες.<br /><br />Πρέπει να επιδιώξουμε την όσο το δυνατό πιο ισχυρή συμμετοχή μας στους δήμους και τις περιφέρειες, μέσα από φερέγγυους συνδυασμούς και πρόσωπα, με ευέλικτη και αποκεντρωμένη εκλογική τακτική. Βασικό γνώμονα πρέπει να αποτελούν οι εκτιμήσεις και οι επιλογές των αυτοδιοικητικών και πολιτικών κινήσεων του κόμματος, με σταθερή διεκδίκηση την υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των ΟΤΑ. Απορρίπτοντας λογικές στείρας κομματικής καταγραφής να αναζητήσουμε σχήματα που θα διασφαλίζουν τις πιο πλατιές συνεργασίες προσώπων, κινήσεων και πολιτικών δυνάμεων στη βάση προγραμματικών συμφωνιών και προτάσεων.<br /><br />Κάποιοι προβλέπουν κοινωνική έκρηξη εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, άλλοι εκτιμούν ότι η πολιτική αυτή θα επιβληθεί χωρίς κόστος λόγω των μεγάλων προβλημάτων και της ΝΔ και της Αριστεράς . Ποια είναι η δική σας εκτίμηση.<br /><br />- Η βαριά δημοσιονομική κρίση που πιέζει πολύπλευρα την κοινωνία φέρνει σε αδιέξοδο, οδηγεί σχεδόν σε κατάρρευση το πελατειακό κράτος των κοινωνικών ανισοτήτων που χτίστηκε επί δεκαετίες στον τόπο μας.<br /><br />Γι αυτό και θα αναπτυχθεί σοβαρή και σημαντική για τις μελλοντικές εξελίξεις κοινωνική δυσαρέσκεια και αντίδραση πλατύτατων στρωμάτων. Οι αριστερές δυνάμεις καλούνται να κινηθούν ξανά στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, προωθώντας νέες ρυθμίσεις και θεσμούς στη θέση των προνομίων και διευκολύνσεων του πελατειακού κράτους και να πρωτοστατήσουν στους αγώνες για διαφορετικές πολιτικές, για τη δίκαιη κατανομή βαρών και για την αντιμετώπιση των δομικών προβλημάτων της ελληνικής διοίκησης και οικονομίας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-7471432018019415561?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-78700593659523253612010-04-09T02:15:00.006+03:002010-04-09T02:26:49.380+03:00Στο όνομα της Harley-Davidson ο δήμος Πατρέων ισοπεδώνει τον υδροβιότοπο...<br />Για το ζήτημα αυτό, ο Νίκος Τσούκαλης κατέθεσε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή, ενώ εντείνονται και οι αντιδράσεις από τις οικολογικές οργανώσεις του Νομού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-7870059365952325361?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-470378654742638232010-04-06T15:22:00.002+03:002010-04-06T15:24:25.334+03:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-47037865474263823?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-39689303326298890762010-04-05T03:31:00.004+03:002010-04-05T03:33:50.440+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CAndreas%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C03%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Μια από τις ωραιότερες τοποθεσίες της Δυτικής Αχαΐας, και με αρχαιολογικό ενδιαφέρον, η περιοχή του Αράξου, πλήττεται από τη βάναυση παρέμβαση του ανθρώπινου παράγοντα. Ο λόγος, η εξαιρετική ποιότητα των πετρωμάτων που έχουν προσελκύσει εδώ και πολλά χρόνια το ενδιαφέρον τριών λατομικών εταιριών που έχουν επιδοθεί σε ένα κυνήγι στο ποια θα εξαφανίσει πρώτη τους λόφους της περιοχής. Συνεχείς εκρήξεις, υποβάθμιση του φυσικού πλούτου της περιοχής, ένα <<σκοροφαγωμένο>> ύψωμα που σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει, κίνδυνος για τα αρχαία που υπάρχουν στην περιοχή και μια Κοινή Υπουργική Απόφαση (Κ.Υ.Α.) που προβλέπει το κλείσιμο των λατομείων στις 31 - 12 – 2010. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Οι λατόμοι όμως δεν δείχνουν να συγκινούνται…προσπαθούν να υποβαθμίσουν την Κ.Υ.Α και να παρατείνουν τη λειτουργία των λατομείων με την πρόφαση ότι η τελευταία δεν αρκεί και χρειάζεται επιπροσθέτως προεδρικό διάταγμα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=""> </span>Αυτού του είδους οι μεθοδεύσεις δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες. Καμία ανοχή σε αυτούς που δεν υπολογίζουν την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και άρα της ίδιας μας της ζωής. Τελική σας διορία θα είναι αυτή που ορίζει η Κ.Υ.Α. ._</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Αντρέας Τσιμεράκης</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3968930332629889076?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-22966685488773936212010-04-04T03:42:00.003+03:002010-04-04T03:44:18.845+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3oq2ecuDuV0/S7fgyJK3gYI/AAAAAAAAAAw/tsgqKxxFV-Y/s1600/crucifixion2.PNG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 291px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3oq2ecuDuV0/S7fgyJK3gYI/AAAAAAAAAAw/tsgqKxxFV-Y/s320/crucifixion2.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456076625642226050" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-2296668548877393621?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-35695765971842242902010-04-01T15:48:00.003+03:002010-04-01T15:57:40.623+03:00Στις μέρες μας όλοι οι άνθρωποι πλήττονται λιγότερο ή περισσότερο.Στις αναπτυσσόμενες χώρες λόγω της έλλειψης τροφής, νερού και χρημάτων, στα θεοκρατικά κράτη, λόγω της έλλειψης ελευθεριών και στα ανεπτυγμένα κράτη λόγω οικονομικής κρίσης. Υπάρχουν όμως και εκείνοι, οι οποίοι πλήττονται από τον πόλεμο και την τρομοκρατία. Οταν ο άνθρωπος υποστεί πίεση, που σχετίζεται άμεσα με την επιβίωση του, εκδηλώνονται φαινόμενα επαιτείας και παραβατικής συμπεριφοράς, πράγματα όχι αποδεκτά, αλλά κατανοητά από όλους. <br />Τις περασμένες μέρες με έκρηξη βόμβας στην Αθήνα έχασε τη ζωή του ένα 15χρονο Αφγανόπουλο και τραυματίστηκε η 11χρονη αδελφή του, παιδιά πολιτικών προσφύγων. Η αισχρή οικονομική τους κατάσταση, τους ανάγκαζε να ψάχνουν σε κάδους σκουπιδιών για γυάλινα μπουκάλια προκειμένου να τα πουλήσουν, ώστε να επιβιώσουν.Τα παιδιά αυτά είναι θύματα της χειρότερης μορφής βίας, της τρομοκρατίας. <br />Η βία είναι καταδικαστέα από όποια μεριά και αν προέρχεται. Μία τραγική συμπτωση ήρθε να μας δείξει και πάλι την έλλειψη ευαισθησίας μας. Μετά το φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήρθε και ο φόνος δεύτερου 15χρονου, του Χαμί Νατζάφι. Ο υπεύθυνος αυτού του θανάτου δεν είναι κάποιος εξεγερμένος ο οποίος αγωνίζεται για τη βελτίωση της κοινωνίας, αλλά ένας άνανδρος και στιγνός εγκληματίας, ένας τρομοκράτης. <br />Κανένα κίνητρο δεν δικαιολογεί τον θάνατο ενός αθώου εφήβου, κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να απαντήσει στη χαροκαμμένη μητέρα του Χαμί και την οικογένεια του. <br />Στην κοινωνία του 21ου αιώνα, καμία μορφή βίας δεν είναι ανεκτή και αποδεκτή. Ο χώρος μας και η κοινωνία, σύσσωμοι πρέπει να καταδικάσουν το γεγονός αυτό και να θρηνήσουν για το χαμό αυτού του νέου παιδιού, <strong>του Χαμί μας</strong>... <br /><br />Παξινού-Βαφειάδου Ειρήνη <br />Μέλος Νεολαίας ΣΥΝ <br />Ηράκλειο Κρήτης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3569576597184224290?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-45329812159984095782010-04-01T14:31:00.002+03:002010-04-01T14:36:23.526+03:00ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ<br /><br />Δευτέρα 12 Απριλίου στις 19.00, ξενοδοχείο Athens Imperial <br />(Πλατεία Καραϊσκάκη, ΜΕΤΡΟ Μεταξουργείο).<br /> <br />Ομιλητές:<br /><br />Σάκης Κουρουζίδης, διευθυντής Ευώνυμης Βιβλιοθήκης <br />Λεωνίδας Λουλούδης, καθηγητής Γεωπονικού Παν/μίου Αθήνας <br />Μιχάλης Τρεμόπουλος, ευρωβουλευτής Οικολόγων Πρασίνων <br />Νίκος Τσούκαλης, βουλευτής Αχαϊας ΣΥΡΙΖΑ <br /><br />Συντονίζει η Χαρά Παπαϊωάννου, μέλος ΚΠΕ τουΣΥΝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-4532981215998409578?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-36870638110025319872010-03-31T15:02:00.002+03:002010-03-31T15:05:33.246+03:00Ειμαστε κατηγορηματικα αντιθετοι με τις καταστροφικες εργασίες που πραγματοποιούνται στο έλος της Αγυιάς, τις οποίες θεωρούμε ιδιαίτερα ανησυχητικές για τη διαχείριση και προστασία του έλους. Εργασιες που στοχο εχουν την διευκόλυνση της εγκατάστασης σκηνών μοτοσυκλετιστών της Harley-Davidson στο πλαίσιο συνάντησής τους το Μάιο. Συναντηση που σύμφωνα με σχετικα δημοσιεύματα θα συγκεντρώσει περιπου 10.000 άτομα σε ένα υγρότοπο που βρίσκεται ουσιαστικά εντός της πόλης μας, που χρήζει προσεκτικής διαχείρισης και προστασίας συμφωνα με τις μελέτες διαχείρισης και ανάδειξης που έχουν εκπονηθεί και εγκριθεί.<br /><br /> Η αποψη των οικολογικων οργανωσεων και η δικη μας είναι ότι αυτό το οικοσυστήμα προσφέρεται για αναψυχή, ενημέρωση και εκπαίδευση των πολιτών για την προστασία του περιβάλλοντος και η διατήρησή του αποτελεί δείγμα του πολιτισμού μας. Αντι για αυτό με ευθυνη των Δημοτικων Αρχων και της Κεντρικης Εξουσιας υποβαθμίζεται συστηματικά και συνεχως με την απόρριψη μπαζών - σκουπιδιών, τη διάνοιξη νέων δρόμων και τη συρρίκνωσή του από τις καταπατήσεις.<br /><br />Απαιτουμε να σταματησουν τωρα οι εργασίες και να εφαρμοστούν επιτέλους αμεσα τα διαχειριστικά μέτρα που προβλέπουν οι μελετες για την προστασια και αναδειξη αυτου του πολύτιμου οικοσύστηματος. <br /><br />Η Γραμματεια της ΝΕ Αχαιας του ΣΥΝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-3687063811002531987?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>atavismanhttp://www.blogger.com/profile/06169043361326912604noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-44000483004975313892010-03-29T16:30:00.002+03:002010-03-29T16:34:36.765+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_D24okNwXnoo/S7CsHDtv2ZI/AAAAAAAAAAc/0dFDa8MfNss/s1600/%CE%A3%CE%A4%CE%9F+%CE%A3%CE%A0%CE%99%CE%A4%CE%99+%CE%A4%CE%9F%CE%A5+%CE%9B%CE%95%CE%A9%CE%9D%CE%99%CE%94%CE%91+%CE%9A%CE%A5%CE%A1%CE%9A%CE%9F%CE%A5.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_D24okNwXnoo/S7CsHDtv2ZI/AAAAAAAAAAc/0dFDa8MfNss/s320/%CE%A3%CE%A4%CE%9F+%CE%A3%CE%A0%CE%99%CE%A4%CE%99+%CE%A4%CE%9F%CE%A5+%CE%9B%CE%95%CE%A9%CE%9D%CE%99%CE%94%CE%91+%CE%9A%CE%A5%CE%A1%CE%9A%CE%9F%CE%A5.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454048386001918354" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7212190182825008560-4400048300497531389?l=ananeotiki-apopsi.blogspot.com' alt='' /></div>Paxnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7212190182825008560.post-77222647300084472222010-03-29T15:23:00.002+03:002010-03-29T15:26:14.002+03:00Ήμουν φοιτητής κοινωνιολογίας, όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Ρόζας Λούξεμπουργκ <<Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση;>>. Την απάντηση, μου την είχαν δώσει από πριν διάφοροι σύντροφοι, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! Έτσι λοιπόν και γώ, κάθισα να διαβάσω το βιβλίο όντας προδιατεθειμένος ότι θα βρω την απάντηση στο ερώτημα γιατί επανάσταση και όχι μεταρρύθμιση. Ήλπιζα ότι η επιχειρηματολογία θα με πείσει προς αυτήν την κατεύθυνση, μάταια όμως, καθώς από τις πρώτες κιόλας σελίδες οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν. <br /> <br />Ουσιαστικά σε αυτό το βιβλίο, η Ρόζα Λούξεμπουργκ προσπαθεί να αποδομήσει τη μεταρρυθμιστική σκέψη του αναθεωρητή Μπερνστάιν. Βασικό επιχείρημα της είναι η Μαρξική αντίληψη περί κατάρρευσης του καπιταλισμού, όπου ο τελευταίος θα καταρρεύσει από τις εγγενείς του αντιφάσεις και από το <<μεγάλο κραχ>>. Αυτό είναι δεδομένο σύμφωνα με την κομμουνιστική προσέγγιση των πραγμάτων, όπως δεδομένο είναι ότι υπάρχει μεταθάνατον ζωή σύμφωνα με τον Χριστιανισμό. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει αποδειχτεί και ως αριστερός που πιστεύει στον Διαφωτισμό και στην επιστήμη δεν μπορώ να το ασπαστώ. <br /> <br />Ας δούμε όμως επιγραμματικά βασικά συστατικά της σκέψης του Μπερνστάιν για να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσα στην κεφαλίδα του κειμένου. <br /> <br />Στο κοινωνικοπολιτικό: <br /> <br />1. Η κοινωνική συνθετότητα είναι εγγενές χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η μαρξική ανάλυση περί ταξικής πόλωσης δεν υφίσταται, καθώς ο Μπερνστάιν παρατηρεί στην εποχή του να γίνεται το αντίστροφο από την προλεταριοποίηση των ενδιάμεσων στρωμάτων. Δηλαδή παρατηρεί να υπάρχει κοινωνική κινητικότητα από το προλεταριάτο στα μεσαία στρώματα. <br /> <br />2. Μεγάλη αξία στον συνδικαλισμό. Η τάξη, δεν ορίζεται ως προς την σχέση που έχει με τα μέσα παραγωγής αλλά από μια σειρά άλλων παραγόντων όπως η παιδεία, το εισόδημα, το κοινωνικό κύρος, στοιχεία που αργότερα ο μεγάλος κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ τα χρησιμοποίησε για να αναπτύξει τη θεωρία του περί κοινωνικής στρωμάτωσης και όχι κοινωνικής τάξης. Η αξία που έδωσε ο Μπερνστάιν στον συνδικαλισμό, εξηγείται ακριβώς από την λογική της διεκδίκησης που αντικαθιστά κατ’ αυτόν τη Μαρξική λογική της κοινωνικής σύγκρουσης, καθώς στη διαδικασία της κοινωνικής κινητικότητας όλοι προσπαθούν να επωφεληθούν από την αναδιανομή του κοινωνικού πλεονάσματος. Ο Μπερνστάιν, όπως αναφέρθηκε, ήθελε να αντικαταστήσει την τάξη και στη θέση της να βάλει την έννοια του κοινωνικού στρώματος. Ο καπιταλισμός, δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες μέσω της εκμετάλλευσης, άρα, οι εργαζόμενοι/ες, οφείλουν να οργανωθούν στο συνδικάτα τους και να διεκδικήσουν στο σήμερα κοινωνικές και πολιτικές βελτιώσεις. <br /> <br />3. Ουτοπία ο σοσιαλισμός με βίαιη επανάσταση. Οι εργαζόμενοι/ες, οφείλουν να περάσουν από μακροχρόνιους αγώνες, να μετασχηματιστούν οι αντιλήψεις τους, να συνδικαλιστούν, να χτίσουν κινήματα και να διεκδικήσουν στο σήμερα καλύτερους όρους εργασίας και ζωής. <br /> <br />4. Στόχοι του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Πολιτική οργάνωση των εργαζόμενων τάξεων και δημοκρατική διαπαιδαγώγηση αυτών. Μεταρρυθμιστικοί αγώνες που ευνοούν τους εργαζόμενους και ισχυροποιούν τους δημοκρατικούς θεσμούς του κράτους. Ενίσχυση των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας μέσα από ειρηνικές δράσεις και τμηματικές μεταρρυθμίσεις. Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΑΠΛΩΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. <br /> <br />Στο οικονομικό: <br /> <br />1. Αμφισβήτηση της θεωρίας της αξίας του Μάρξ. Το επίπεδο της ζωής της εργατικής τάξης έχει βελτιωθεί σε σχέση με τα χρόνια που έγραφε ο Μαρξ από το Μάντσεστερ και συνεχώς βελτιώνεται. Άρα το επίπεδ